Funny Games U.S.

De Oostenrijkse regisseur Michael Haneke kreeg de kans om zijn controversiële thriller Funny Games te herwerken, met een ruim budget en een dijk van een hoofdrolspeelster/co-producente. Wat doet een mens dan? Remaken, begot!

De Münchense Oostenrijker blijft ook na zijn filmfestivalprijsbeest Caché het pad van de intensiteit bewandelen. Het bewijs: ’s mans nieuwste prent Funny Games U.S., een exacte remake van de originele machtsthriller uit 1997. Zelfde sfeer, zelfde shots en vooral geen muziek waar die niet nodig is. Met dit recept mikt Haneke voor de tweede keer op het geweldgeile Amerikaanse publiek. De Oostenrijker hoopt het "verdorven publiek" naar de zalen te lokken met een flitsende trailer (inclusief halfnaakte Naomi Watts) om de kijker vervolgens om de oren te slaan met morele vraagstukken.

Of hij, in tegenstelling tot zijn eerste poging midden jaren 90, daarin zal slagen valt nog af te wachten. Wat wij wel al weten is dat Funny Games U.S. even wrang en moeilijk te verteren is als zijn oudere broer. Dat bittere is ontegensprekelijk de sterke motor van de film, maar een mens zou zich al eens afvragen of die remake wel zo hoognodig was als Haneke zelf beweert. Hedendaagse maatschappelijke relevantie of makkelijke recyclage om een hoopje Hollywoodpoen te scheppen? Wie zal het zeggen?

Daarmee is de kogel door de kerk, maar ook het laatste slechte woord gezegd, want Funny Games (U.S.) blijft een parel van een prent. Haneke vangt aan met een vredevolle, stilistische schets van een welgesteld Amerikaans éénkindgezin (met mama Naomi Watts en papa Tim ’Mr. Orange’ Roth) op weg naar hun huisje op den buiten, maar ontaardt door wat op het eerste zicht een futiliteit lijkt al snel in een dijk van een waterdichte mindfuck. Twee nette, tot aan de handschoentjes toe, in het wit gehulde jongens worden geïntroduceerd en laten al snel de hel losbarsten in het rustige leven van de shiny happy family.

De stukjes van Hanekes puzzel zitten nog steeds feilloos in elkaar, waardoor een goede film al bijna gegarandeerd is, en verder houdt hij vast aan zijn filmische soberheid. De man gebruikt enkel muziek als die broodnodig is en het goede camerawerk behoudt steeds zijn ingetogenheid. Als enige folieke laat Haneke zijn boys in white af en toe het publiek rechtstreeks aanspreken. De thematiek is dus duidelijk niet het enige onhollywoodiaanse aan dit project.

Door al haar tegendraadsheid en complexiteit laat Funny Games U.S. de kijker geen seconde met rust. Van begin tot einde volg je de film met een zware steen op je maag en voel je je één met de machteloosheid van de puike Roth en Watts, die net als de fotografie en de weinige muziek fungeren als waterdrager voor de verhaallijn. Als de woelige storm dan toch een enkel moment openlaat voor opluchting of hoop wordt meteen weer een mokerslag toegediend. Goede film, maar een lachertje is het allesbehalve. Wij hadden ons driekwart uur Noami-Watts-in-ondergoed wel anders voorgesteld, om maar iets te zeggen.

Funny Games U.S. is een krachtig, psychologisch onovertroffen machtsverhaal, maar niet bepaald je dat voor een leuk avondje uit. Laat die emmer popcorn dus ook maar links liggen als je van ’funny’ spelletjes houdt.