Moordenaars, verkrachters, indierockers. Geluiden uit de Iraanse ondergrond

Toch kiezen zowel Ash als Raam voor indierock, geen voor de hand liggend genre in Iran. Ash: "Als ik muziek maak, ben ik vooral beïnvloed door Arctic Monkeys, Bloc Party, The Strokes, Yeah Yeah Yeahs en ook The Rapture. Ik houd wel van het sixtiesgeluid van die bands, met wat stevige grooves erdoor. Ik probeer met FONT ook zoiets te doen." Raam denkt eerder aan bands als Queens Of The Stone Age en Franz Ferdinand en geeft meteen mee geïnspireerd te zijn door traditionele Iraanse gezangen. Niet dat dat te horen is in het jachtige postpunkgeluid van zijn band.

Het is natuurlijk wel wat tegenstrijdig: in een land waar popmuziek verboden is, allemaal hippe bands opsommen als inspiratiebron. Arctic Monkeys of The Strokes mogen inderdaad niet in de platenzaak liggen, beaamt Raam. Maar echt een probleem is het niet. "Iedereen vindt wel een manier om het regime te omzeilen. Vroeger werden cassettes en cd-r’s het land ingesmokkeld. Nu beschikken we over internet. Websites als MySpace zijn wel geblokkeerd, maar dat valt wel te omzeilen. Nieuwe platen zijn hier vaak ook, net als in Europa, al voor hun release terug te vinden onder de toonbank."

De joods-orthodoxe Ancienne Belgiques

Een band oprichten is echter heel wat moeilijker. Ash signaleert een heleboel problemen: "Probeer maar eens een bassist te vinden in een land waar popmuziek verboden is. Het duurt ook eeuwen voor je je instrumenten hebt. Het is verdomd moeilijk een BOSS overdrive unit te bemachtigen. Dan moet er nog gerepeteerd worden: als je niet opgepakt wil worden, dan moet je ervoor zorgen niet gehoord of gezien te worden. Een stevig geïsoleerde kelder volstaat vaak wel als oefenhok."

Niet gehoord of gezien willen worden, dat maakt het nogal moeilijk een stevige fanbasis uit te bouwen. Internet is het middel bij uitstek voor de bands om contact met elkaar te houden en fans te bereiken. Raam: "Door MySpace kunnen we communiceren met onze fans. Het internet is echt een zegen. Maar simpel is het allemaal niet. Fans moet je eigenlijk winnen op optredens."

Laat optredens organiseren net verdomd problematisch zijn. Popconcerten zijn simpelweg verboden, op twee uitzonderingen na: joods-orthodoxe kerken staan los van de islamitische overheid en beschikken zodoende over een zekere autonomie. In die kerken mag dus popmuziek gespeeld worden. Dan zijn er ook nog de muziekconservatoria. Daar mag gespeeld worden mits toestemming van de overheid. In theorie zijn er dus twee plaatsen in Iran waar The Beatles volop gecoverd mogen worden, in de praktijk valt dat echter dik tegen. Ash: "Vaak krijgen we niet de toestemming daar te spelen. Als er al eens toegestemd wordt, dan is de politie er snel bij om het af te blazen. Dat is balen, keer op keer."

Wat rest zijn ondergrondse concerten: letterlijk in kelders, in schuurtjes of woonkamers; ver weg van de wakende ogen van het bevoegde Ministerie of van de politie. Dat loopt echter niet altijd goed. Kooshan vertelt over hun laatste optreden deze zomer. Dat heeft de wereldpers gehaald. "We besloten op te treden voor vrienden en enkele fans. We hebben lang moeten zoeken naar een geschikte locatie. Uiteindelijk werd het een geweldig feest. Totdat de politie kwam binnenstormen. Ze hebben iedereen gearresteerd, zowel fans als muzikanten, 240 mensen in totaal."

Een dag later verscheen op de Reuters-telexen: "Buitenlanders gearresteerd op satanisch rockconcert in Teheran." In het persbericht verklaarde de politiewoordvoerder "150 flesjes alcohol, 800 obscene cd’s, verschillende soorten drugs en ongepaste kledijstukken in beslag genomen te hebben." Ash: "We waren dus alleen maar wat muziek aan het spelen voor vrienden."

Dat liep dus niet goed af. Ash vertelt: "Iedereen ging naar de cel. De fans mochten al een dag na hun arrestatie naar huis. Wij muzikanten moesten blijven. Ik heb in totaal drie weken in zo’n grote cel moeten zitten, tussen moordenaars en verkrachters. Nogmaals, gewoon omdat ik muziek aan het spelen was."

Ash: "Ik vind het echt ongelofelijk dat er in het Westen mensen zijn die geld kunnen verdienen met hun muziek. Al bij al was dit natuurlijk een goede levensles. Wat we doen is verboden, maar daarom niet slecht. Muziek is niet satanisch." Hij wordt niet moedeloos: "We moeten voort blijven doen en zien dat de rest van de wereld ons verhaal te horen krijgt."