Admiral Freebee :: ''Roadsongs die tussen twee stoplichten passen''

Vreemd was de manier waarop het debuut van Admiral Freebee werd onthaald: "goed, maar nogal erg traditioneel", was het algemene verdict. Bestaat er te weinig respect voor de traditionele songschrijfkunst in Vlaanderen dan? Van Laere houdt het bij zijn bekende verweer: "Een simpel antwoord: ik zie traditie als een gids, niet als een cipier of een keurslijf dat je tegenhoudt. Mij interesseert vernieuwing niet als ik er niets bij voel. Dan maak ik liever een traditioneel nummer dat voor mij iets betekent."

"Hetzelfde met dat andere woord: ’roadsongs’", gaat hij voort: "Ik schrijf inderdaad roadsongs, maar wel in een typisch Vlaamse context. Ik ga me niet voordoen als een Amerikaan: in "Noorderlaan" is het ook dat wat ik zing: dat dat hier niet kan. Neil Young’s gitaarsolo’s duren altijd erg lang, die van mij zijn veel korter, net als de intro’s: "There’s A Road (Noorderlaan)" heeft nauwelijks een intro en het nummer is ook zo voorbij. Bij Amerikaanse roadsongs is dat meestal helemaal anders omdat je er lang kunt rijden, dat is hun cultuur. Mijn roadsongs moeten tussen twee stoplichten passen."

In "There’s A Road (Noorderlaan)" komt ook die prachtige zin voor: "Here you got your victory/go ahead and take it/I don’t need it". Wat voelt een mens als hij zoiets schrijft? Voldoening? Of krijg je pas later door dat je iets speciaals hebt geschreven? "Ik had eerst het gevoel dat dat nummer helemaal niet goed genoeg was, dat het wat saai klonk", zegt Van Laere. "Tot ik het eens voor mijn broer speelde, die meteen opmerkte dat het één van mijn betere nummers was. Pas toèn kreeg ik dat gevoel. Die zin zelf sprong er voor mij echter niet bijzonder uit."

"Dat "(Noorderlaan)" wordt ook altijd als zelfrelativering beschouwd, maar dit is niet zo. De titel van de song is "There’s A Road", en voor alle duidelijkheid zet ik daar gewoon de naam van die road tussen haakjes bij. Dat is geen zelfrelativering: voor mij persoonlijk heeft de Noorderlaan meer symbolische impact dan de Route 66, omdat dat de laan is waarlangs ik van Antwerpen terug naar Brasschaat ging, en omgekeerd."

Een tijdje geleden speelde Admiral Freebee ook op Bombspotting. Schuilt er een geëngageerd mens in tom Van Laere? "Niet echt", geeft die toe. "Ik ben vooral gekomen omdat ook Mauro en Pascal Deweze van Sukilove meespeelden. Niet dat dat echt vrienden zijn, maar ik vond het toch een reden om niet af te zeggen, toen de organisatoren mij vroegen. Ik ben fan van Mauro, niet van politiek. Dat is voor mij het zelfde als voetbal: je kunt het spelen of je kunt het kijken, en net als bij voetbal kijken mensen meer naar het nieuws dan dat ze er echt deel van uitmaken."

"De toekomst? Het grootste plan is nu een volgende cd te maken. Internationaal mag er van mij wel iets bewegen. In Nederland zijn er drie singles uitgebracht, in Griekenland één. De platenfirma daar vroeg dat. Internationale ambitie heb ik zeker, als het enigszins mogelijk is."

Alles bij elkaar was 2003 dan toch niet zo’n "Bad Year For Rock And Roll"? "Voor mij zeker niet", lacht Van Laere. "Wat betreft rock ’n roll in het algemeen: geen idee. Ik volg niet echt wat er uitkomt en haak meestal nogal snel af."