Possessed By Paul James :: Cold And Blind

In de wereld van de muziek regent het singer-songwriters, waardoor het er uiteindelijk gewoon op neerkomt om heel overtuigend en heel eerlijk over te komen als je wil opvallen. Wij hebben er even op moeten wachten, maar met Possessed By Paul James is het eindelijk nog eens zo ver.

De Texaan Konrad Wert is nu nog een onbekende, maar hoe lang dat nog gaat duren is maar de vraag. Met zijn one man band Possessed By Paul James komt hij immers in het vaarwater van groepen als Two Gallants en Black Diamond Heavies terecht en vervaardigt hij bezeten rock-'n-roll met niets meer dan zijn stem, afgewisseld met een gitaar, een banjo, een viool en een voetdrumstel. Daarbij klinkt hij even wild als Jerry Lee Lewis, maar wel met dat verschil dat Wert zijn viool voor een gitaar aanziet waar Jerry Lee Lewis zijn piano even roekeloos als een gitaar bespeelde. Werts motieven zijn cliché als de pest, maar dwingen hem er wel toe om zijn ziel bloot te spelen. En het is daar dat hij in uitblinkt: het regent immers hellevuur wanneer hij met zijn labiele stem een tekst als "Falling In And Out Of Love, Among The Broken Hearted" in een liedje als "Cold And Blind" oprochelt. De Paul James waarnaar verwezen wordt in de artiestennaam, is niet toevallig een legendarische bluesgitarist uit Canada.

Tegenover Werts explosies staan er evenveel implosies. Daar is "Vodka And A Fight" een mooi voorbeeld van: het nummer is even ingetogen als opener "Cold And Blind" uitbundig is, maar dankzij Werts labiele stem en zijn typische instrumenten twijfel je er niet aan dat je nog steeds naar dezelfde troubadour aan het luisteren bent. In het nummer verzoekt hij zijn geliefde vriendelijk om hem te kruisigen, wat meteen een goed idee geeft van hoeveel inspiratie hij uit zijn gebroken hart haalt. In "Love's Disease" noemt hij de liefde op zijn beurt heel consequent "The Sickest Disease".

Wie Wert naar zijn grootse inspiratiebron vraagt, krijgt Tom Waits als antwoord, maar een dergelijke referentie moet men met een stevige korrel zout nemen. Zijn stem klinkt nu eenmaal minder doorleefd. Niet dat deze vaststelling roet in het eten gooit, want met een nummer als “Ferris Wheel” slaagt hij er -- al jankend -- wel degelijk in om hetzelfde soort blues uit te stralen. Bovendien doet het nummer denken aan gezellige Ierse caféfolk, wat Possessed By Paul James meer eigen karakter geeft.

Dat Wert er met Cold And Blind perfect in geslaagd is om een live-gevoel te bewaren, heeft uiteraard veel met dat folkgehalte te maken. Wanneer hij zijn plaat speels opent met een gemoedelijke “One, two, three…” en een geamuseerde lach zit je als luisteraar meteen in de ideale sfeer om optimaal van Cold And Blind te kunnen genieten. Een liedje als “Ferris Wheel” -- waarin Wert even letterlijk de bedelaar uithangt -- versterkt dat gevoel nog meer. Combineer dat nog even met effecten waarbij Werts stem vervormd wordt om de muziek ouder te laten klinken (“Take Off Your Mask”) en het kan niet verbazen dat het resultaat er mag wezen.

Dat hij tijdens de finale met "Fiddle Run" nog net iets verder gaat door zich in een wilde mix van zijn typische instrumenten zonder veel gezang te storten, rondt het geheel niet te gratuit af. Het bewijst dat Wert met Cold And Blind nog lang niet aan het einde van zijn kunnen is, en dat er nog potentieel in overvloed is om in de toekomst te verrassen. Niet dat dat een noodzaak is, want het is al een hele prestatie op zich om met een plaat als Cold And Blind te debuteren. Ondertussen maken wij er liever geen geheim van dat Possessed By Paul James tot nog toe onze grootste en meest aangename verrassing van het jaar is.