Alec Empire :: '' Dance en electro zijn modegrillen geworden''

Als je hem tijdens concerten bezig hebt gezien, ga je een interview met Alec Empire niet onmiddellijk luchthartig tegemoet. Maar zo vervaarlijk als hij er on stage tegenaan gaat, zo beleefd en vriendelijk is hij ernaast. Atari Teenage Riot ligt nog even stil, maar over zijn nieuwste en beste soloplaat tot nu toe praat hij honderduit.

"Als ik te lang in de studio heb gezeten, moet ik het podium op en omgekeerd wil ik na een lange tour liefst even de studio in. I never get the balance completely right", vertelt hij, maar dat wisten we al. Tijdens het maken van Intelligence & Sacrifice blies hij een mengpaneel op, op de hoes van Atari Reenage Riot’s Live In Brixton geeft de band een gedetailleerd beeld van de staat waarin de groep zich bevond toen ze zichzelf tijdelijk ophief.

Goddeau: Van jullie laatste optreden brachten jullie een cd uit die bestaat uit één track van 25 minuten pokkeherrie. Wat was de bedoeling?
Empire: "Dat was om duidelijk te maken waarom Atari Teenage Riot er even mee ophield. We hadden wat shows moeten afzeggen en we kregen heel wat e-mails met de vraag waarom we dat deden. Met die cd wilden we aantonen wat de staat van de groep op het moment was. We wilden dat niet verbergen. We deden niet eens moeite: we speelden zoals we ons voelden."
"Eind 1999 waren we fysiek opgebrand: we waren al jaren op tournee, en als we niet tourden, werkten we aan een nieuwe plaat. Tijdens de korte rustpauzes die we daar dan toch in hadden, maakte ik dan nog mijn eerste solowerk. Op een bepaald punt ging het gewoon niet meer om nog op te treden. Ik was ziek, er waren spanningen in de groep, we hadden allemaal psychologische breakdowns, Hanin werd zwanger,… Begin 2000 werd het duidelijk dat we er een jaar tussenuit moesten."
"Heel wat fans zeggen nu dat het onze beste plaat is. Als ik er nu naar luister dan weet ik dat we nooit nog zo’n optreden zouden doen. Het was een foto van dat moment."

Goddeau: Misschien is het wat vreemd, maar op mij heeft die plaat een heel rustgevend effect.
Empire: "Dat kan wel. Zo voelden we ons immers ook: het was maar een heel klein vlammetje dat van binnen nog brandde."
"Toen ik terug in Berlijn kwam om Intelligence & Sacrifice te maken, realiseerde ik mij pas hoe opgebrand ik was. Ik kwam thuis in een stad waar de ziel uit weggenomen was. Als je naar Berlijn in de jaren zeventig en tachtig kijkt, toen de muur er nog stond, dan zie je heel veel spanning: de koude oorlog regeerde, de wachttorens op de muur keken op ons neer,… Het was niet zo dramatisch als het nu klinkt, maar er hing een constante dreiging, alsof er elk moment iets kon gebeuren."
"Die spanning viel weg toen de muur viel. Het was de tijd dat de elektronische scene bloeide. Bij mijn terugkeer, begin 2000, bleken heel wat onafhankelijke initiatieven uit die tijd — kunstgalerijen clubs, underground-venues — verdwenen. Ingeruild voor een McDonalds en zo meer, wat veel te maken had met de terugkeer van de regering naar Berlijn, dat terug de hoofdstad was geworden. De stad werd gezuiverd en veiliger gemaakt."
"Ik werd geconfronteerd met een stad waar ik me niet goed bij voelde, terwijl de terugkeer naar een alledaags leven mij ook niet afging. Het deprimeerde mij, ik zag geen toekomst. Toen ben ik de tweede, meer elektronische, cd beginnen maken van Intelligence & Sacrifice en dat hielp mij er overheen."

Goddeau: Oorspronkelijk moest het een vierdubbel album worden?
Empire: "Aanvankelijk leek dat het beste: ik heb voor die platen enorm veel materiaal opgenomen, maar het leek me dan toch wat over the top. Ik moest een stap achteruit zetten. Twee cd’s was al zwaar genoeg voor de luisteraar, denk ik."