An Pierlé :: ''Spelen, niet doen alsof''

Hoeveel piano’s ze met haar energieke speelstijl al heeft kapotgehamerd blijft een goedbewaard geheim. An Pierlé laat haar publiek immers op een onnavolgbare wijze alle hoeken van haar klavier zijn. Ze hamert er op los, fluistert, om uiteindelijk in schreeuwen uit te barsten. Het meisje-op-de-bal uit de RockRally van 1996 trekt tegenwoordig volle zalen met een caleidoscopische show.

"Oh, maar als er een fotograaf bij is, doe ik wel eerst even lipstick op," komt ze ’s middags de foyer binnengedrentelt. "Tja, ik ben een meiske, hé." An Pierlé heeft langzaam maar zeker een plaatsje in het Belgische muzieklandschap veroverd en heeft ook een heel apart stemgeluid gevonden. "Goed, hé," glundert ze als ik vaststel dat de Tori Amos-vergelijkingen ondertussen zijn verdwenen. Ook het zelfvertrouwen is gegroeid: "Als ik gedumpt wordt, zijn er genoeg kleine platenlabels die wél tevreden zijn met iemand die zeventienduizend platen verkoopt."

Godddeau: ‘Muziek is een spelletje,’ verklaarde je ooit. Is dat na maanden van toeren nog steeds zo?
An Pierlé: "Heb ik dat ooit gezegd? Echt? Op zich is muziek maken een spel, een soort raadsel dat je moet zien op te lossen. Vooraleer een vaag idee een echt nummer wordt, is het vaak uren puzzelen geblazen en uit bladzijden vol tekst de juiste zinnen halen. Dat kan een tijdje duren. Ernstig met muziek bezig zijn is geen sinecure."
"Het toeren valt best mee. Nu is het wel even veel, maar ik zorg er voor dat het geen sleur wordt door veel te experimenteren. Al moet je het publiek natuurlijk wel een beetje geven waar het voor komt. "Mud Stories" en "Tower" zal ik steeds spelen, maar daar tussenin probeer ik het voor mezelf toch ook boeiend houden: ik probeer altijd zo veel mogelijk nieuwe nummers te spelen."

"Je moet telkens opnieuw het publiek voor je zien te winnen, al moet ik zeggen dat dat in België al heel wat makkelijker gaat dan in Nederland waar ik vaak voor een groep mensen sta die me totaal niet kennen. Ik pas er dezelfde techniek toe als ik hier aan het begin van mijn carrière heb gedaan: veel optreden en zo een publiek veroveren. Dat gaat misschien heel traag, maar het werkt wel. De mensen krijgen het gevoel dat ze ‘iets’ ontdekt hebben. Door middel van mond-aan-mondreclame wordt dan alles stilletjes aan in gang gezet."

Godddeau: Het duurde wel even voor je cd uitkwam, hoewel je sinds de RockRally van 1996 eigenlijk nooit uit de belangstelling was verdwenen.
Pierlé: "Ik heb het gevoel dat er in feite niemand echt op werk van mij zat te wachten. Bepaalde mensen zouden wel graag een plaat van je horen, maar meer dan vluchtige interesse is dat niet. Er verschijnen ook zoveel cd’s. Als je de RockRally wint, krijg je een schone cheque en vooral veel media-aandacht, maar daarmee alleen bouw je geen evenwichtige carrière uit. Ik denk dat je enkel met een goede plaat het verschil kunt maken. Denk maar aan Arid en Novastar. Die zijn ondertussen ook groot geworden. Bij mij is het misschien iets vlugger gegaan. De underdog zijn werkt eigenlijk wel."