Shine A Light

Wanneer Martin Scorsese met een nieuwe film op de proppen komt, gaan de ogen fonkelen. Als de film dan nog over The Rolling Stones gaat, worden ook de oren gespitst. Jammer genoeg weet Scorsese zich niet te onderscheiden van de doorsnee rockumentairemaker.

Nochtans lijkt het een combinatie die op papier vuurwerk belooft: grootmeester van de film draait een prent over legendarische rockgroep. Het resultaat heet Shine A Light, maar is behoorlijk gewoontjes.

In wezen hoeft dat niet te verbazen: het concept van Shine A Light is immers dat van een concertfilm en dan is het niet evident de platgetreden paden te verlaten en de kijker met verstomming te slaan. Bovendien kwam Shine A Light niet in de meest gemakkelijke omstandigheden tot stand, zoals blijkt uit het metaniveau dat de prent bevat: pas een fractie van een seconde voor The Rolling Stones het gefilmde concert aftrappen, krijgt Scorsese de langverwachte setlist onder de neus geduwd.

Die laattijdigheid is een gevolg van het perfectionisme van Mick Jagger die tot op het laatste ogenblik aan de playlist wil kunnen sleutelen. Met dat perfectionisme staat hij op één lijn met Scorsese, die, zo blijkt uit de beelden, te weinig controle heeft over zijn eigen film en tot de vaststelling moet komen dat The Rolling Stones zich door niets of niemand laten leiden.

Scorsese slaagt er dan ook met verve in het beeld van de Stones als een stel koppige rockers zoniet te versterken, dan toch te bevestigen: we zien Keith Richards die op een spottend-familiaire manier omgaat met de Clinton-familie en tegenpool Charlie Watts die het hele rock-’n-rollcircus lijkt te ondergaan zonder er vat op te hebben. Die indrukken worden nog versterkt door het gebruik van archiefbeelden. Door deze aanpakt krijgt de kijker een summier overzicht van de verschillende fases in de carrière van de band, maar meer dan wat ludieke spielerei vormt het oude beeldmateriaal niet.

De klemtoon ligt immers op twee concerten die de Rolling Stones gaven in het New Yorkse Beacon Theatre in het najaar van 2006. Daarmee is Shine A Light meer concertfilm dan documentaire en daar knelt het schoentje. We zien weliswaar The Rolling Stones in topvorm, met opmerkelijke gastverschijningen van Jack White, Christina Aguilera en vooral een zeer indrukwekkende Buddy Guy, maar komen niets meer te weten dan al lang geweten was.

Scorsese haalt weliswaar de disputen tussen The Stones en de arm der wet aan, maar meer dan een oppervlakkige vermelding van de feiten wordt de kijker niet gegund, want daar volgt alweer een overgang naar het Beacon Theatre. In dat opzicht moet Shine A Light absoluut de duimen leggen tegenover Gimme Shelter, waarin te zien is hoe de jaren zestig een grimmig einde vinden tijdens het Altamont-festival.

Daarmee vergeleken toont Shine A Light een braaf stelletje rockers op leeftijd dat nog eens alle kunstjes bovenhaalt, maar inhoudelijk heeft de prent niet veel meer te bieden dan het beeldmateriaal van een doorsnee concert. Maar, los van het ontbreken van een eigenlijke meerwaarde, is Shine A Light een must voor iedereen die enigszins van de muziek van The Rolling Stones houdt: tijdens het bekijken van de prent is het immers zeer moeilijk om na het beëindigen van een song niet te beginnen applaudisseren en kan je, terwijl de aftiteling over het scherm rolt, niet anders dan wensen dat ze toch nog eens een keertje de hort op gaan.