Tindersticks :: ''We moesten er even tussenuit om terug te kunnen komen''

Na twee soloplaten kriebelde het bij Stuart Staples om opnieuw iets met andere muzikanten te doen. Tindersticks werd dus nieuw leven ingeblazen en ondertussen las u al dat wij de nieuwe plaat The Hungry Saw eindejaarslijstjeswaardig vinden. Op een zonnig Brussels terrasje vonden we Staples ook bereid er de nodige tekst en uitleg bij te geven: "we gaan niet meer trekken en sleuren aan mensen."

goddeau: Voor de buitenwereld is het nieuws van The Hungry Saw dat jullie opnieuw bijeen zijn. Maar wat is voor jullie zelf het belangrijkste aan deze plaat?
Staples: "Dat we ons vermaken. Als we dat doen, heeft onze muziek ook een gevoel van vrijheid en spontaniteit. Ze straalt dan een soort vertrouwen uit. Dit voelt voor ons dus als een tweede kans, en dat bedoel ik niet op een commerciële manier. Voor ons is het feit dat we opnieuw samen zijn een nieuwe mogelijkheid om die dingen te bereiken die voor ons muzikaal belangrijk zijn; om niet verloren te lopen in technische details, wat we lang gedaan hebben."

goddeau: In dat proces is de band wel een trio geworden in plaats van het oude sextet. Was het moeilijk om die stap te zetten?
Staples: "Het heeft vijf jaar geduurd voor we uitgevogeld hadden hoe we verder konden gaan. Het wás dus moeilijk. Het kwam er eigenlijk op neer dat iedereen tijd nodig had om te ontdekken wat hij verder met zijn leven wilde aanvangen. Na twaalf jaar constant werken in een album-tourritme, hadden we het nodig om opnieuw te vinden wat we eigenlijk wilden doen. Voor mij was het belangrijk dat het gevoel er was dat ik in een band wilde zijn; dat overtuigde me om het eens te proberen en te zien of het ging."
goddeau: Als het een reünie wordt, dan hoeft het niet voor mij, zei je me twee jaar geleden.
Staples: "En dat is het ook niet. We moesten er gewoon even tussenuit om terug te kunnen komen. En op dit moment voelt dat best wel goed. In een groep zitten is gewoon één kanaal om dingen te doen, en plots had ik een ander nodig: vandaar die twee soloplaten. Dat gaat net zo op voor Dave met Songs For The Young At Heart, een plaat vol kinderliedjes. Die platen waren wegen om bepaalde ideeën uit te werken die we niet kwijt konden in de band. Dat gaf ons vertrouwen: we moeten niet altijd in de band zitten om iets te maken, het is gewoon één optie om je ideeën uit te werken, maar het is niet iets dat moét. We hebben de keuze nu. (lacht) Dat is het grote verschil."

goddeau: Over Waiting For The Moon, jullie laatste plaat voor de split, waren jullie niet tevreden: niet spontaan genoeg. Het is opvallend hoeveel bands in die val trappen en achteraf moeten toegeven dat ze aan een bepaalde plaat veel te lang zijn blijven schaven. Is het iets waar je als groep onvermijdelijk doorheen moet?
Staples: "Het enige wat we deze keer vooraf hadden afgesproken was dat het snel moest gaan. Dat is zeker een reactie op Waiting For The Moon, waar we twee jaar aan gewerkt hebben en verloren in gelopen zijn. We realiseerden ons gewoon dat we deze keer iets moesten maken dat van dat moment was, en daarop durven vertrouwen: gewoon acht dagen opnemen en elkaar en het moment vertrouwen. Het gaat om relaties in een band. Een relatie kan een last worden, omdat je geen beslissingen durft te nemen waar een ander niet mee akkoord is. Dat is toen gebeurd: op het einde weet je niet meer welke kant je op moet, omdat er een soort geheim comité is dat niet akkoord zou kunnen gaan. Als je mensen in het juiste humeur kunt krijgen om gewoon te willen spelen, zoals met The Hungry Saw, kan er spontaniteit ontstaan."
"Je gaat ook gewoon mee met de songs die je schrijft. Zo staat er deze keer geen duet op de plaat, maar er ontbreken nog wel oude gewoontes. De meeste songs zijn erg kort: vroeger hadden we soms acht minuten nodig om iets tot een goed einde te brengen in de vorm die we wilden."