The Seatsniffers :: Turbulence

Eén van de meest onderschatte groepen van het land is ongetwijfeld The Seatsniffers. De band maakt Amerikaanse rootsmuziek, is daar heel goed in, en heeft het bovendien nog nooit in zijn hoofd gehaald om iets anders te doen, waardoor de groep vandaag nóg beter is. En met de uitgave van Turbulence in het voorjaar lonkt er weer een nieuwe festivalzomer, waarin er weer lekker fout op sixties en fifties gedanst kan worden.

Wij steken er onze hand niet voor in het vuur wanneer wij voorspellen dat een optreden van The Seatsniffers goed wordt. Dat komt namelijk ongeveer op hetzelfde neer als beweren dat na regen zonneschijn komt. Wie een optreden van The Seatsniffers bijwoont, zal heel vlug merken dat het zo goed als onmogelijk is om op zijn swingende muziek met invloeden uit de jaren vijftig en zestig stil te blijven staan. Dat is meteen het sterkste punt van The Seatsniffers: de groep is intussen zo goed op elkaar ingespeeld en brengt zijn muziek bovendien met zoveel plezier dat er al heel wat verkeerd moet lopen met het geluid of de instrumenten om een Seatsniffers-concert naar de kloten te helpen.

Dat brengt ons echter ook meteen bij de minst fortuinlijke kant van The Seatsniffers: het is namelijk héél moeilijk om een dergelijke feel good vibe op plaat in te blikken. De live plaat Flavor Saver was een poging om dat gat op te vullen, maar kon helaas niet tippen aan de echte live-ervaring. Nochtans neemt The Seatsniffers zelfs zijn studioplaten live op en dus niet in laagjes.

Hoeft dat te betekenen dat de albums van The Seatsniffers niet dwingend zijn? Neen, het betekent gewoon dat de platen iets droger klinken en dat men als muziekliefhebber minstens één keer in zijn leven een concert van The Seatsniffers gezien moet hebben, want op basis van de platen alleen kan men de groep onmogelijk kennen. Het is eerder met de flamboyante optredens in het achterhoofd dat het materiaal op de studioplaten meer betekenis krijgt. Neem nu "She’s Mine" of "Woman Is Her Name": het zijn swingende nummers en er is bijgevolg geen kristallen bol voor nodig om te kunnen voorspellen tot wat voor een vuurwerk zulke liedjes op een zonovergoten festivalweide kunnen leiden. Dat geldt nog meer voor de Alex Chilton-cover "Bangkok", dat in de versie van The Seatsniffers een extreem hoog swinggehalte met Elvis-allures krijgt.

Dat The Seatsniffers zijn rock-’n-roll verrijkt met klassieke instrumenten als saxofoon en contrabas, is wellicht één van de grootste sleutels tot zijn succes en bovendien een constante: u krijgt het recept zowel live als op plaat op uw bord. Dat maakt een wereld van verschil met bands die hun platen in een studio opnemen met blazers of andere extra franjes, maar alleen maar in de AB of een andere grote zaal met extra muzikanten komen opdagen, terwijl ze op kleine optredens met een kleinere, vaste bezetting spelen en bijgevolg niet de kwaliteit van hun platen kunnen evenaren. The Seatsniffers is daar het complete tegenovergestelde van.

Dat maakt dat The Seatsniffers niet als een studiogroep bekritiseerd kan en mag worden. Het zou bijgevolg een beetje onzin zijn om Turbulence als een slechtere of een betere plaat dan The Seatsniffers vorige platen af te schilderen. The Seatsniffers is nu eenmaal geen progressieve band, daar liggen zijn prioriteiten niet. Turbulence is gewoon een fijne plaat waarop de groep traditiegetrouw een hoop invloeden uit de jaren stilletjes in een fijne mix bij elkaar gooit en het is zo dat het combo het publiek kan dwingen om naar het nieuwe festivalseizoen uit te kijken. Of dat de platen van The Seatsniffers niet inwisselbaar maakt? Misschien wel, maar niet iedere groep heeft dezelfde charmes en dat houdt het muziekwereldje nu eenmaal interessant.