Anne Clark :: ''Verbazend hoeveel verschillende soorten mensen er in een publiek kunnen zitten''

Die ellendige eighties-revival blijft maar duren. Tijd dus om ook eens de goeie dingen uit die tijd van onder het stof te halen. Anne Clark, bijvoorbeeld, de new-wave diva met het janusgezicht: even vaak akoestisch in de weer als ze door haar samenwerkingen met David Harrow (alias James Hardway) als peetmoeder van de elektroscene wordt vermeld. Na een paar jaar stilte is ze opnieuw op tournee met een cd vol Rilke-vertalingen.

Op dit moment trekt Anne Clark door Europa met een kleine akoestische tournee, naar aanleiding van de heruitgave van Just After Sunset, een plaat waarop ze de poëzie van de Duitse Reiner-Maria Rilke in vertaling brengt. Het zijn opnieuw akoestische optredens, zoals ze er begin jaren negentig al deed en waar de uitstekende live-plaat Psychometry(1994) getuige van is.

De tijden zijn echter veranderd: ondertussen heeft Clark geen platencontract meer, en het optreden in Sint-Niklaas is dan ook georganiseerd door enkele getrouwen. Het maakt niet uit: hoewel het op erg korte termijn werd opgezet, is het concert uitverkocht en een warm welkom is haar deel. Ze slaagt er zelfs in om van haar grootste stampers "Sleeper In Metropolis" en "Our Darkness" schitterende akoestische versies te brengen. Moeilijk te geloven dus dat Clark enkele jaren terug nog aan stoppen dacht.

Anne Clark: "Ik ben inderdaad een jaar of twee, drie met muziek gestopt. Ik had er genoeg van en ben andere dingen gaan doen, zoals studeren. Muziek was gewoon even niet meer belangrijk voor een lange tijd. Ik moet gewoon niet weten van al het gedoe errond en andere dingen kwamen meer op de voorgrond tot ik deze muzikanten ontmoette. De reacties op de tour zijn ook fantastisch, dus het lijkt me niet dat ik er verkeerd aan deed opnieuw te beginnen."

Goddeau: Wat ben je gaan studeren?
Clark: "Ecology And Conservation. Milieustudies. Ik zit nu in mijn tweede jaar en moet nu op tour tussen door papers te schrijven die ik af moet hebben. Het vlot niet echt, maar ik amuseer me er wel mee. Als ik van tour kom, loopt het academiejaar nog even. Er zal nog wat studiewerk te gaan zijn.

Goddeau: Iemand heeft mij ooit naar Patti Smith doorverwezen omdat ik jou, als musicerende dichteres, graag hoorde. Is er een verband?
Clark: "Dat was één van mijn eerste invloeden. Ik herinner me dat ik haar in 1976 zag optreden in Londen — ik was toen zestien. Dat was ongelofelijk. Ik had nog nooit zoiets gehoord als haar "Piss Factory". Dat heeft me het idee gegeven om met mijn poëzie het podium op te zoeken. Ze was totaal anarchistisch. Ze ging in tegen alles wat een vrouw in die tijd werd geacht te zijn. Fantastisch."
"Ik probeer het niet te doen, maar als vrouw voel je dat er heel wat verwachtingen zijn waaraan je moet beantwoorden. Toen ik opgroeide, tijdens de punkperiode, was het fantastisch: we were into it together, maar langzamerhand kwam het ook daar terug neer op: dit moet je doen en dat zou je moeten zingen."