Riot Grrrl :: ''Revolution Girl Style Now!''

Maar in the end kwam het er vooral op aan om zoveel mogelijk lawaai te maken. Volledig in de greep van het Do It Yourself-adagium maakten Riot Grrrl-bands als Bikini Kill en Bratmobile er een erezaak van om zo rauw, primitief en amateuristisch mogelijk te klinken. Een band als Beat Happening mat zich zelfs de slogan "Learn how to NOT play your instrument!" aan. Riot Grrrl nam de zelfverzekerde seksualiteit van eighties-iconen Chrissie Hynde en Joan "I Love Rock’n Roll" Jett over en voegde er een gewelddadige en veel explicietere boodschap aan toe. De muziek die Riot Grrrl-bands voortbrachten, was dan ook te scherp en agressief om bij een groot publiek aan te slaan. Maar hun compromisloze versmelting van razendsnelle lo-fi punk en vrouwen aan de macht-discours liet wel duidelijk zijn stempel na op de evolutie van de rockmuziek aan het einde van de twintigste eeuw.

Tijdens liveoptredens profileerden de Riot Grrrl-bands zich pas echt als mannenhaters: aan de mannen in de zaal werd steevast geordonneerd zich van de eerste rijen te verwijderen, en er werd regelmatig een microfoon doorgegeven, die als spreekbuis voor de vrouwelijke fans moest dienen. Op die manier konden zij openlijk praten over hun pijnlijke ervaringen met mannen. Tijdens optredens van de Riot Grrrl-bands zorgden de aanwezige mannen bijgevolg vaak voor luid gescheld of zelfs fysiek geweld. Reactie van de Riot Grrrls: ze verfden provocerende woorden als "RAPE", "BITCH" of "SLUT" op hun T-shirts of op hun lichaam. Madonna’s Boy Toy in het kwadraat als het ware.

Riot Grrrls vonden ook inspiratie in het Amerikaanse feminisme. Velen onder hen waren kind van gescheiden ouders of dochters van fanatieke women libbers (voorvechters van de vrouwenzaak). Riot Grrrl wordt vaak in verband gebracht met het feminisme van de derde golf (die vooral focuste op gender, raciale en ecologische knelpunten) die begin jaren negentig op gang kwam. Door de raciale en economische isolatie, de simplistische "mannen zijn bruten"-retorica en de wekelijkse bijeenkomsten, leken de Riot Grrrls echter ook fel op de tweede feministische golf aan het einde van jaren zestig. Maar daarnaast waren ze ook kind van hun tijd en wisten ze maar al te goed hoe belangrijk spektakel was in de maatschappij van toen. Met hun baby dolljurken, dramatische make-up, provocerende T-shirts en opwindende podiumacts mikten ze resoluut op imagomakers als MTV en Rolling Stone. Met hun voorliefde voor de punk, waren de meisjes ook veel gemener dan de ietwat softe feministen uit de sixties en seventies.