Riot Grrrl :: ''Revolution Girl Style Now!''

De choquerende manier van optreden en de compromisloze opvattingen leverden de Riot Grrrl-bands echter vaak negatieve kritieken in de pers op. Melody Maker, toentertijd een van de meest gerenommeerde muziekbladen, bestempelde de hele beweging als puberaal en onbelangrijk: "Het beste dat elke Riot Grrrl kan doen, is zich terugtrekken en een boek gaan lezen, en daarmee bedoelen we niet een of ander slonzig fanzine". Als reactie op dergelijke commentaren besloten de Riot Grrrls een media-embargo in te lassen. Daardoor nam het aantal slecht geïnformeerde kritieken uiteraard alleen maar toe. Ook de reacties van toonaangevende women in rock waren veeleer afwijzend: Courtney Love, de toenmalige first lady van de indierock, sympathiseerde aanvankelijk met de beweging, maar hekelde nadien haar manier van omgaan met de media. Kim Gordon zei over de Riot Grrrl-beweging: "The problem now is that if you are a woman in a band, riot grrrl has become a yardstick by which you’re measured. I don’t have anything against it, but I’ve been doing what I do for ten years". PJ Harvey ten slotte distantieerde zich al van bij het prille begin van de hele beweging. Met hun verheerlijking van "youth rebellion" kwamen de Riot Grrrls vaak nogal naïef over. Riot Grrl bleef steeds voorrang geven aan de persoonlijke, alledaagse ervaringen. De focus lag meer op het individu en de emoties dan op betogingen, publieke oproer en politiek.

Kortstondige furie

Even snel als ze ontvlamd was, ging de feministische furie weer liggen. Medio jaren negentig was Riot Grrrl al fel versplinterd en brandde het heilige vuur bij velen op een laag pitje. Riot Grrrl werd volgens vele aanhangers verkeerd weergegeven in de media. Daarenboven werd de radicale politieke boodschap van de Riot Grrrls voorbijgesneld door de komst van de zogenaamde angry young women als Alanis Morissette, met in haar zog gelijkgezinde artiesten als Meredith Brooks en Fiona Apple. Om van de Spice Girls en hun ongevaarlijke Girl Power nog maar te zwijgen. De pers vond daarin al snel een ander speeltje en de ophef rond Riot Grrrl ging terstond liggen. De thema’s waarover de vrouwen zongen, hadden duidelijk banden met die van de Riot Grrrls, maar om tal van redenen kenden zij heel wat meer succes dan hun voorgangers: zij waren wel bereid om te tekenen bij een major label, hun muziek was stukken toegankelijker, in interviews waren ze beleefd, en bovendien zagen ze er een stuk aantrekkelijker uit.

Ondanks het versplinteren van de Riot Grrrl-beweging, bleven heel wat van de oorspronkelijke aanstokers actief in de muziekwereld. Kathleen Hanna bijvoorbeeld stampte het electropunkcombo Le Tigre uit de grond, Tobi Vail (eveneens ex-Bikini Kill) stapte in Spider And The Webs, Corin Tucker (Heavens To Betsy) en Carrie Brownstein (Excuse 17) vormden samen het vrij succesvolle Sleater-Kinney. Molly Neuman op haar beurt runt nu een eigen platenlabel en haar band, Bratmobile, maakte in 2000 zowaar een comeback.

Afsluiten doen we met een citaat van Beth Ditto (Gossip): "Riot Grrrl as a look is gone, but as an ethic and a code of behaviour, it’s still very much alive because of the way pioneers like Kathleen Hanna behaved and changed females in music. Artists like Peaches and Uffie can exist in the way they do, and enjoy it too; the message is the same, in a new package. The doors are now open for all kinds of messages and motives, like if you wanna sing about fucking a guy in the ass, you can."