|
Het moet niet elke week Madonna zijn: Spiritualized graaft, met zijn bloedmooie mix van orkestrale grandeur, gospel, soul, Pink Floyd en opwindende noise à la The Stooges al jaren net dat ietsje dieper dan het gros van de hedendaagse alternativo’s. Aan Songs in A & E, hun nagelnieuwe plaat, ging een lang creatieproces vooraf. Zanger/bezieler Jason Pierce is bovendien niet te beroerd om voor goddeau diep in zijn eigen ziel te tasten.
 goddeau: Songs in A & E heeft een lange ontstaansgeschiedenis. Eerst vond je een oude Gibsongitaar uit 1929 in een muziekwinkel. Verzamel je meer oude gitaren?
Pierce: "Ohja, ik heb wel een aardige collectie. Maar ik ben niet het type verzamelaar dat ze in een kastje achter glas steekt. They get abused, snap je?"
goddeau: Wanneer je componeert, voor deze plaat veronderstel ik op de Gibsongitaar, hoor je dan al alle arrangementen, de partijen van de andere muzikanten in je hoofd, schrijf je die partijen uit of wat moet ik me daar bij voorstellen?
Pierce: "Ik schrijf mijn songs altijd door ze te zingen, ik wil me niet beperkt voelen doordat ik dit of dat instrument niet bespeel. Je kunt een song voor piano maar zo goed schrijven als je piano kan spelen, je kunt niet hoger dan je speelcapaciteit componeren. Dus ja, ik heb mijn songs altijd gezongen omdat ik me niet gelimiteerd wil voelen door die beperkingen. De basis ligt natuurlijk ook bij mijn gitaar, je zou versteld staan hoe simpel de meeste akkoorden van mijn songs zijn. Neem nu "Death Take Your Fiddle" op m’n nieuwe plaat. Eigenlijk waart daar de geest van "House of the Rising Sun" in rond. Je zou kunnen zeggen dat de grondstructuur van mijn songs bepaalt hoe de arrangementen zullen zijn. Er is echt geen manifest, geen grondbeginsel bij mij: de songs hebben zich ontwikkeld en hebben hun eigen wetten gedicteerd. Ik heb ook sommige songs opgenomen en daarna weer weggesmeten, dat was een heel natuurlijk proces." goddeau: Nadat je die Gibsongitaar had gevonden, werd je geveld door een zware longontsteking en was je verschillende weken opgenomen in een hospitaal, op de afdeling Intensieve Zorgen. Ik ken mensen die op een afdeling Intensieve Zorgen de balans opmaakten van hun leven: wat is belangrijk, wat is niet belangrijk, wat heb ik bereikt in het leven, zijn mijn wensen uitgekomen… Herken je dat?
Pierce: "Ik wou dat ik daar een antwoord op wist. Het zou fijn zijn als ik zou kunnen zeggen dat ik nu veel positiever in het leven sta en zo, maar zo simpel ligt het nu eenmaal niet. Veel mensen verwachten dat je spectaculair verandert na zo’n ervaring, dat je bijvoorbeeld een geloof hebt gevonden of dat je elke ochtend uit bed geraakt, maar verandering ligt dieper dan dat. Om te beginnen was de herstelperiode veel langer dan de meeste mensen denken. Zelfs nogal vanzelfsprekende dingen als vertrouwen of het vermogen om de dingen te doen die je vroeger deed, lagen niet onmiddellijk voor de hand, verloren ergens hun betekenis. Een van de zaken die me het meest beangstigden, was dat eens ik ontslagen was uit het ziekenhuis al het werk dat ik al in de plaat gelegd had plots niets meer voor me betekende. Het voelde als oud werk aan. A horrifying experience!"
28 mei 2008 |
|
