Belle & Sebastian :: ''Meer dan popplaten maken willen we niet''

Na de teleurstellende soundtrack Storytelling staat Belle & Sebastian er terug met een vijfde album. De onzekerheden zijn verdwenen, de puberrandjes eveneens. Als het publiek mee wil, lonkt een doorbraak en daar heeft de groep duidelijk zin in. "Ik ben het beu dat onze platen uitkomen en meteen uit de aandacht verdwijnen", zegt gitarist Stevie Jackson.

Op zijn eentje is Belle & Sebastian er verantwoordelijk voor dat het stemsysteem voor de BRIT-Awards (de Britse Grammy’s, awards die door de muziekindustrie worden gegeven) werd omgegooid. Tot grote verbazing van de aanwezige platenbonzen bombardeerde het grote publiek in 1999 de Schotten via een televoting tot Beste Nieuwkomer van het jaar, en niet — zoals de industrie het graag had gezien — het nogal banale vijftal Steps. Achter de schermen kreeg superproducer Peter Waterman (vóór Steps ook het brein achter Jason Donovan, Samantha Fox en Mel & Kim) bijna een toeval.
"We waren wel genomineerd door de platenbonzen als excuus-indiegroep", blikt violiste Sarah Martin terug, "maar het was niet de bedoeling dat we zouden winnen. Het was hun Elf September: na die dag zijn de regels onmiddellijk veranderd en nu is er geen inspraak van het publiek meer. Onze manager wist trouwens dat we gingen winnen, en heeft nog geprobeerd er 50 pond op in te zetten. Helaas waren de gokkantoren net gesloten."

Maar ook zonder gokwinsten gaat het Belle & Sebastian voor de wind. Met een nieuw album bij een nieuw label, wil de groep eindelijk haar kleine maar devote fanbase overstijgen. Dear Catastrophe Waitress is dan ook een stapje weg van het bekende Belle & Sebastian-geluid. Was dat de hand van producer Trevor Horn?
Sarah: "Ik vind het niet zo’n verandering hoor."
Stevie: "Trevor slaagde er vooral geweldig goed in ons op ons gemak te stellen in de studio. Hij kon een omgeving creëren waarin we ons goed voelden en aan de slag konden. En zijn gevoel voor timing is ook perfect."
Sarah: "Hij voelde onfeilbaar aan wanneer het tijd werd om vooruit te gaan, voor we verveeld konden raken. Zijn ervaring was van onschatbare waarde."
Stevie: "Eigenlijk is hij geen echte groepen gewoon. Volgens zijn vaste ingenieur was het de eerste keer dat hij met een band werkte: voordien werkte hij enkel met de zangers en creëerde hij alle muziek zelf. Hij nam alle beslissingen en trok zich van andere meningen weinig aan. Als je met een groep werkt is dat vanzelfsprekend anders: wij hadden songs klaar toen we de studio introkken en iedereen had zijn zeg in de arrangementen."

Goddeau: Het vreemde is dat hij jullie zelf aanzocht. Als je zijn cv ziet (Franky Goes To Hollywood, t.A.t.U.,…) zie je jullie daar niet naadloos tussen passen. Kenden jullie hem?
Stevie: "Nou en of. Hij is behoorlijk bekend in Engeland."
Sarah: "Richard wilde hem al als producer van vóór Fold Your Hands, Child, You Walk Like A Peasant. En dan kwam hij plots zelf op ons af."
Stevie: "Ik betwist dat hij niet bij ons zou passen: een goeie plaat is een goeie plaat, en daar heeft hij er wel een aantal van op zijn conto staan. Op een bepaald moment vertelde hij dat hij ABC’s Lexicon Of Love had geproduceerd. Dat is een gewéldige plaat. In essentie zijn wij ook maar gewoon een popgroepje en meer willen wij niet doen dan popplaten maken. Dan is Trevor uitermate geschikt, want van die platen heeft hij er genoeg gemaakt: catchy melodieën en teksten schrijven, meer is het niet wat wij doen. De laatste twee platen die hij gedaan heeft zijn die van Seal en t.a.t.u.. Mijlenver uiteen is dat: een ernstige songschrijver en een stelletje Russische tienermeiden. En toch zijn het allemaal popartiesten."