 Goddeau: Nog even en dankzij hem zijn jullie echte sterren: tegenwoordig doen jullie zelfs interviews en dat was vroeger wel anders. Waren jullie dat wat mysterieuze imago beu?
Stevie: (zet zonnebril op) "Is dit mysterieus genoeg? Ik heb dit wel meer gedaan hoor. Voor Fold Your Hands Child deden we ook al persdagen: een hele dag op café zitten en journalisten ontvangen. Dit is niets nieuws al geeft. Stuart nu wel meer interviews dan vroeger. Maar we zullen nooit een gewone popgroep zijn."
"Ik kan begrijpen dat we vroeger werden gepercipieerd als een moeilijke groep, maar eigenlijk kwam het er gewoon op neer dat er geen tijd was of dat ons de mentale energie ontbrak om interviews te geven. Sinds Tigermilk begon te sneeuwballen, hebben we als groep enorm veel moeten leren — onder andere elkaar nog leren kennen — en dat vergde veel energie: live leren spelen, met de muziekindustrie leren omgaan…"
"Het was niet gemakkelijk om met al die plotse druk om te gaan en alles vrolijk te houden. We hangen nu een stuk beter aanéén en we willen dat de plaat het nu ook goed doet. Zelf ben ik het in elk geval beu om een plaat te zien uitkomen en bijna onmiddellijk in de anonimiteit te zien verdwijnen." Goddeau: Wat vooral veranderd is, is dat die bepaalde sfeer die rond de groep hing — en volgens mij verantwoordelijk was voor de vele vergelijkingen met The Smiths — verdwenen is. Jullie waren die vergelijkingen dan ook zelf beu, begreep ik?
Stevie: "En toch was dat zeker niet bewust. Het is soms grappig hoe journalisten je wijzen op dingen die je allesbehalve met opzet deed. Al onze platen zijn representatief voor het moment waarop ze gemaakt zijn. Over de eerste drie albums schreef de pers dat ze zich afspelen in een heel geïsoleerde wereld, op een eigen planeetje, waarbij personages terug opduiken en er verbanden worden gelegd met de hoestekstjes,…. En dat klopt wel een beetje, dat het een imaginaire wereld was. Nu gebruiken we die ervaring en verbeelding om iets te maken dat misschien ook iets betekent voor anderen. De realiteit komt meer om de hoek kijken, zowel muzikaal als tekstueel."
"Muzikaal straalt Dear Catastrophy Waitress een stuk meer zelfvertrouwen uit, omdat we al heel wat meer live gespeeld hebben. En als we nu niet meer zo bitterzoet klinken, is dat omdat onze stemming zo niet was bij de opnames. Het klinkt meer upbeat, zelfs al zijn de teksten soms heel erg donker, zoals in "I'm A Cuckoo". Die song is pretty heartbreaking stuff als je gewoon de tekst leest." Goddeau: Na Storytelling vertrok Isobel Campbell (celliste en één van de vele songschrijvers) ook uit de groep. Waren er op den duur teveel mensen die songs aandroegen in de groep?
Sarah: "Isobel wilde vooral niet langer deel van de groep uitmaken, denk ik. Ze heeft ook haar eigen band en dan wordt het onvermijdelijk dat belangen elkaar doorkruisen. Je kunt haar niet vervangen, net als Stuart (Davis, vroeger lid, die zich nu concentreert op zijn andere band Looper, mvs), maar onze nieuwe cellist Bob is een echte aanwinst: hij heeft dingen toegevoegd die Stuart of Isobel niet konden. En omgekeerd droegen zij dingen bij die we nergens anders gaan vinden: mensen zijn geen machines die muziek reproduceren."
"De band is ook veranderd doorheen de jaren: relaties veranderen, mensen proberen scheuren en barsten af te dekken en dan kom je er plots op uit dat je elk met iets totaal verschillends bezig bent."
Stevie: "Ik heb mensen meer zien doen dan de barsten bedekken. Ook ronduit liegen. De groep evolueert ook constant: je bent op verschillende tijdstippen met andere leden goed bevriend. De chemie verandert." Goddeau: De dynamiek is anders dan in een groep met vier leden, veronderstel ik?
Stevie: "Yeah. En iedereen heeft ook een ander verleden, omdat ze in andere groepen zaten. Dus op bepaalde momenten gaat het erg goed en dan krijg je explosies van creativiteit, dan zijn er veel meer mogelijkheden om aan te snijden. Misschien dat we daarom nog steeds bestaan."
29 september 2003 |
|
