Chris Walla :: Field Manual

De nieuwe Death Cab For Cutie is net uit en is — laat ons eerlijk zijn — een bittere ontgoocheling. Gelukkig is er nu ook de eerste soloplaat van gitarist Chris Walla, en deze roept vaak herinneringen op aan het vroegere werk van de populaire indiegroep.

Het is opletten als producers, vaak uit een soort ik-kan-het-beter gevoel, ook hun kans willen wagen en een plaat uitbrengen. Over Chris Walla maakten we ons minder zorgen. Hij verdiende zijn sporen als producer van onder meer the Decemberists, Nada Surf en Hot Hot Heat en bracht vroeger al obscure soloplaatjes uit onder het pseudoniem Martin Youth Auxiliary. Field Manual is echter zijn eerste echte soloproject en het is opvallend hoe, in tegenstelling tot de zijsprongetjes van zijn kompaan en songwriter Benjamin Gibbard (The Postal Service), Walla’s plaat vaak wél erg Death Cab klinkt, hoewel de sociaal-politieke teksten misschien eerder doen denken aan die andere Barsuk-artiest John Vanderslice.

Het grote minpunt aan deze Field Manual is Walla’s stem die zelden klinkt als die van een frontman, maar al te vaak in vlakke achtergrondzangermodus blijft steken. Soms zorgt dit voor een lekker relaxed sfeertje zoals bij opener "Two-Fifty". Op andere momenten hadden we graag wat meer power in die stem gehoord, bijvoorbeeld in het uitstekend rockende "The Score". Instrumentaal klinkt alles, zoals te verwachten, erg ok. Op een paar drumpartijen na speelde Walla zelf alle instrumenten in. Misschien is dat ook de reden waarom Field Manual muzikaal erg veel raakvlakken heeft met Death Cab For Cutie. Walla bleef binnen zijn "comfort zone" en dat is jammer omdat het bij soloprojecten toch de bedoeling is buiten het keurslijf van de moedergroep te treden.

Hoe dan ook, hier is een vakman aan het werk. Het donkere "St. Modesto" is gebouwd op een uitstekend drumritme (ingespeeld door Kurt Dahle van The New Pornographers) terwijl "A Bird Is A Song" zich presenteert als een vederlicht tussendoortje. "Sing Again" en "Geometry & C" (check de catchy "dad-dee-dummetjes" aan het begin ) zijn dan weer wonderlijk zonnige popsongs waarin Walla’s songwritercapaciteiten volledig tot hun recht komen. Jammer genoeg staan er te veel niemendalletjes zoals "Everybody On" en "Our Plans Collapsing" op de plaat en vallen de meer sociaal bewogen teksten (zoals "Everybody Needs A Home" over orkaan Katrina) te licht uit.

Chris Walla’s eerste solostap mag gerust naast het recentere werk van Death Cab For Cutie. Field Manual is misschien te weinig avontuurlijk, maar getuigt van genoeg klasse om te bekoren.