Steak Number Eight :: ''We hebben daar allemaal niet zo over nagedacht''

Steak Number Eight: vier tienerjongens die het na de overwinning in de Rock Rally allemaal wat vroeg in de nek is gekletst, maar die zich wel uit de slag trekken. De ambitie en de dromen zijn er, maar net zo goed laten de vier zich niet opjutten. Een platenfirma hoeft voorlopig niet echt, een management enkel en alleen omdat het te veel wordt om alles in eigen handen te houden. En als het even kan: naar het buitenland, graag. Op bezoek bij de jeugd van tegenwoordig.

Wie een interview-afspraak met een groep vijftien-zestienjarigen maakt kan zich maar beter aan alles verwachten. Dat hadden we echter niet, en dus kijken we behoorlijk verbaasd op als we ons op een zaterdagmiddag in een lege evenementenhal in Wevelgem bevinden. Waar Steak Number Eight is? Nog lang niet hier, zo klinkt het. Hier zetten leraars en leraressen alles klaar voor het grote feest voor het vijftigjarig bestaan van hun school. Straks is het gratis vat en spelen Les Truttes. En ergens tussendoor: een lokaal metalbandje en Steak Number Eight: winnaars van de Rock Rally, oud leerlingen van deze school, maar ondertussen minstens voor de helft verkast naar het VTI.

"Eigenlijk willen we van dit soort optredens af", zegt zanger Brent Vanneste na afloop. "Aanvragen genoeg voor concerten, maar voor wat: samen met de winnaars van Eurosong For Kids tegen roken op school. Of op een braderie. Kom zeg. Nu, vandaag was nog wel beestig, maar van de tien optredens die we doen, zijn er misschien vier die we fijn vinden. Ach, ik heb niet het gevoel dat we hier in België veel kunnen betekenen voor de wereld. We willen in elk geval weg uit West-Vlaanderen, daar hebben we al veel te veel gespeeld. In Kortrijk gaan we enkel nog de shows doen die al vastliggen. Daarna niets meer, het is even goed geweest." Het kan beter dan dat, vinden de jongens. "Ik heb er wel eens over nagedacht hoe het zou zijn om in het buitenland op te treden. Een week door Polen of Duitsland toeren lijkt me wel iets", droomt drummer Joris Casier luidop.

Voor een band zonder rijbewijs is het echter zo al niet gemakkelijk om op te treden. Zelfs Limburg en de rest van Vlaanderen is zo goed als onontgonnen terrein voor Steak Number Eight. Voor vervoer zijn ze dan ook altijd aangewezen op de goodwill van hun ouders. "Zonder hen zou het niet lukken", geeft Vanneste toe. "We zijn erg blij dat ze ons helpen, maar we kijken uit naar het moment dat we zelf kunnen rijden en we hen in het rusthuis kunnen steken (schatert). Ze zijn erg behulpzaam hoor, maar soms een beetje te. Ze mogen nog gelijk hebben, ik heb niet graag dat het van hen komt.(lacht)"

Geflipte moeder

Op hun leeftijd worden ze niet graag vastgepind, maar we kunnen het niet nalaten toch even op te merken dat groepjes van hun leeftijd meestal nog bij vrolijke Blink 182-punk ofzo zitten. Hoe kwamen ze in aanraking met dit soort logge postmetal als van Pelican en Isis? "Het overlijden van mijn broer (Thobias Vanbrabant, drummer bij Voidpoint, mvs) heeft me die richting uitgestuurd", zegt Vanneste. "Hij heeft me alles aangeleerd en dat soort muziek leren kennen. Nochtans was dat niet zijn genre: hij speelde zelf eerder nu-metal; Deftones-achtige toestanden. Na zijn dood vonden we in zijn zak achteraf echter een briefje "Amenra". Zo leerde ik die band kennen en ik was meteen verkocht. Daarna ben ik zo’n donkere muziek gaan maken. Dat hielp toen wel, denk ik. Maar ik had van mijn ouders ook al een en ander meegekregen. Mijn moeder laat thuis wel eens wat Sunn O))) weerklinken. Ze is geflipt", glimlacht hij. "Tja."