Steak Number Eight :: ''We hebben daar allemaal niet zo over nagedacht''

Vanneste gaat diep bij optredens. Ook een uur voor ons gesprek brulde hij opnieuw hart en ziel uit zijn lijf tijdens dat machtige "The Sea Is Dying". Hoe doet hij dat elke keer? Kan hij dat telkens opnieuw opbrengen? Hij haalt zijn schouders op. "Ik probeer me gewoon elke keer weer volledig te geven. Op de repetities spaar ik me wel een beetje voor de optredens, maar anders smijt ik me volledig. Het klopt dat titels als "The Sea Is Dying" of "The Holy Truth" ook zware onderwerpen doen vermoeden, maar eigenlijk gaat alles op onze plaat over mijn broer. Vandaar. Ik ga het niet allemaal uitleggen waar ik over zing, dat moeten de mensen zelf maar uitvinden. "The Sea Is Dying" is bijna iets mystieks voor mij; dat kwam er zomaar uit. Ik ben niet zeker dat ik het zelf goed begrijp. Maar goed, Joris denkt dat het over het milieu gaat." De drummer vult aan: "die titels betekenen niet zoveel. Het gaat over het gevoel dat ze losmaken."

Op bezoek bij Goose

Moest dat eigenlijk; zo snel een plaat maken? De meeste Rock Rallywinnaars wachten twee tot vier jaar vooraleer ze een debuut uitbrengen, When The Candle Dies Out… verscheen nog geen maand na de overwinning van Steak Number Eight. "We hebben daar gewoon niet hard over nagedacht", lacht Vanneste. "Die plaat was nu eenmaal al lang gepland. En dat we net de Rock Rally hebben gewonnen is een toeval dat we niet hadden voorzien." "Ik heb even getwijfeld of het wel verstandig was om nu al een plaat uit te brengen daardoor", zegt Casier. "Uiteindelijk dachten we ’fuck it’, en hebben we een datum gezet waarop hij af moest zijn", zegt de frontman. "Anders ging het er niet meer van komen. Tussen de Rock Rally selecties door hebben we daarom nog veel in de studio gezeten. Het was soms zwaar."

Een platenfirma hoefde niet? "Er zijn er al een paar komen zagen, maar we wachten liever nog wat af", vindt de groep. "Binnen een paar jaar, als we nog een plaat willen maken, dan misschien. Sommigen denken dat ze er geld uit kunnen slaan omdat we de Rock Rally hebben gewonnen. Ach, we hoeven geen EMI. Een management zijn we wel aan het zoeken want het is te veel aan het worden voor ons." "We zijn ook bij Goose op bezoek geweest; die wilden eens met ons praten", vult Casier aan. "Het nuttigste dat ze gezegd hebben, is dat we onszelf moesten blijven en niet alles aannemen wat we voorgesteld krijgen; dat we niet te rap ergens moeten tekenen, maar moeten opletten in dit wereldje vol smeerlappen."

We nemen afscheid, maar niet zonder commentaar te vragen op één feit. Hoe kijken ze terug op hun deelname aan Eurosong For Kids enkele jaren terug? "Fuck", klinkt het collectief betrapt. "Vijf jaar hebben we moeten werken om die naam kwijt te spelen en nu ga jij dat even om zeep helpen", protesteert Casier. "Laat ze daar maar eens om lachen", vindt Vanneste: "Ik vind het nog beestig eigenlijk hoe we toen bij de laatste twintig zijn geraakt." "Alles was daar fout aan: hoe we in de vakantie met iedereen liedjes zouden moeten maken met een dansje op. Het is fout gelopen toen we bij allerlei psychologen moesten passeren", herinnert Casier: "Weet je nog, dat gesprek? En wij maar het been stijf houden: (met piepstem) we gaan niét playbacken. Want schrijf het maar op: Eurosong For Kids is allemaal playback!"