Mariee Sioux :: ''Ik ben geïnteresseerd in wat verloren is gegaan.''

Haar album verscheen enkele maanden voor dat van haar jeugdvriendin Alela Diane, maar het was Alela die met de pluimen en roem ging lopen. Mariee Sioux’ prachtige debuut leek in de vergeethoek te belanden, tot ze samen met Alela optreden mocht en iedereen de schoonheid van Sioux’ muziek ontdekte.

Wie Sioux aan het werk zag in de Botanique of de AB, zal ongetwijfeld verbluft gestaard hebben naar het gemak waarmee ze haar nummers brengt. Eens ze haar gitaar aan de kant legt, transformeert ze evenwel terug naar de verlegen jonge vrouw die zelf nog niet goed beseft wat haar allemaal overkomt. Tijdens het interview breekt ze geregeld zinnen af, giechelt ze als een schoolmeisje bij haar eigen onbezonnen uitspraken en springt ze van de hak op de tak. Bovenal is ze op het ontroerende af eerlijk. De mallemolen van de muziekindustrie heeft haar gelukkig nog niet vermalen.

goddeau: Je komt uit hetzelfde stadje als Alela (Diane) en Joanna Newson? Daarnaast heb je ook nog Alina Hardin en Lindsay Clark die gelijkaardige muziek brengen. Kunnen we ondertussen spreken van een echte scène?
Mariee Sioux: “Je bent niet de eerste die me dat vraagt en ik moet nog steeds het antwoord schuldig blijven. Het is zeker niet zo dat we allemaal bewust dezelfde stijl kozen. We zijn eerder een groep vrienden die toevallig allemaal muzikaal zijn en uit families komen waar muziek leeft. Het helpt dat je familie je steunt in je muziek. Je staat er eigenlijk niet bij stil wanneer zoveel van je vrienden en familie muziek maken. Ik ga er nog steeds van uit dat het niet zo uniek is wat er bij ons gebeurt maar ik moet toegeven dat ik nog geen gelijkaardige plek gevonden heb.”

goddeau: Zou het dan toch niet aan de plaats liggen? Misschien hebben jullie wel het geluk dat beginnende groepen meer kansen krijgen om te spelen en daardoor gestimuleerd worden om te proberen er meer uit te halen.
Sioux: “Je hebt zeker gelijk in die zin dat we in een kleine gemeenschap leven die beginnende artiesten kansen wil geven. Zo is er een coffee shop die geregeld liveoptredens organiseert en is er ook een klein magic theatre dat open house shows houdt. Er waren en zijn dus zeker mogelijkheden voor wie dat wenst.”

goddeau: Jullie lijken ook allemaal een affiniteit met de indiaanse cultuur te hebben. Zo verwijst je naam naar de Sioux. Heb je zelf indiaans bloed of ben je gewoon gefascineerd door hun cultuur?
Sioux: “Ik ben geen sioux-indiaan, die naam heb ik gekregen van mijn moeder omdat ze die zo mooi vond. Haar beide ouders behoren tot twee verschillende Paiute-stammen (de Paiute-indianen worden onderscheiden in een noordelijke en een zuidelijke groep, ze leefden oorspronkelijk in Nevada, Californië; Utah en Oregon. Sioux leefden in Iowa, Dakota en Minnesota, jbo). ”

goddeau: Het lijkt me een veilige gok om te stellen dat je achtergrond een rol speelt in je muziek.
Sioux: “Zeker en vast! Toen ik opgroeide was ons leven wel heel doorsnee, het was zeker niet zo dat ik midden in die cultuur opgegroeid ben. Mijn grootmoeder bijvoorbeeld is katholiek. Mijn moeder staat veel meer open voor onze spirituele erfenis, maar zij is dan ook opgegroeid in de jaren zeventig toen de native pride-beweging furore maakte. Ze was heel actief in die beweging en heeft haar idealen en interesses op me overgedragen. Ik ben heel nieuwsgierig naar wat er verloren is gegaan.”

goddeau: Naast muziek schrijf je ook gedichten. Denk je dat je gedichten meer en meer overgaan in songteksten?
Sioux: “Ik merk wel dat ik veel sneller een tekst schrijf in functie van een nummer maar poëzie blijft wel belangrijk voor me. Ik zal bijna altijd eerst een tekst schrijven en dan pas muziek. (denkt na) Schrijven is belangrijk voor me, of het nu een songtekst, een gedicht of een blog is, doet er eigenlijk niet zo toe.”

goddeau: Faces In The Rocks is je debuutplaat maar je hebt al eerder muziek uitgebracht. Zo zijn er ook A Bundled Bundle Of Bundles en Pray Me A Shadow. Zou je die opnieuw uitbrengen?
Sioux: “Dat zijn twee albums die ik in eigen beheer heb uitgebracht. Pray Me A Shadow is de eerste plaat die ik opgenomen heb. Ik ben er nog niet uit of ik een van die twee opnieuw zou uitbrengen, tenslotte heb ik een aantal nummers opnieuw opgenomen voor Faces In The Rocks. Misschien neem ik die oude nummers ook wel opnieuw op.”