The Ideal Husband :: “Onze muziek werkt bijzonder kalmerend in het verkeer”

Dat er een Belgische vlag aan het raam van Sandrine Collards huis wappert, verbaast ons allerminst. Het collectief dat zij onlangs oprichtte is bevolkt door muzikanten van alle kanten van het land en ademt gezond Belgicisme uit... met Hawaïaanse klanken.

Sandrine Collard: “Ik had nood aan tederheid en rust, aan muziek die deugd doet. Voor mij is de lapsteel het meest positieve instrument dat bestaat: elk akkoord dat uit een lapsteel weerklinkt maakt me intens gelukkig. Dat bracht me naar Hawaïaanse muziek die ik op vinyl op rommelmarkten vond. Het was niet de bedoeling om uitsluitend positieve muziek te maken, maar het was wel belangrijk dat de klanken je een bepaalde wellness bezorgen, ook al zijn de teksten er niet naar. Het is zoals een sprookje: je hebt de indruk in een magisch universum te vertoeven, maar het is er eerder griezelig, soms zelfs afschuwelijk.”

goddeau: Je leidt dit project vanuit de coulissen, als een regisseur, terwijl je van nature uit zangeres bent die op het voorplan treedt.
Collard: “Ik ben niet gemaakt voor het podium. Ik ben te gevoelig, te kwetsbaar en ik verdraag de stress niet. Oorspronkelijk wilde ik mijn elektronisch project verder zetten, voornamelijk door gebrek aan middelen. Bovendien is het zoveel gemakkelijker om alleen te werken: je doet wat je wil wanneer je wil. Maar daar houdt het niet op, natuurlijk. Je moet het daarna op het podium promoten, omdat ik vind dat elk muzikaal project er ook live moet staan. Een album maken zonder het live te brengen was dus geen optie. Toen heb ik die Zweedse danseres ontmoet. Haar stem komt goed overeen met de zachte en vredevolle muziek die ik in mijn hoofd had. Haar persoonlijkheid vertoont dat tikkeltje afstandelijkheid dat typisch is voor alle Noorderlingen. Bovendien staat zij wél heel graag op een podium.
Soms vraagt men mij of ik niet gefrustreerd ben door niet op het podium te vertoeven. Welnee, helemaal niet. Ik heb zelfs medelijden met diegene die daar staat. Het is zo moeilijk op een podium te staan als je daar helemaal niet wil zijn. Ik wil alleen maar muziek maken en een universum creëren, zoals je van je huis ook een plek maakt waar je je thuisvoelt.”

goddeau: Was het een optie om in de studio in te zingen en iemand anders het livegedeelte te laten doen?
Collard: “Ik heb dat voor een nummer gedaan: “The Ritornello”. Dat bracht al een twintigtal reacties teweeg van mensen die zeiden dat het toch zo’n grote fout was om het livegedeelte door iemand anders te laten doen. Mensen hechten zich aan een stem. Nu zingt Vinz, een Brusselse zanger, het met Louise (Peterhoff, de eerder vermelde Zweedse danseres). Vinz’ stem is zo tegenovergesteld aan de mijne dat iedereen gestopt is met zeuren.
Mijn Engels is trouwens abominabel. Het was niet de bedoeling om een album te maken met een knoert van een accent. Misschien later, want alles is toegestaan met dit project. Hopelijk ga ik nog veel albums als The Ideal Husband maken. Louise zal misschien niet de vaste zangeres blijven. Het was van in het begin duidelijk dat Louise niet de leider van de groep is, ook omdat ze dat niet zo wilde. Het is ook om die reden dat zij nooit aanwezig is op interviews. Ze vindt het belachelijk om over een project te praten waarvan zij niet aan de basis lag. We zullen zien, maar ik denk niet dat het een groot probleem zou zijn voor The Ideal Husband om van zangeres te veranderen. Op het podium verandert het ook constant.”

goddeau: Wat met verandering van stijl? Is het mogelijk dat elk nieuw album een andere stijl zou aannemen?
Collard: “Neen, ik denk dat ik bij Hawaï zal blijven. De stijl zal wel evolueren: ik denk niet dat ik een even grote puriste zal blijven. Op dit album wilde ik bijvoorbeeld absoluut geen drums. Het is erg moeilijk om dat vol te houden. Bovendien zijn alle nummers in grote toonaarden geschreven, terwijl het veel gemakkelijker is om in mineur te componeren. Dat waren mijn twee motto’s en dat is wat het zo deugddoend maakt.”