|
Voor velen zal ze in de eerste plaats gekend blijven als de multi-getalenteerde captain of the cheerleaders die tijdens Sufjan Stevens Illinoise-tour de top van de menselijke piramide vormde. Maar Sharon Worden heeft veel meer te bieden dan enkele atletische trucjes.
 Rond de eeuwwisseling verloor Worden zichzelf in het artrockensemble Awry waarmee ze twee platen en een remixalbum uitbracht. Een viertal jaar later nam ze met My Brightest Diamond een nieuwe start: de artrock was gebleven, maar klonk veel minder gezocht. Hoewel ze niet minder dan twee albums tezelfdertijd opnam, bleef één ervan op de schappen liggen zonder dat er een verklaring voor kwam. Althans tot nu.
goddeau: A Thousand’s Shark Teeth is vier jaar oud (2004). Waarom heb je zo lang gewacht om het uit te brengen?
Sharon Worden: “Goh, om verschillende redenen eigenlijk. Ik werkte toen zowel aan Bring me The Workhorse als aan dit album.Bring me The Workhorse was productioneel gezien een eenvoudiger album, het vroeg maar twee jaar om af te werken. Bovendien was ik niet tevreden met de arrangementen voor A Thousand’s Shark Teeth. Jammer genoeg had ik noch de mixer echt tijd om er aan te werken: hij werkte immers aan een plaat voor The Red Hot Chilli Peppers terwijl ik vooral tourde, waardoor het nog langer duurde om de plaat af te werken. Ik heb gelukkig wel verder kunnen nadenken over de songs en er verschillende instrumenten aan toegevoegd.” goddeau: Ik vermoed dat het album nu heel anders klinkt. Ik had begrepen dat het oorspronkelijk een klassieke plaat zou zijn.
Worden: “Dat was inderdaad de bedoeling. Ik wou uittesten hoe ver ik met mijn stem kon gaan, maar uiteindelijk is het allemaal anders uitgedraaid. Sommige songs klinken nu heel anders dan ze initieel bedoeld waren. Bij de eerste tienduizend exemplaren hebben we een bonus-ep (Shark demos) toegevoegd met de originele opnames. Ik denk dat het verschil wel duidelijk te horen zal zijn.” goddeau: Zou je nog steeds een klassiek album uitbrengen? Ik las dat je verschillende genres wil uitproberen.
Worden: “Ik hou van alle genres en soorten muziek, maar met My Brightest Diamond volg ik een specifiek pad. Natuurlijk tracht ik al die verschillende invloeden erin te verwerken, maar als ik opeens een plaat in een heel ander genre zou opnemen, dan zou ik die ook onder een andere naam uitbrengen.” goddeau: Je songs zijn vaak heel rijk georchestreerd. Hoe vertaal je zoiets live? Je speelt bijvoorbeeld geregeld solo, laat je dan bepaalde songs vallen?
Worden: “Als ik solo speel, kan ik uiteraard niet terugvallen op mijn muzikanten, er is bijvoorbeeld geen drummer die het ritme bepaalt. Het loutere volume of de energie die een groep oproept, is er evenmin. Je bent dus wel genoodzaakt je focus te verleggen. Solo ben je verplicht om zelf de klankkleur van de nummers in te vullen, zelfs al kan je de basis behouden.” goddeau: Ritme en drums vormen wel een interesse van je, zeker in combinatie met strijkers.
Worden: “In de muziek kan je een paar bouwstenen onderscheiden: je hebt de teksten, de harmonie (of samenklank), het ritme en de melodie. Elk genre vertrekt van die bouwstenen, maar laat er andere primeren: zo is in folkmuziek de tekst vaak belangrijker en prominenter dan de melodie. De nuance en dynamiek die je in strijkers kan leggen, vind je in weinig andere instrumenten behalve bij de menselijke stem. Het biedt zoveel mogelijkheden.”
“Drums daarentegen zijn veel moeilijker te controleren omdat ze bijvoorbeeld altijd hard klinken, hoe zacht je ook speelt. Wil je drums zacht krijgen, dan moet je naar andere percussie-instrumenten teruggrijpen. Dat vormt op akoestisch vlak een uitdaging: ik wil begrijpen hoe instrumenten werken en wat hun limieten zijn, zeker als ze samen moeten werken met andere.”
18 juni 2008
|
