3:10 To Yuma

Verhalen uit the Wild, Wild West zijn weer in. Na Andrew Dominiks poëtische Jesse James-verhaal en de neowestern-kopstoot genaamd No Country for Old Men, die de Coen brothers vorig jaar aan de mensheid toedienden, sprong James "Walk The Line" Mangold ook op de cowboytrein. Met 3:10 to Yuma, een remake van de gelijknamige fiftiescultprent doet hij ook zijn gunslingerduit in het zakje.

Het zijn harde tijden voor rancher en burgeroorlogveteraan Dan Evans (Christian Bale). Geterroriseerd door de droogte en de imperialistische spoorwegonderneming bouwt hij een schuldenberg op. Hij kan zijn hoofd bijna niet meer boven water houden, maar dan komt de beruchte gangster Ben Wade (Russel Crowe) in het plaatje. Na een zoveelste postkoetsoverval met zijn bende, wordt de ’not-so-poor’ en ’not-so-lonesome’ cowboy geklist en krijgt hij een enkeltje richting Yuma, een zwaar bewaakte gevangenisstad, cadeau. Enige probleem: Wades bende van geschifte Westernreservoirdogs ziet hun boss niet graag achter de tralies verdwijnen. Wades begeleiders voor die gevaarlijke onderneming kunnen dus wel wat man- en schotkracht gebruiken. Evans ziet zijn kans en in ruil voor een zak zilverlingen vergezelt hij hen om de bandiet op de trein van tien na drie richting Yuma te krijgen.

Dat is het startschot van een western roadmovie, op klassieke leest geschoeid. De Australische brulboei Russel Crowe mag na Gladiator weer de harde noot om kraken spelen en Christian ’Batman’ Bale neemt de dieptragisch getormenteerde good guy voor zijn rekening. Eerlijk: geen slechte vertolkingen, maar van Oscarwinnaars als Crowe verwachten we toch een tikkeltje meer. In de voortreffelijke Ben Foster, die Wades geflipte, maar trouwe secondant Charlie Prince vertolkt, kent de Aussie zijn meerdere.

3:10 to Yuma is een zorgvuldig gemaakte, klassieke western. Niets minder, maar ook niet veel meer. Even lijken de dialogen poëtischer te worden, maar van dat pad wordt snel weggegaloppeerd. En dat is misschien maar best ook, deze heren zijn namelijk doeltreffender met het pistool dan met ronkende volzinnen. Wel wordt er geslingshot en gesix-shooterd dat het een lieve — en goed gechoreografeerde — lust is. Toch kan dat de gebrekkige verhaallijn, volgestouwd met achterhaalde westernclichés, niet verbloemen. Een zeer verdienstelijke, stilistisch fraaie poging, maar door een gebrek aan diepgang valt deze prent wat magertjes uit. Het publiek is sinds, we zeggen maar wat, de laatste Coen-creatie, meer gewoon wat cowboy-epossen betreft.

De liefhebbers van zanderige shoot-outs zullen voor deze film met plezier de Stetson van onder het stof halen, maar wie geen John Wayne-fetisj heeft, blijft wellicht wat op zijn honger zitten.