20 jaar na Mudhoneys 'Superfuzz Bigmuff' :: Hoe grunge een huisstijl werd

Hoewel Superfuzz Bigmuff het in eerste instantie niet bepaald schitterend deed in de verkoopcijfers, was Mudhoney toch een prioriteit voor Sub Pop. De groep mocht mee op tournee met Sonic Youth en wist op die manier in Groot Brittannië het pad te effenen voor opkomende groepjes als Soundgarden en Nirvana.
Ook Poneman en Pavitt zaten niet stil. In de loop van ’88 nodigden ze Everett True, journalist van het Britse Melody Maker, uit naar Seattle, met als resultaat dat True, nog voor er echt reden toe was, in Engeland mee de grungehype op gang trok. Hand over hand nam de belangstelling voor de artiesten uit Seattle toe en de ene na de andere band verliet Sub Pop ten voordele van een major label. In het geval van Nirvana bleek dat geen slechte zet. De opvolger van hun debuut was immers muzikaal een ferme stap vooruit en zou misschien niet in het nauw afgebakende plaatje van het toenmalige Sub Pop gepast hebben. Mudhoney bleef trouw aan het label en bracht zijn twee volgende platen uit op Sub Pop. Prima albums, daar niet van, maar in tegenstelling tot veel collega-bands leek Mudhoney nauwelijks te evolueren en bleek het viertal na Superfuzz Bigmuff al over zijn creatieve piek te zijn.

Na het waanzinnige succes van Nirvana’s Nevermind werd Mudhoney alsnog binnengehaald door Reprise, maar toen was het al te laat. Piece Of Cake werd een ronduit zwakke plaat en de opvolgers deden keer op keer niet veel anders dan het verleden herkauwen. Ook het recente Under A Billion Suns en het zopas verschenen The Lucky Ones zijn in dat bedje ziek: prima platen, met prima songs, maar uiteindelijk zijn beide albums niet veel meer dan de producten van een stel veertigers in wiens wereld het voor eeuwig 1988 is.

Van grote kunst wordt gezegd dat geest van de tijd er in kristalliseert en hoewel de leden van Mudhoney muzikaal verre van genieën zijn en evenmin qua originaliteit écht hoge toppen gescheerd hebben, was Superfuzz Bigmuff zo’n plaat die er knal opzat: een album waar het amateurisme en de spontaniteit van afstralen, op zo’n manier dat je tijdens het beluisteren even in een wild pogoënde meute staat die zichzelf volledig laat gaan op de tonen van het halfdronken stel jongelui op het podium. En daar is geen steward die je vraagt niet te roken, en als je met bekers gooit, is het enige dat er kan gebeuren dat je een veelvoud teruggegooid krijgt. Niemand maalt om bier- en zweetplekken op kledij want vestimentair balanceert alles toch op het randje van weggooien. Er is te veel volk in de zaal, veiligheidspictogrammen zijn nergens te bekennen en de geluidsinstallatie beweegt zo hard dat de voorste rijen permanent in levensgevaar zijn. Maar wat zou het? Want het is pure grunge, pure noise, pure shit, een geluid en bovenal een sfeer die nergens zo accuraat werd vastgelegd als op Superfuzz Bigmuff.

Superfuzz Bugmuff ligt momenteel in een deluxeversie in de winkel, inclusief tonnen oorverdovend bonusmateriaal. Mudhoney speelt op 12 juli op het Sub Pop Festival. Een dag later maakt Green River op dat gebeuren zijn opwachting met een eenmalige reünie.