WERCHTER: MGMT :: ''We willen met de voeten van zoveel mogelijk mensen spelen''

goddeau: Hoe kwamen die groentjes eigenlijk in het vizier van een grote major als Sony?
Goldwasser: “Het zit zo. In 2005 hadden we zelf al een ep opgenomen, Time To Pretend genaamd, en die werd uiteindelijk uitgebracht door een indielabel dat enkele vrienden van ons net hadden opgestart (Cantora Records, ld). Eén van die vrienden kende iemand bij Columbia en liet hem die ep horen. En zo ging de bal aan het rollen. Eigenlijk op een heel onverwacht moment, want we hadden de band net voor enkele maanden op non-actief gezet. Ik leefde op dat moment ergens in de middle of nowhere, had er zelfs geen gsm-ontvangst en Andrew zat toen in Brooklyn, dus hoorden we elkaar niet veel. Maar toen kwam dat heuglijke nieuws…

goddeau: …En voor je het goed en wel beseft, zit je hier in Brussel met de verzamelde Belgische pers te praten. En dat allemaal net dankzij een ironische aanklacht tegen de hele vedettencultus die moderne muzieksterren als Amy en Pete op een schavotje plaatst. “Time To Pretend” is momenteel een dikke hit.
Goldwasser: ”Ja, fantastisch toch? Die song dateert namelijk al van onze tijd aan de universiteit, met dezelfde lyrics en al, en is als een grap ontstaan. We waren aan het fantaseren over hoe het zou zijn als we ooit wereldberoemd zouden worden met onze muziek, en nu wordt die song zowaar stilaan realiteit.”

goddeau: Geen schrik om in dezelfde vallen van het rocksterrendom te trappen?
Goldwasser: “Nah, dat zie ik niet snel gebeuren. Zeker niet wat de drugs- en de verafgodingzijde van de medaille betreft. Daarvoor hebben we voldoende zelfcontrole en zijn onze aspiraties te hoog. Maar ik voel de vervreemding wel wat intreden. Ik begin mijn heimat al te missen en mijn gewone leventje daar…Alles gaat gewoon zo snel voor ons. Maar zo erg als Amy of Pete zie ik het bij ons niet snel worden.”

goddeau: Houden zo. Wie Oracular Spectacular in huis haalt, krijgt er een gratis sticker met “Parental Guidance. Explicit Lyrics”-waarschuwing bovenop. Ons ontgaat het dreigende gevaar van MGMT eerlijk gezegd volledig. Hoe kijk jij daar tegenaan?
Goldwasser: “Ik vind dat grappig. Vooral in de USA is de drang sterk aanwezig om de mensen te beschermen tegen al het kwade in de wereld. Die conservatieve reflex zit er erg diep in bij ons. De meeste Amerikanen spenderen een groot deel van hun leven met zo onverantwoordelijk mogelijk te leven en rekenen erop dat iemand anders wel voor hen zal zorgen. Daarom is het voor ons ook een bevrijding om in Europa te toeren. De mensen hier zijn veel opener van geest, heb ik de indruk. Hier moet je voor jezelf zorgen, ben je verantwoordelijk voor je eigen daden. If you don’t, you’re fucked. Maar dan is het tenminste wel je eigen fout. Die ingesteldheid staat me wel aan. En om op je vraag terug te keren: ik kan me wel inbeelden dat één of andere idioot die onze muziek te horen krijgt, het in zijn hoofd haalt om drugs te gaan gebruiken. Maar daar gaat het bij MGMT helemaal niet om. Dus vind ik het behoorlijk absurd dat men ons zo gaat behandelen.”

goddeau: In “Time To Pretend” zingt Andrew “we’ve got the vision, now let’s have some fun.” Is dat waar het bij MGMT uiteindelijk om draait, zoveel mogelijk plezier maken?
Goldwasser: Absoluut. Maar soms moeten we onszelf eraan herinneren dat we het allemaal doen voor ons eigen plezier. Er komt namelijk heel wat business stuff bij kijken, en daarom hebben we sinds kort ook iemand in huis gehaald om al die zakelijke beslommeringen voor ons te regelen. We hebben het geprobeerd, maar er zijn zoveel dingen waar wij geen snars van af weten en waar we ons eerlijk gezegd ook niet mee willen inlaten. Dus was die manager erg welgekomen. Nu hoeven we ons hoofdzakelijk met het creatieve aspect bezig houden. Now we have people to be the asshole for us."