WERCHTER: Shameboy :: ''Je zal nooit 'Shameboy (DJ's)' zien staan op een affiche: Shameboy is live''

Ze kennen de backstage van ongeveer elk Vlaams festival als hun broekzak, maar die van Werchter moest nog aan hun palmares toegevoegd worden. Vanaf donderdag 3 juli is ook dat rechtgezet, want net zoals ze dat elders doen zal Shameboy ook de Marquee daar op zijn kop zetten met de beukende electro van het nieuwe Heartcore. “Natuurlijk spelen we alles live”, zeggen Luuk Cox en Jimmy Dewit: “anders konden we net zo goed thuisblijven.”

goddeau: Moest er met Heartcore iets veranderen ten opzichte van voorganger Hi, Lo And In Between?
Dewit: ”We hebben nooit besloten dat iets helemaal anders moest, maar onze muziek is wel geëvolueerd. Uiteindelijk hebben we zoveel gespeeld dat ons geluid vanzelf de richting uitging van Heartcore. Zonder dat we dat moesten definiëren, wisten we dat we meer een eigen geluid ontwikkelden.”
goddeau: Lag Hi, Lo And In Between dan nog te dicht tegen voorbeelden aan?
Cox: “Die plaat zat gewoon tussen dingen in. Het was de muziek die we toen wilden maken; we dachten toen veel minder in termen van een album. We schreven gewoon nummer per nummer en plots stelden we vast: nog twee en we hebben een plaat. Van de tracks die we sindsdien schreven, wisten we dat die ooit op een album terecht konden komen.”

goddeau: Verschilt een album maken voor dance-artiesten? Jullie zijn toch meer gericht op één nummer, die ene clubtrack?
Cox: “Ja… voor dance is het vooral belangrijk dat je een mooie lijn in je plaat krijgt. Bij rockmuziek is een plaat eerder een collectie nummers: de volgorde is minder van belang.”
Dewit: “Wij zien onze nummers niet zozeer als potentiële single hoor; we streven naar een goed nummer tout court waarbij vooral belangrijk is wat het gaat doen als we het live brengen. Na een vijftal tracks ga je echter wél rekening houden met een album en begin je vanzelf al in functie van de volgorde te denken; hoe dit of dat nummer mooi zou passen aan het begin van de plaat, of verderop. Dat is belangrijk: onze plaat moet kloppen als je hem uitluistert. Singles krijgen toch een edit: wat je hoort op Heartcore zijn de nummers zonder dat we ze aanpasten om aan één of andere commerciële norm te voldoen; zoals we ze in ons hoofd hadden.”

goddeau: De vocals die op Hi, Lo And In Between nog te horen waren, ontbreken nu volledig. Bewust?
Cox: “Ja. Ik was er al van in het begin geen voorstander van om met stemmen te werken, want uiteindelijk is het effect altijd dat van een stemmetje dat gewoon op de track is geplakt. Slechts weinig electrotracks worden echt samen geschreven met een zanger. En we wilden niet zomaar snelsnel ergens een zanglijntje over plakken als het nummer eigenlijk al af was. De vibe van Heartcore moest ook meer clubby zijn, vuiler: als je daar nog vocals bij sleurt, ben je dat weer kwijt. Ook live valt het moeilijk op te lossen: de stem laten meelopen vind ik ook maar goedkoop.”
Dewit: “Neem nu “Wired For Sound” van op Hi, Lo And Inbetween: toen dat een single was, konden we dat nauwelijks spelen omdat Timmy (Tim Vanhamel, mvs) niet vaak kon meekomen. En een vocal die zo prominent is, weigerden we op tape te laten lopen. The Chemical Brothers raken daar mee weg, maar die werken vanuit een heel ander idee. Als we een trompetsolo of een gitaarsolo brengen dan wil ik ook dat daar een trompettist of een gitarist staat en hetzelfde gaat op voor zangers.”