|
 goddeau: Bij Shameboy houden jullie die lijn heel strict?
Dewit: “Met Shameboy willen we niet als DJ’s draaien, Shameboy is live. Punt. Als je besluit op een podium te kruipen, dan moet je dat ook goed doen en we hollen het ook niet uit: als je de naam Shameboy op een affiche ziet, staan we met heel die kloterij op het podium. Daar loopt al eens iets door mis, maar dat nemen we er dan bij.”
“We hebben niet voor de gemakkelijkste oplossing gekozen. Het had veel eenvoudiger gekund met twee laptopjes en niet te veel tralala, maar dan groei je ook niet. Het feit dat Heartcore klinkt zoals het doet, komt door alles wat we op het podium doen: al die filthy dingen die we er live boven gooien. Eigenlijk is Luuk de sologitarist en ik de ritmegitarist. Hij is in de weer met de vuile leads, terwijl ik daar netjes boven en tussen speel. We proberen elkaar niet voor de voeten te lopen.”
goddeau: De eerste track van Heartcore heet “After The Damage”. De balans van de voorbije jaren?
Cox: “Neen hoor. De titel ontstond gewoon toen tijdens de eerste versies van dat nummer -- dat “After All” heette -- mijn Logic-software crashte. Bij het herstarten geeft dat systeem dan achter de bestandsnaam tussen haakjes “Damaged”. En zo werd dat “After All The Damage”. Vrij stom hoor.”
Dewit: “Zo verzinnen wij dus onze titels.” goddeau: Jullie maakten de overstap naar het label N.E.W.S. dat een goede naam heeft op dancevlak. Is dat vooral met het oog op het buitenland?
Dewit: “En het binnenland: het was gewoon de Belgische speler die we wilden. We hebben we wel wat support in het buitenland van een aantal bevriende dj’s, maar we kunnen de steun van N.E.W.S. wel gebruiken. Op dit moment preken we wat voor eigen parochie, want die buitenlandse vrienden kennen ons wel, maar om meer te bereiken is er wel wat anders nodig. En bij N.E.W.S. kent men zijn wereld.”
Cox: “Het klopt dat het met al ons materiaal moeilijker is om in het buitenland te geraken, maar als we voor het gemakkelijke geld wilden gaan, waren we wel boekhouder geworden. Of notaris; die verdienen fucking veel geld.” goddeau: Op muziekfora her en der werd weer eens gemord dat dance niet op een rockfestival thuishoort toen bekend raakte dat jullie op Werchter staan. Wat denk je als er in deze tijden nog zo bekrompen wordt gereageerd?
Dewit: “Ik was om te beginnen al blij dat we op Werchter staan. Ik mag wel elk jaar achteraan de wei draaien met Discobar Galaxie tussen de verschillende groepen, maar iedereen die muziek maakt in België wil toch eens op het podium zelf staan. Maar over die opmerkingen: mensen die vinden dat er teveel dance op Werchter staat: ik begrijp dat niet. Zelfs in Engeland is er nu een nationaal debat over het feit dat Jay-Z Glastonbury mag afsluiten. Mannekes, wat een kleingeestigheid is dat.”
Cox: “Niets tegen rockmuziek hé, maar ik vind veel electro harder rocken dan de meeste gitaarmuziek. Die idioten die klagen dat het toch Rock Werchter heet, die zouden nu nog op zijn achttiende-eeuws met paard en kar rondrijden. Toen het festival werd opgericht moest dance nog worden uitgevonden: betekent het dan dat je geen dubstep mag draaien op I Love Techno?”
Dewit: “En daar was vorig jaar dan weer protest omdat Klaxons kwam. Ik vind die discussies heel raar. Dat staat haaks op dat jonge volk dat naar Werchter komt. Die kritiek komt er alleen maar van volk dat niet naar Werchter komt. Net als dat geklaag over de ticketprijzen die te duur zijn: het verkoopt toch elke keer uit. Die mopperaars zijn typisch het soort mensen die geen geld aan muziek geven; die geen platen kopen maar wel altijd de nieuwste cd’s op hun iPod hebben staan. Dus: fuck off.”
25 juni 2008 |
|
