Justin Bennett :: Wildlife

Vroeger waren ze ongetwijfeld gegeerd goed voor huis-, tuin- en keukenregisseurs op zoek naar dat ene geluidje dat hun filmvoorstelling dat extra beetje realisme zou bezorgen, maar tegenwoordig vergaren ze stof in allerlei kringloopcentra en tweedehandsmarkten. Niet alleen de muziek is door het internet in het nauw gedreven, maar ook de platen met omgevingsgeluiden.

Platen vol vogelgezang, vertrekkende en aankomende treinen, stoomboten of vliegtuigen waren terug te vinden in allerlei stedelijke discotheken en gespecialiseerde zaken. Zelfs de opkomst van de cd kon de vastgelegde straat- en natuurgeluiden niet stoppen, alleen de drager veranderde. Vandaag gaan klankentappers blijkbaar liever zelf op zoek naar hun geluiden of plukken ze de gevraagde klank van het net. Het ene is ambachtelijker en het andere gemakkelijker, maar toch missen ze allebei de intrinsieke schoonheid van een plaat vol duivengeroekoe.

Wildlife is een onbewuste hommage aan deze talloze anonieme geluidenjagers wiens werk nooit het statuut kreeg dat het verdiende. Initieel opgestart als de geluidsscore voor het dansstuk Natürtro (Eva-Cecile Richardsen/Carte Blanche), leidde het stuk daarna een eigen leven waarbij Bennett sommige opnames manipuleerde en andere in hun originele staat hield. Verspreid over zestien nummers tast Wildlife hierdoor de grenzen af tussen het registreren en het manipuleren.

Zoals de titel overigens al laat vermoeden, zijn alle opnames gebouwd rond dieren en de natuur. Bennett trok naar verschillende zoos en botanische tuinen (Berlijn, Barcelona, Parijs, Amsterdam en Bergen) om daar zijn geluiden te vinden. De zuiverheid van het geregistreerde was niet aan de orde: "Persian Leopard" laat net zo goed een brullende luipaard horen als enkele toevallige voorbijgangers terwijl in "aapjes" de rumoerige stemmen en nagebootste apengeluiden van schoolkinderen weergalmen.

Het kunstzinnige, artistieke en elitaire karakter van Wildlife staat buiten kijf. Weinigen zullen voor hun plezier immers veertig minuten lang naar kabbelende beekjes, drilboren, zoemende vliegen en onbestemde klanken luisteren. In het bijzonder omdat Bennett bewust geen duidelijke structuur in het patroon legt. De duistere electrosoundscape van "Wasteland 2" wordt opgevolgd door allerlei onbestemde omgevingsgeluiden in "Bath". De luisteraar mag vooral niet op zijn lauweren rusten.

Zestien nummers, net geen eenenveertig minuten. Meer heeft Bennett niet nodig om zichzelf te bewijzen en aan te tonen dat ook omgevingsgeluiden prachtig kunnen zijn. Het nut en de waarde van de plaat is hoogst bediscussieerbaar, maar wie neemt nog de moeite om gewoon de geluiden van alledag in zich op te nemen? Wie staat nog stil op straat om zich onder te dompelen in het rumoer en geroezemoes?

Wildlife is ondanks alles niet elitair of kunstzinnig in de foute betekenis van het woord want daarvoor is het niet sexy of vreemd genoeg. Het is geen plaat die op het juiste moment uit de kast gehaald kan worden om het publiek te verbluffen. Wildlife is een album voor liefhebbers van pure klanken en geluiden, wanneer ze zin hebben in een auditieve onderdompeling zonder dat ze er noodgedwongen de mensen bij moeten nemen.

De cd is op 300 exemplaren uitgebracht.