|
Van alle gehypte groepen waar ze in Engeland vorig jaar mee afkwamen, was er eigenlijk maar één die ons kon bekoren: The Datsuns. Met een stomend optreden in Brussel slaagden ze waar The White Stripes — om maar één band te noemen — op Werchter 2002 faalden: ons bij ons nekvel grijpen en ons een uur lang onze opvoeding te doen vergeten. Rock ’n Roll!
 Backstage op Werchter 2003 blijken gitaristen Phil en Christian Datsun (ja, dat ideetje pikten ze van The Ramones) beleefde, rustige jongens te zijn. Ze zijn ook veel jonger dan we verwacht hadden en ze zien er moe uit, na meer dan een jaar on the road. Hoe beu zijn ze die tien songs van hun debuutalbum?
Phil Datsun: "Dat valt mee. We zijn sinds vorig jaar op tour en het kàn ferm vervelend worden, maar dan heb ik het niet over de optredens. De shows zelf blijven wel leuk, het zijn de toestanden daar rond die op de zenuwen gaan werken: het reizen. Ik kan geen vliegveld of vliegtuig meer zien."
Christian Datsun: "We spelen telkens ook drie of vier nieuwe songs."
Goddeau: Halverwege de tour brak de hype rond jullie los. Was dat een goeie zaak of een slechte?
Christian: "We hebben weinig van die artikels gelezen en ons er weinig van aangetrokken. Ook toen ons soort muziek nog niet in de mode was, speelden we al muziek en we zullen nog altijd platen maken als we terug compleet uit de mode zijn. Maakt niet uit of de mensen dat goed vinden of niet."
Phill: "We passen niet eens in die garagehype. Die groepen gaan hun mosterd meer halen uit de jaren zestig, terwijl wij daar ontegensprekelijk niet onder vallen. Maar het hielp ons wel in zekere zin. Het maakt mij niet uit, of zo ons hypen of niet. We hebben een paar optredens met The White Stripes samen gedaan, en diè zijn garage-rock. Wij zijn veeleer hardrockers. The Vines zijn ook compleet anders, net als The Hives en The Strokes. Garagerock is gewoon een losse term om een heel wijd gamma aan groepen onder te brengen die gitaarmuziek maken op dit moment."
 Goddeau: Ook ver voor dat terug hip werd, speelden jullie al van die primitieve rock ’n roll. Hebben jullie nooit tegen de tijdsgeest moeten opboksen?
Christian: "Neen. We hebben het helemaal niet moeilijk gehad daarmee. Het maakte ons niets uit welke groepen magazines en televisie leuk vonden. We vonden het fun om ons soort muziek te spelen: we zijn nooit begonnen met het idee rijk en succesvol te worden. Als we dat wilden hadden we misschien wel eerst onderzocht wat op dat moment populair was om dat dan te kopiëren. Ik haatte de muziek van de jaren tachtig toen ik opgroeide in dat decennium. En daarom luisterde ik naar platen uit de jaren zestig en zeventig. Daarom liggen onze invloeden daar."
"Nieuw-Zeeland heeft niet echt de naam een rock ’n roll-omgeving te zijn, maar er zijn een aantal indie bands met faam van daar. Labels als Flying Nun, die meer Pavement-achtige groepen tekenen. Ons land heeft geen rock ’n roll geschiedenis, en de mensen stonden dan ook wel een beetje versteld van de muziek waar wij mee afkwamen. Ze waren verbaasd dat wij niet als de andere Nieuw-Zeelandse groepen klonken en dat verwarde hen."
Phill: "Dat kan ook wel geholpen hebben."
Christian: "Het kan goed zijn anders te doen."
18 augustus 2003 |
|
