Eldorado

Autodidact Bouli Lanners toont na Ultranova nog maar eens dat de Walen betere filmmakers zijn dan de Vlamingen. Jan Verheyen, eat this!

Niets nieuws onder de zon natuurlijk. Op enkele uitzonderingen na, zoals Dagen zonder lief vorig jaar, betekent de Vlaamse cinéma weinig tot niets, tenzij Loft zijn beloftes toch zou kunnen waarmaken. Huilen met de pet op, ja, maar geen nood, de filmeer van het Belgenland wordt toch gered, met dank aan onze zuiderburen. Op het filmfestival van Cannes deden onze broeders het goed, zeer goed zelfs. Beste scenario voor Luc en Jean-Pierre Dardenne, kinderen aan huis in Cannes, met Le silence de Lorna, en tonnen applaus voor Elève Libre en deze Eldorado.

Comédien connu en Wallonie Bouli Lanners, die hier voorlopig een nobele onbekende is, schiep met Eldorado een zachte, ongrijpbare roadmovie. Yvan (Lanners zelf) betrapt een dief op heterdaad, maar spreekt zijn recht op zelfverdediging niet aan. Integendeel, er groeit langzaam maar zeker een vreemde vorm van affectie tussen de twee. Yvan en Elie (Fabrice Adde) vertrekken uiteindelijk samen, door d’Ardennen, en komen er zichzelf meer tegen dan elkaar.

Een dun plot misschien, ware het niet dat Lanners zijn ingrediënten spaarzaam maar efficiënt gebruikt. Hij breit een tapijt waarop zijn kenmerkende thema’s uitgespreid worden: de afwezigheid van een doeltreffend ouderteam, het langzaam voortkabbelen van het leven waarop je geen vat lijkt te krijgen, mislopende communicatie, ... Eldorado is een meester in het slaan en zalven, een komedie met weerhaken die de kijkers verrast met (misschien flauwe) lollen om daarna terug te vallen op een absurde realiteit, op tristesse en nostalgie, nostalgie naar een tijd waarin je je moeder wel nog kon tonen hoe graag je haar zag.

Cameraman Jean-Pol De Zaetijd tovert de Oostkantons en hun vakantieparken om tot breedbeeldse vergezichten, in een land hier ver, ver vandaan. La Wallonie zag er nog nooit zó uit, behalve misschien toen je nog een ukkie was en uit het raam van de auto zat te turen op weg naar Vielsalm. Bovenal toont de film echter een voorliefde voor outsiders: de protagonisten zijn kleine losers, sukkels die denken dat ze het verkloot hebben. Maar wanneer hun paden elkaar kruisen, krijgen ze een laatste kans om de barmhartige Samaritaan uit te hangen.

Bij Eldorado moet je niet zoeken naar het goud, het ligt daar recht voor je neus, oprecht en ruw. En voor wie het nog niet begrepen heeft: douze points pour la Wallonie!