CACTUS: The Kills :: ''Lichtelijk gek het podium op''

Een moordgriet, een woest blikkende gitarist en een drumcomputer. Meer is niet nodig om een van de meest overweldigende platen van het voorjaar te maken. Voor The Kills Brugge ook live innemen, vertelt de helft van het duo over de drijfveren van de band.

Alison Mosshart, VV voor de fans, heeft niet het imago een spraakwaterval te zijn tijdens interviews. Meestal laat de jonge Amerikaanse het praten over aan haar Britse sidekick, Jamie Hince -- ofte: Hotel. Vandaag is het echter Hince die geen zin heeft om te praten. De man heeft wat anders om handen in de tourbus en volgens ingewijden is dat een fotomodel met een voorliefde voor rockers. Wat daar eventueel van aan is, kan u volgen in de vakpers en de nerveuze blik op Mossharts gezicht. Het lijkt erop dat we dat onderwerp beter niet aansnijden. Dan maar voorzichtig vragen waarom het ditmaal drie jaar geduurd heeft voor de nieuwe plaat klaar is.

Alison Mosshart: “Er is niet echt een reden waarom we zo lang gewerkt hebben. Het is het werken zelf, denk ik. Jamie en ik zijn allebei zeer perfectionistisch en we houden niet op met werken voor iets helemaal is zoals we het willen.”
“Het kiezen van songs is bijvoorbeeld iets dat best wat tijd in beslag neemt. Voor Midnight Boom hebben we een dertig-veertigtal nummers geschreven. Dan is het zoeken naar de songs die echt juist zijn, en proberen we ergens de puzzel in elkaar te passen.”
“En dan het grote dilemma: nemen we een producer of niet? Bijna alle producers die we ontmoetten, leken wel het vleesgeworden Los Angeles, waardoor we besloten hebben zelf alles in handen te nemen.”

goddeau: Wat is er mis met LA?
Mosshart: “Die stad wordt voortgestuwd door de zucht naar geld en roem. Zonnig en heet bovendien, wat op zich niet erg is, maar de stad drijft me gewoon richting zwakzinnigheid.”

goddeau: Niet alleen met LA is een en ander mis, zo blijkt uit “What New York Used To Be.”
Mosshart: “Goh, eigenlijk gaat dat niet enkel over New York, maar over overal. Alles verandert overal, en niet per se ten goede: het hele leven wordt zo gereglementeerd en overal word je betutteld. Ga je op restaurant, dan mag je alleen nog roken als je zoveel meter van het restaurant wegblijft. Wil je het vliegtuig op, dan moet je eeuwen voordien op de luchthaven verschijnen en je hele leven uit de doeken doen voor je het toestel in mag.”
“Het nummer gaat over een algemeen verlies van alles wat kostbaar is. Mensen zoeken geen dingen meer, want iedereen heeft alles al. New York is een goed voorbeeld van die tendens: het is de laatste tijd zo’n cleane stad geworden dat je er bijna niet meer kan of durft ademen. Er gebeurt ook niets meer, het is er te duur geworden om te wonen en de mensen zijn er totaal niet meer in elkaar geïnteresseerd.”