CACTUS: The Kills :: ''Lichtelijk gek het podium op''

goddeau: Is dat niet iets dat altijd en overal opduikt: mensen die voornamelijk met zichzelf bezig zijn?
Mosshart: ”I dunno. I still care. Maar volgens mij is er nu toch iets aan de hand dat je niet eerder zag. Voor wie nu geboren wordt, is alles entertainment: kunst, televisie, maar ook natuur. Ik wil geen vroeger-was-alles-beter-verhaal afsteken, maar ik ben tegen een redelijk kunstzinnige achtergrond opgegroeid, en stel nu vast dat die omstandigheden van toen nagenoeg verdwenen zijn. Nochtans is het nog maar enkele jaren geleden dat ook ik in een groepje zat dat de ziel uit zijn lijf moest spelen om genoeg benzine te kunnen kopen om tot de volgende stad te raken. Platen kwamen ook niet in een fractie van een seconde op een harde schijf terecht: je liep daar maanden naar te zoeken. En wanneer je plots al die dingen binnen handbereik hebt, en nooit geweten hebt dat het ooit anders was, dan heb je een bepaalde voeling met wat je bewondert verloren.”

goddeau: Hoe overleef je met The Kills binnen die postmoderne wegwerpcultuur?
Mosshart: “Gewoon, door zo hard mogelijk je best te doen. Jamie en ik steken niet alleen heel veel tijd in de nummers, maar bijna nog meer in de hoes. Alles moet kloppen tot in de laatste details. Het artwork is net zozeer een onderdeel van een plaat als de muziek. Tenminste: als je er van uitgaat dat er nog mensen rondlopen die ook effectief een plaat willen hebben.”

goddeau: Dat streven naar een mooi totaalpakket, ligt dat ook aan de basis van de dvd I Hate The Way You Love die werd weggegeven bij voorganger No Wow?
Mosshart: (knikt) “Die film vertelt het verhaal van het eerste jaar van de band. We hebben toen letterlijk alles gefilmd. Het was voor ons ook zo’n bijzondere tijd: voor het eerst hadden we het gevoel dat we met iets magisch bezig waren en dat wilden we vasthouden. Het had ook iets zeer avontuurlijks: we hadden in het begin geen tourbus, we reden zelf van het ene optreden naar het andere.”

goddeau: En toen kwam het punt waarop jullie plots interviews gingen geven, iets wat in het begin consequent geweigerd werd.
Mosshart: “In het begin deden we er geen, omdat we ons er niet klaar voor voelden. Ons idee was om met muziek mensen te bereiken, niet door praatjes in een of ander tijdschrift. Zoals wij het zagen, was het voldoende om te communiceren door platen op te nemen en brieven te schrijven die in de hoes werden afgedrukt. Als je geen interviews geeft, vellen luisteraars ook een eerlijker oordeel, want ze kunnen het alleen maar baseren op de muziek die je hen laat horen. Bovendien: wat heeft een beginnende band te vertellen? Ons idee van The Kills is overigens nog altijd om muziek boven alles te laten komen en zoveel mogelijk goede platen te maken.”

goddeau: Is dat niet een beetje een naïeve gedachte? Er zijn bitter weinig bands die een hele carrière lang platen maken die de moeite waard zijn.
Mosshart: (droog) “Sonic Youth.”
“Oké, er zijn inderdaad maar een handvol artiesten die er in slagen platen te blijven maken die je omver blazen, maar wanneer je dat niet als doel stelt voor jezelf, heeft het geen zin om muziek te maken, wel?”
“Met The Kills willen we ook iets opbouwen, iets kunnen doen dat verbluft. Neem opnieuw Sonic Youth: er zijn momenten geweest dat ik bij een nieuwe plaat dacht: wat doen ze nu? Maar dan draai je zo’n album een aantal weken en telkens denk je opnieuw: dit is (fluisterend) amazing.”
“Er moet simpelweg een uitdaging zijn. En mogelijkheden om je te ontplooien. Zelf heb ik nu pas min of meer door hoe drummachines werken, en daar valt dan heel wat mee te doen.”