CACTUS: The Kills :: ''Lichtelijk gek het podium op''

goddeau: Al zal een drummachine nooit rechtstaan en een idee in de groep werpen.
Mosshart: “Neen, maar dat is geen drama. Jamie en ik zorgen voor de ideeën en zo’n drumcomputer is in wezen geen ander onderdeel van de band dan eender welk instrument. Bovendien speelt Jamie excellent drum.”
“En ja, er werd ons al eens het verwijt gemaakt dat onze duobezetting en die drumcomputers een gimmick zijn, maar voor ons is het dat niet. Ik kan er moeilijk bij dat mensen direct zo’n oordeel klaar hebben.”
“Ik wil overigens niet in een vierkoppige band zitten, dat heb ik vroeger gedaan en The Kills is ons ding: Jamie en ik zijn zowat familie. Dit werkt zoveel beter dan een band met vier personen. Toen ik nog in zo’n groep zat (punkband Discount, jvb), vond ik het eigenlijk veel minder aangenaam om muziek te maken. Vier mensen kunnen best fijn zijn, maar de hele tijd met vier mensen optrekken, is hels. Dat zijn vier personen die altijd praten, ideeën hebben en hun eigen zin willen doorduwen. Op den duur drijf je zo ver af van je muzikale intenties, dat het eindresultaat voor iedereen tegenvalt, simpelweg omdat het één groot compromis is. Er zijn bands waar het wel werkt en waar de magie vanaf spat, maar dat ervaar ik zelf alleen wanneer ik met Jamie samenwerk.”

goddeau: Je hebt wel samengewerkt met bijvoorbeeld Placebo. Hoe aard je in zo’n band?
Mosshart: “Je kan het eigenlijk niet vergelijken. Ik zing mee op “Meds” en dat is alles. In zo’n geval staat op voorhand vast welk deel aan welke song je gaat bijdragen en is je eigen betrokkenheid beperkt tot het inzingen van je tekstregels. Creëren kan je dat niet echt noemen: je luistert gewoon naar het nummer en zoekt dan uit hoe je de tekst brengt. Het resultaat is soms ook enigszins vreemd: maanden later ligt er plots een plaat in de winkel waar je enkele regels op zingt. Het is ook een beetje een raar verhaal: ik ben niet zo’n immense Placebo-fan, maar we hebben met hen getourd en Brian Molko en Jamie zaten samen op school, dus het zijn wel zo’n beetje vrienden.”
”Bij Primal Scream zing ik mee op twee nummers van Riot City Blues en daar was de situatie enigszins anders: al sinds mijn tienertijd ben ik een immense fan van de band en dan tril je toch een beetje op je benen als je plots met hen in de studio zit.”
“De clou is, denk ik, dat je een beetje een andere persoon moet worden wanneer je bij een andere artiest aan de slag gaat, maar dat je toch nog net genoeg jezelf moet zijn, want daarvoor ben je, normaal gezien toch, gevraagd.”

goddeau: Maar er is toch een dunne lijn tussen jezelf zoeken en iets worden dat je niet bent?
Mosshart: “Ik denk niet dat het noodzakelijk iets negatiefs is. Het helpt je om de dingen rondom je op verschillende manieren te bekijken en ze te begrijpen. Het betekent niet dat ik mezelf niet ben, maar misschien eerder mezelf op een andere manier.”

goddeau: In hoeverre komt dat tot uiting binnen The Kills? Als jullie op het podium staan, lijk je tot gewelddadigheden in staat, terwijl je nu hooguit lichtjes onrustig bent.
Mosshart: “Tja, ik weet het soms ook niet goed. (tobt) Ik denk dat veel mensen niet beseffen hoe eng het voor ons is op dat podium. Voor we op moeten, ben ik één brok zenuwen en daardoor word je wel lichtelijk gek eens je op het podium staat. Het is zo beangstigend om voor een publiek te verschijnen, dat ik elke keer mezelf moet forceren om het podium op te wandelen. Eens je daar staat, giert de adrenaline door je lijf. Pas tegen het einde van het concert ben je terug een beetje op je gemak en dan denk je: hmm, laten we dit nu onmiddellijk opnieuw doen.”

Zondag 13 juli spelen The Kills op het Cactusfestival in Brugge.