 Goddeau: Een groep waar ik jullie wat mee zou vergelijken is R.E.M. niet zo héél lang voor "Losing My Religion". Ook zij zijn heel langzaam gegroeid en hebben plots een stap naar de mainstream gezet. Volgens mij zit dat er voor jullie ook wel in. Is jullie keuze om het onafhankelijk te proberen een bewuste, of was het uit noodzaak en mag een grote platenfirma altijd met een contract komen zwaaien?
Gibbard: "R.E.M. is een groep die we allemaal bewonderen. Ik zou tekenen voor een carrière als de hunne: als we een hit zouden hebben en een zinvolle kans om naar een grote platenfirma over te stappen en iets nieuws te proberen, dan zouden we er niets tegen hebben. Maar wij zijn het soort mensen dat veel controle wil houden over wat we doen."
"We hebben altijd gedaan wat ons het meest zinvol leek voor de groep: we zijn begonnen met mijn songs en Chris zijn opnamemateriaal, we maakten een bandje en vervolgens de eerste plaat Something About Airplanes en het besef was er: ’we hebben die 8-track waarop we het kunnen doen. Een studio is helemaal niet nodig.’ We willen controle over het proces."
Walla: "Het is vooral ook een praktische beslissing geweest om het zelf te doen, meer dan eender welke andere bekommernis. Een kwestie van "doen we het zelf of spenderen we al die tijd en energie om iemand te vinden die het voor ons kan doen." Het leek ons altijd veel praktischer om het gewoon zelf te doen." Goddeau: Met als gevolg dat je je ook een reputatie wist te verwerven als producer van onder andere Hot Hot Heat. Voor jou zou het toch interessant moeten zijn om eens met een groot opnamebudget van een grote platenfirma de studio in te kunnen trekken en er weet ik veel wat bij te smijten.
Walla: "Absoluut: laat maar komen! Het opnameproces is in elk geval nooit glamoureus geweest, vaak zelfs niet eens erg geschikt voor wat we wilden, maar het wordt beter en beter."
Goddeau: Je krijgt van mij het budget dat je wil. Wat doe je?
Walla: "Ik koop Madagascar! (lacht) Neen: ik popel om er strijkers of blazers bij te halen en om die smaakvol en juist te gebruiken. Het is zo gemakkelijk met een groot budget om het te verknallen met iets bombastisch. Groepen die een groter budget aankunnen en toch de balans niet vergeten, die weten waar een plaat om draait; die boeien me. Het interesseert me niet om het orkest tot het belangrijkste van de plaat te verheffen."
Goddeau: Wat ga je nog producen in de nabije toekomst?
Walla: "Ik heb net werk met Nada Surf afgerond en heb ook de nieuwe Thermals-plaat geproduced. En in de zomer ga ik met Velveteen in zee. En heel misschien - maar dat is nog niet zeker - doe ik de nieuw Decemberists-plaat. Het loopt wel lekker dus." Goddeau: Ook Ben heeft zijn nevenproject gehad met The Postal Service, samen met Jimmy Tamborello van Dntel. Hoewel de Dntel-fans er hier niet zo veel van moesten weten, ging het er in de V.S. precies wel goed mee?
Gibbard: "Die plaat heeft ongelofelijk goed verkocht thuis: het is een beetje een eigen leven gaan leiden en werd zelfs opgepikt door commerciële radios. Maar ondertussen is Jimmy begonnen aan een nieuwe Dntel-plaat en is hij ook bezig aan een plaat met harde techno. En ik ben terug bezig met Death Cab. Maar Give Up was heel fijn om te maken omdat er niets van druk op ons lag. Het was leuk om eens anders werken maar ik besef wel dat de fans van Dntel erg kwaad waren om die plaat: het was niet ground breaking als zijn ander werk."
Goddeau: Zijn jullie niet wat te snel teruggekeerd naar Dntel en Death Cab For Cutie?
Gibbard: "Niet echt. Dntel en Death Cab zijn altijd onze prioriteiten geweest en de volledige aandacht aan die én aan Postal Service geven was onmogelijk, dus moest één van beide wijken. Het was vrij evident dat het Postal Service zou zijn. Ooit kan er wel een vervolg op komen, maar het is op dit moment geen zorg voor ons; we hebben er nog niet eens over gepraat. Het hangt wel rond in ons achterhoofd, maar echt wel héél ver."
23 februari 2004 |
|
