|
Doves moet zowat het beste zijn dat de laatste tijd van over het Kanaal is gekomen. Vorig jaar schreven we hun The Last Broadcast al de hemel in en nu vindt u ook nog een puike B-kantjesverzamelaar en prachtige DVD in de winkel en op Goddeau zelfs een interview. Als u eens wist hoe verwend u bent.
 Goddeau: Vroeger maakten jullie rave-house als Subsub maar door het uitbranden van jullie studio is Doves geboren. Ietwat cynisch zou je daaruit kunnen afleiden dat studio’s die uitbranden een goede carrièrezet zijn.
Andy Williams (Drums): (lacht) "Dat dachten we toen alleszins niet, maar achteraf bekeken is dat zeker niet slecht geweest. We waren wel al bezig met nieuwe dingen voor onze studio is uitgebrand. Het is zeker niet zo dat we daardoor maar ineens iets helemaal anders zijn gaan proberen, maar het heeft de zaken wel versneld."
Goddeau: Jullie grote hit "Ain’t No Love (Ain’t No Use)" als Subsub is toch een wereld van verschil met Doves.
Williams: "Ja, maar dat is natuurlijk negen jaar geleden. Jij bent de laatste negen jaar van je leven toch ook veranderd? Op die tijd verandert een mens wel natuurlijk. Je mag niet vergeten dat er zoveel tijd tussen dat nummer en The Last Broadcast is. Aan het einde van Subsub hebben we ook meer gitaar-gerichte nummers gemaakt met Tricky en Bernard Sumner, maar ik denk niet dat die hier ooit gereleased zijn." Goddeau: Je hoort de dance-invloeden nog wel een beetje. De songs klinken op het eerste gehoor soms wat monotoon, maar na enkele beluistering blijkt er heel wat variatie in te zitten. De samba-trommels aan het einde van "There goes the fear" bijvoorbeeld. Het lijkt bijna of jullie in twee stappen schrijven: eerst losse ideetjes die dan aaneen geplakt worden tot een vijf minuten durend Doves-epos.
Williams: "Eigenlijk wel. "There goes the fear" is een goed voorbeeld: dat zijn inderdaad bijna drie aparte songs. Wij houden zelf van muziek die ons verrast; waarin van alles gebeurt dat je als luisteraar niet zou verwachten. We doen ook vooral graag dingen die je als gitaarband eigenlijk niet mag doen. Die korte ambient-intro’s, het Braziliaans drummen in "There goes the fear": dat hoort eigenlijk niet voor een klassieke gitaarband. Daarom doen we het natuurlijk ook want we willen zeker geen klassieke gitaarband zijn."  Goddeau: Ik heb hier een recensie liggen van The Last Broadcast en de recensent beschrijft "New York" als volgt: ’"NY" (ook al zes minuten lang) lijkt de eerste twintig seconden een wegens té extreem afgekeurde outtake van Achtung Baby, zet dan een akoestisch zijstapje naar pakweg 1973, en ontpopt zich ten slotte tot iets dat, op de stem na, op The Bends of Pablo Honey had kunnen staan — tot de laatste minuut, als we opeens in 1969 belanden. (van (SS) uit Humo). Kan je je daarin vinden?
Williams: "Ik ben niet zo te vinden voor die U2- en Radiohead-verwijzingen want dat zie ik er zelf niet echt in. (lacht) Maar het zijn wel drie songs die we ineen geschoven hebben. Het mag wat uitdagend en verrassend zijn voor ons." Goddeau: Doves is natuurlijk U2 niet, maar In "Pounding" hoor ik toch behoorlijk duidelijk een typisch Edge-gitaarsolotje.
Williams: "Ik zou het eerder als van Bernard Sumner (van New Order, MvM)- dan van The Edge bestempelen Goddeau: Misschien heeft The Edge dan goed naar New Order geluisterd?
Williams: "Ze hebben zelf toch regelmatig gezegd dat Joy Division een grote invloed op hen had. Maar goed, wij beluisteren onze muziek zelf alleszins niet zo. We proberen onze eigen sound te creëren en hebben dat gitaartje er zeker niet ingelaten omdat het als The Edge klinkt. Ik denk niet dat The Last Broadcast als iets anders dan een Doves-album klinkt. Jij vindt misschien dat dit of dat als U2 of Radiohead klinkt, maar dat is dan jouw mening natuurlijk."
1 december 2003 |
