Rock Werchter 2008 :: De subtiliteit van een ebola-epidemie

Dag twee :: Gemoedelijk puberen

De programmatie van de tweede festivaldag vertoont ongeveer evenveel samenhang als de regering van Yves Leterme. Van een stel schreeuwende metalheads over een uit de kluiten gewassen zwarte rapper tot een authentieke grumpy old man: het hoofdpodium bevat genoeg verschillende typetjes om Chris Van den Durpel een dozijn natte dromen te bezorgen.

Het oranje legioen is dit jaar opvallend zwak vertegenwoordigd. Zou de EK-kater daar voor iets tussen zitten? Herinner ons er in elk geval aan dat we de Russen een bedankkaartje en een jumbofles wodka sturen. Wel in grote getale aanwezig zijn de buren van over het Kanaal, makkelijk te herkennen aan het vlekkeloze out-of-the-gutters-of-Sussex-accent, drie Stella’s in elke hand en de meest smakeloze kledij sinds Liberace het loodje legde. Oh goody. Ook gespot: een Duitse cohorte, enkele weed rokende Israeli’s en een occasionele yank. Als daar maar geen wereldoorlogen van komen.

Begin er maar eens aan: als stoere rockers het hoofdpodium openen onder een stralend middagzonnetje. Geen bezwaar voor de twee opgeschoten pubers van The Blackbox Revelation. Met een stel bescheiden hitjes onder de arm wisten ze in geen tijd de festivalweide voor zich te winnen. Met name het prijsbeest "I Think I Like You" kon op heel wat applaus rekenen. Maar ook met "Stand Your Ground", "Gravity Blues" en "Kill For Peace" toonde het tweetal niet mis te staan op een groot festival.

"De dag is helder", stelt Stijn Meuris tevreden vast, en hij jaagt zijn cohorten ijlings de Main Stage op. Lang geleden dat Monza nog eens van het daglicht mocht proeven op Werchter, maar het hoofdpodium blijkt geen maat te groot: met strakke hand leidt Meuris de band door het nieuwe en sterke Attica! en wordt het publiek getrakteerd op de snoeiharde titelsong daarvan, een hertimmerd "Van God los" en het op een stomende T.C. Matic-groove gebouwde "Wie danst er nog?". En passant smokkelt Meuris er nog een groots "Gigant" tussen, maar het is het verschroeiende "De schuld van de DJ" — pure Queens Of The Stone Age — dat de weide helemaal omverblaast. Monza rockte, en nog geen beetje.

Niet dat dat een uitdaging vormt voor Dave Lombardo en kameraden: Slayer palmt de main stage in met de subtiliteit van een ebola-epidemie. Voor een band die tot de big four van de thrash metal gerekend wordt, moet een plekje aan het begin van de namiddag een bittere smaak nalaten. Tom Araya laat het echter niet aan zijn hart komen en schijnt zich uitstekend te amuseren op het podium. Hij trakteert het publiek op een brede grijns — genre Jack Nicholson in The Shining — , een onstuitbare energie en een stel volstrekt inwisselbare, maar absoluut luidruchtige songs. De gemoedelijk puberende tienermeisjes die vooraan al op Air Traffic staan te wachten, geraken prompt in een acute shocktoestand wanneer Slayer het volume opendraait. These go to eleven.

Patrick Watson toonde dat elektriciteit een overschatte uitvinding is. Na een stroompanne speelde de Canadese band manmoedig onversterkt verder vanuit het midden van de tent. Het werd een glorieuze afsluiter van een verder puik optreden. Een halfuurtje volstond voor de band om met moeilijk definieerbare muziek het publiek collectief te bezweren. De meeslepende ketelrock van "Weight of the World" illustreerde de klasse en het genie van Patrick Watson en legde zelfs een paar bezopen Britten het zwijgen op.

Ben Folds is inmiddels de veertig gepasseerd, maar ziet er nog steeds uit als de doorsnee geschiedenisstudent, nerdglasses incluis. Folds kent een moeilijke start in de Marquee. Zijn vrolijke pianodeuntjes lijken niet onmiddellijk aan te slaan, maar met een enthousiast gebracht "Annie Waits" krijgt hij eindelijk vat op het publiek. "Bitches Ain’t Shit" tovert de Marquee om tot een hippere versie van Vlaanderen zingt en met "Still Fighting It" haalt Folds ook de laatste twijfelaars over de streep. Toegankelijke popmuziek doorspekt met hoge dosissen ironie: je moet al verdomd zwartgallig zijn om hier niet goedgehumeurd van te worden.

Het afzeggen van Babyshambles is zo voorspelbaar dat zelfs de meest verstokte fans het nieuws op een laconiek schouderophalen onthalen. Voor de gokkers onder u: Pete Doherty schijnt nog steeds te leven. Uw weddenschap of hij al dan niet eerder gekist zal worden dan Amy Winehouse houdt dus nog steeds stand. Als invallers vindt Schuermans Air Traffic bereid nog een set te spelen. Air Traffic staat zowat tot rockmuziek als Coke Zero tot echte Coca Cola: ze zeggen wel dat het hetzelfde smaakt, maar kenners weten wel beter. Zelfs de haast vertederende bezieling — het doet ons wat denken aan een chihuahua die keft met de allures van een rottweiler — die zanger Chris Wall tentoonspreidt, kan het gebrek aan songs niet maskeren. Al weerhoudt dat het door oestrogeen gedomineerde publiek er niet van om gezellig collectief te gaan zwijmelen. We kunnen een visioen van Slayer dat bij middel van een degelijke chain saw massacre met de schooljongetjes van Air Traffic afrekent nauwelijks onderdrukken.

Na thrash metal, afgezegde junkiepunk en vervangende teenybopperij is het op Werchters meest eclectische dag de beurt aan een stevige streep hiphop. Jay-Z vindt zichzelf de beste rapper ter wereld en we zijn geneigd de man te geloven. Alles wat hiphop ooit boeiend en gevaarlijk maakte, is dan ook op pensioen of er zeer dringend aan toe. En tussen de platte R&B-kak die de hitlijsten domineert, is Jay-Z een verademing. U blijkt daar helemaal hetzelfde over te denken en ondergaat gewillig de publiekspelletjes, zwaait met het t-shirt, brult "99 problems" lekker mee (zelfs de bitches laten zich niet onbetuigd) en heeft duidelijk zin in een stevig feestje onder de brandende zon. Jay-Z heeft dan ook de moeite gedaan en kan met een achtkoppige band (in plaats van enkel een tape en een DJ) en een set vol hits en flarden covers moeiteloos boeien. Dit soort van hiphopfeest mag er voor ons elk jaar bij zijn.

Dat My Morning Jacket de richting van de mainstream rock is ingeslagen, kon u al lezen in (jbo)’s recensie van het nieuwe Evil Urges. De band put voor zijn set in de Marquee wel uitgebreid uit de oude platen, maar heeft ook van deze songs het scherpste afgevijld. Jim James en de zijnen missen de inspiratie om hun publiek echt te kunnen beroeren en zijn nog het best te genieten sloom achteroverliggend op het grasland buiten de Marquee, een veel te dure pint bij de hand en veel te kleine bikini’s in het gezichtsveld. "Anytime" brengt nog even wat leven in de brouwerij, maar verder slaagt My Morning Jacket erin nog minder opwinding teweeg te brengen dan alweer een nieuwe seksvideo van Britney Spears.

Opwinding is er wel wanneer The Verve het podium betreedt. We hadden niet meer met zoveel verwachting naar een comeback uitgekeken sinds Bobby Ewing opnieuw zijn opwachting maakte in Dallas. Hoezo, we beginnen oud te worden? The Verve staat in onze jeugdherinneringen naast andere muzikale helden als Oasis en — we gruwen in retrospect — Live. Vandaag lijkt enkel The Verve nog enige relevantie te hebben. Op de klassieke hits lijkt alvast geen sleet te zitten: nadat "This Is Music" even Mad Richard Ashcrofts ego heeft gestreeld, gooit de band meteen "Sonnet" voor de leeuwen. Afgesloten wordt er met nieuwe single "Love Is Noise", die ons nog niet helemaal overtuigde, maar met zijn dansend 4/4-ritme vandaag plots wel werkt. Benieuwd naar die vierde plaat.

Het leukste dance-optreden op Werchter? Hot Chip meneer! Toegegeven, het bonte gezelschap dat het podium oprende, had meer weg van een bende IT-nerds dan van popsterren, maar dat maakte de pret er niet minder om. De Londenaars steken met een brede glimlach hun middelvinger uit naar techno-puristen, maar eren tegelijk all things electronic op een ongeziene manier.

Neil Young ziet er op zijn tweeënzestigste uit als een broer van Statler en Waldorf. Met de looks — hij lijkt meer en meer op de raaskallende bejaarde uit The Fast Show — mag het dan al bergaf zijn gegaan, de stem en het virtuoze gitaarspel van Onze Held blijken nog intact. Al lijkt de man met dat laatste net iets teveel te willen imponeren. Het weerhoudt het publiek er niet van de greatest hits-set ten volle te smaken. De gemiddelde leeftijd van dat publiek is weliswaar ongeveer verdriedubbeld sinds het optreden van Air Traffic; ook dat is Werchter. Maar vooral: morgen meer!