Rock Werchter 2008 :: De subtiliteit van een ebola-epidemie

Dag drie: Doe de bakvissenbootyshake!

Dag drie in Werchter: lichtjes geradbraakt het terrein opwandelen, met pijn in de rug (ongemakkelijk gelegen) en kramp in de benen (te lang rechtgestaan). Even naar het dagschema loeren, en besluiten om toch even door te bijten. Om maar te zeggen: De Schuer had deze dag een hele mooie affiche samengesteld. Jammer dat we tot de conclusie moesten komen dat we gerust de hele namiddag op de camping onze roes hadden kunnen uitslapen.

Een traag vollopende wei die kreunt onder de middagzon, het is geen geschenk, en zeker niet op deze lome zaterdag. The Whigs beleefden dan ook niet bepaald een carrièrehoogtepunt toen ze rond de noen op de Main Stage gesmeten werden, al leek het hen niet echt te deren. Hun zomerse collegerock, zowel gemakkelijk in het oor liggend als razendsnel vergeten, werd door de drie jonge gastjes met een immense energie geserveerd; nu nog een hoop wereldsongs en die schabouwelijke cover van "Get Off Of My Cloud" uit de setlist, en het plaatje klopt. Het is in ieder geval beter gesteld met hen dan met Galactic: blanke dertigers en funk, het blijft een dodelijk saaie combinatie, en geen enkele door de douane geloodste homie op de mic die daar verandering in kan brengen. Standaard saxofoongeriedel: check. Clichématige soul zonder ziel: jazeker. Een feestje? We beg to differ. We hebben al harder gefunkt op Wagner.

Nog zo’n feestje dat er uiteindelijk geen was, of toch geen memorabel: dat van Gossip. Zonder "The" (Een "The" is zooo 2007) spreidde de groep, geleid door de met een bast van een lijf gezegende zangeres Beth Ditto, zijn kunstjes nog eens tentoon: funky ritmes waarop la Ditto naar hartenlust kon kwelen dat het tot in Koekelberg te horen viel. Altijd aangenaam, maar na zoveel keer ook een beetje eentonig. Niet dat "Standing In The Way Of Control" een slecht nummer is, maar net als een aflevering Blokken ben je het na een paar keer toch ook kotsbeu. Het kon het verzamelde bakvissengild niet deren; die stonden naar hartelust te bootyshaken dat het geen gezicht meer was. We gunnen het hen van harte, maar onze tikker (en bullshitdetector) wilde echt niet meer mee. Daarom dat we, onder Ditto’s spervuur, in zeven haasten naar de Marquee spurtten, waar MGMT haast een thuismatch leek te spelen. Al is het maar de vraag op welke planeet die match dan gespeeld werd; we were tripping balls, man, zegt de diep verscholen hippie in ons. Toegegeven, een verpletterende triomf werd het niet, maar overtuigen deed de groep niettemin. Mooi om te zien hoe een hype zoveel volk kan mobiliseren, en dat dan ook nog eens rechtvaardigt.

Van het andromedastelsel naar het strak in het pak gestoken wereldje van The Hives, waar het volkslied steevast afgetrapt wordt met een welgemeend "1, 2, 3, 4". Al was het, net als de Rode Duivels die zich aan een Brabançonne wagen, een beetje ongeïnspireerd, afgehaspeld, en nooit echt synchroon: howlin’ Pelle Almqvist springt nog altijd om de tien seconden naar een andere uithoek van het podium, maar zelfs de dolste fratsen kunnen niet verbergen dat het nieuwe materiaal ook live heel dunnetjes klinkt, en dat het vooral leuk wordt als "Main Offender" of "Hate To Say I Told You So" de revue passeren. "Did you miss us?" Niet echt, eigenlijk. Jeugdsentiment is voor ons sinds I Love The 90’s opnieuw volledig uit den boze.

Door de modder baggeren om dan op een stoffige plankenvloer muziek te aanhoren: beter kunnen de omstandigheden niet zijn voor de plattelandsrock van Band Of Horses. De letterlijke drie man en een paardenkop van een jaar geleden in Trix zijn nu uitgegroeid tot een mooi gevulde Marquee en dat is niet meer dan terecht, gezien de kwaliteit die de band rond Ben Bridwell te bieden heeft. Het is dan ook met zichtbaar plezier dat het gezelschap zichzelf aan het grote publiek voorstelt. Een bloemlezing uit de twee albums gaat erin als zoete koek en wanneer de eerste noten van "The Funeral" weerklinken, schalt zowaar een hartelijk herkenningsapplaus door de Marquee.

Editors zijn al een jaar lang hard aan het werken aan die doorbraak, en na drie uitverkochte concerten op rij in maart, was een tweede passage op Werchter de normaalste zaak van de wereld. Dit concert moest de bevestiging worden dat Editors een grote band wordt, maar vermoeidheid speelt de groep parten: we horen zanger Tom Smith af en toe te hard zijn stem forceren om zo diep te gaan (uit onze eerste hand: zo spréékt hij namelijk niet), en de groep rammelt songs als "All Sparks" en "Blood" snelsnel af. Pas in het laatste kwartier put de groep eindelijk kracht, en worden we alsnog omver geblazen met een heerlijk "Weight Of The World" en een intens als gewoonlijk "Fingers In The Factories". Dan toch nipt gewonnen op punten, deze match.

Ooit werd Kings Of Leon in één adem genoemd met het Australische rockmisbaksel en one hit wonder Jet. Beiden maakten het puberale ongeinequivalent van sixties southernrock. De predikantenzonen zijn echter geëvolueerd naar een meer rauwe en doorleefde variant die live bijzonder intens klinkt, zo ook op het hoofdpodium van Werchter. Woedende rockers als "McFearless" en "Charmer", het hitje "On Call" en oudere nummers als "Molly’s Chamber" en "The Bucket" werden enorm gretig ontvangen. Nog één uitstekende plaat en Kings Of Leon staat als headliner op Werchter. Geheel terecht overigens.

Gnarls Barkley: geleid door half mens, half stem Cee-Lo kreeg het publiek een uitstekende set voorgeschoteld, waarbij het voor het eerst echt uit de bol gaan was. Een hoogmis van de soul werd het, een surrogaat voor deze generatie die het eeuwig zonder een Wattstax of Otis Redding-optreden zal moeten stellen, waarbij het boeltje zo witheet voorgeschoteld werd dat de Marquee bijna wegsmolt. Beklijvend.

Veel volk ook voor het IJslandse spektakel op de Main Stage. Het was maar de vraag of Sigur Rós zo goed zou werken bij valavond als in de intense sfeer die eigen is aan de Marquee, maar de vrees was ongegrond: deze groep was nog maar eens overdonderend, adembenemend en gewoonweg onaards mooi. Ondersteund door een in wit gestoken blazerssectie en de dartele elfjes/wilde boerendochters van Amiina, bracht Jonsi’s breekbare falsetto de wei in betovering, waardoor het anders zo luidruchtige en beschonken Werchterpubliek zich opvallend stil hield: minimaal getetter, niemand die zich waagde aan een etherische crowdsurf of een IJslandse moshpit, maar vooral veel aandachtig geluister, in vervoering gebrachte fans en véél koppeltjes in innige omhelzing. Dit was zegevieren.

Aan Radiohead de taak om er nog een schepje bovenop te doen. Het blijft eigenlijk dé anti-festivalact, maar de koppige setlist en bezwerende muziek kunnen niet anders dan gedijen in deze setting: een donkere, weidse wei waarboven zo nu en dan een Boeing de lucht doorklieft. Goed twee uur lang was Radiohead hier even de beste band ter wereld, al leek niet elke festivalganger dat te beseffen. Nee, "Creep" hebben ze al enige tijd uit de setlist geweerd; slof maar naar de camping als het u niet aanstaat. Wij zaten ondertussen in hogere sferen, terwijl we een groep hoorden die volwassen is geworden, rustiger ook, en vooral comfortabel en zelfzeker over zijn muziek. Een uitgebreider verslag vindt u in het kadertje.

Terwijl we op de tonen van "Everything In Its Right Place" compleet betoverd de wei afstrompelden, deden we even het rekensommetje: de derde dag was er één met een teleurstellende middag, waarin vooral routine en sleur de overhand hadden, terwijl de avond soelaas bracht met drie geweldige wereldacts. En dat is al heel wat: wij blij.