|
goddeau: Niet iedereen weet het, maar V.O. staat voor Version Originale: de aanduiding bij filmvoorstellingen dat de prent niet in een andere taal is nagesynchroniseerd. Ben je een filmfanaat?
Gronemberger:"Zeker weten. Je wilt een lievelingsfilm weten? Oei. (lacht) De laatste die ik in de bioscoop gezien heb was Inland Empire van David Lynch." goddeau: Wat is je favoriete soundtrack?
Gronemberger:"Alles van Ennio Morricone, met uitzondering van The Mission dan. Ik hou vooral van zijn westernscores. Waar ik ook gek van be,n is de soundtrack die Neil Young maakte voor de film Dead Man van Jim Jarmusch."  goddeau: Wat was totnogtoe je persoonlijk hoogtepunt bij V.O.? Is het live spelen, bijvoorbeeld de voorprogramma’s die je verzorgde bij het concert van Sonic Youth in de AB in 2000 en, recenter, het voorprogramma spelen bij Girls in Hawaii, of zit je hoogtepunt eerder in het studiowerk: proberen de perfecte plaat op te nemen?
Gronemberger:"Ik verkies toch de studio, omdat ik heel graag componeer. Het is bijna een spel voor mij. Wat niet wegneemt dat ik heel graag live speel hoor."
goddeau: Ja, je had een kamerbrede lach bij je concert op Les Nuits Botaniques dit jaar.
Gronemberger:"Tja, ik kan niet ontkennen dat ik live spelen ergens wel leuk vind: je staat daar samen met een stel goede vrienden te musiceren. Langs de andere kant kan ik niet goed tegen de stress, en ook niet tegen het idee dat je live maar één kans hebt om je publiek te overtuigen. In de studio kan je meerdere takes opnemen, heb je eigenlijk altijd een tweede kans." goddeau: Sinds 2004 speelt je broer mee bij V.O. Hoe valt dat mee?
Gronemberger:"Zeer goed. Maar die samenwerking is niet nieuw hoor: we spelen al zo’n slordige 16 jaar samen, hij zat ook in een van mijn vorige bands. We wonen zelfs samen: we hebben een huis met ieder een appartement. Of ik dan een goede band met mijn broer heb? Zeker, hoewel ruzies met mijn broer me ook niet vreemd zijn: in feite is hij de persoon met wie ik het meest ruzie maak. (lacht) Net omdat hij mijn broer is natuurlijk. Anderzijds kan ik het gemakkelijkst met mijn broer praten, omdat we elkaar zo goed kennen." goddeau: Ik heb wat recensies over je twee platen opgezocht en daar stond behoorlijk wat namedropping in: voor de debuut-ep van V.O. verwijzen de heren critici naar Jim O’ Rourke en The Sea and Cake, namen als Tortoise, Lambchop, Low; Red House Painters en Sam Prekop vallen bij V.O.’s eerste volledige cd Pictures, en bij de recensies van Obstacles las ik referenties aan Brian Wilson en zelfs Radiohead. Ga je akkoord met al die namen?
Gronemberger:"Radiohead herken ik niet zo onmiddellijk in onze muziek, hoewel ik het een heel goede groep vind. Maar de andere namen kloppen wel. Het zijn allemaal bands waar ik zelf naar luister en die ik heel goed vind." goddeau: De meeste critici vinden de eerste plaat meer jazzy dan de tweede. Ben je het daarmee eens? Denk je dat er een evolutie in de platen van V.O. zit?
Gronemberger:"Mja. Voor mij ligt het grootste verschil tussen de eerste en de tweede plaat erin dat de eerste plaat eigenlijk een verzameling songs betreft die ik over vijf jaar gecomponeerd heb, terwijl de tijd die ik had om de nummers voor Obstacles te componeren en op te nemen gelimiteerd was. Het grote voordeel is wel dat Obstacles veel coherenter klinkt dan Pictures. Er zit ook een verschil in de opnamekwaliteit: Pictures heb ik thuis opgenomen, Obstacles in een studio, en dat verschil hoor je wel." goddeau: Wat me opvalt aan Obstacles is hoe mooi de arrangementen voor de koper- en houtblazers zijn. "Die moet een degelijke muzikale opleiding hebben gevolgd", dacht ik.
Gronemberger:"Klopt. Ik heb drie jaar aan de jazzstudio in Antwerpen gestudeerd en daar leren ze je wel arrangementen schrijven. Niet voor elk instrument, maar zeker voor blazers."
16 juli 2008 |
