DOUR: V.O. :: ''Bij een liveconcert heb je welgeteld een kans om je publiek te overtuigen''

goddeau: Hoe ben je gebeten geraakt door de jazzmicrobe?
Gronemberger:"Mijn vader houdt erg veel van jazz, dus ik ben grootgebracht met die muziek. Ik heb aan de jazzstudio gitaar gestudeerd en nu heb ik erg veel spijt dat ik die opleiding niet eveneens voor drum gevolgd heb. Die typische drumsolo’s van echte jazzdrummers kan ik bijvoorbeeld niet spelen. Pas op, ik ben heel blij dat ik een fatsoenlijke manier heb geleerd om die blazerarrangementen te componeren en ik drum nog altijd zeer graag. Vorige week heb ik nog gedrumd bij enkele jazzmuzikanten waar ik enorm naar opkeek toen ik nog aan de jazzstudio zat. Dat is toch altijd een ervaring: je jeugdhelden in levende lijve te mogen ontmoeten."

goddeau: Hoe benader jij jeugdidolen: zie je hen nog steeds als fan of kan je hen na al die tijd als normale mensen beschouwen?
Gronemberger:"Allebei. Ik heb bijvoorbeeld onlangs Jim White ontmoet, een drummer waar ik al jaren naar opkijk, en in het begin denk je dan wel iets in de trant van "My God, ik ga één van mijn helden ontmoeten", maar al snel blijkt dat het ook maar normale mensen zijn. Nog een beter voorbeeld: vorig jaar in december hebben we met Francois Breut het voorprogramma van Portishead gespeeld, en hen te mogen ontmoeten was echt wel tof. John Parish is ook al naar een van onze optredens komen kijken. Twee jaar geleden speelden we namelijk een show in Bristol, en nadien kwamen zowel Parish als de gitarist van Portishead ons feliciteren. Dan straal je natuurlijk, als je positieve feedback krijgt van mensen die je echt bewondert. Ze zaten dan ook nog eens op de eerste rij, dus ik had tijdens het concert zelf niet door dat ze in het publiek zaten. Maar inderdaad, zulke mensen ontmoeten is een heel aangename ervaring."

goddeau: Zit er ook een evolutie in je muzikale smaak? Kan je bijvoorbeeld een band noemen wiens platen je vroeger grijs draaide maar waar je nu nooit meer naar luistert?
Gronemberger:"Goh, even denken. Swervedriver is zo’n groep. Of beter nog: The Pale Saints: ik hou nog altijd van hun songs, maar ik vind hun sound hopeloos verouderd."

goddeau: Wat zijn je drie favoriete nummers op Obstacles en waarom?
Gronemberger:"Mijn persoonlijke favoriet is "Those Things in the Box" omdat het heel dicht bij het geluid ligt dat ik uiteindelijk wil maken. Ik hou ook erg veel van "Constant Changes" en "Be With Me", dat laatste voornamelijk omdat het zo simpel is, vergeleken met de rest van de plaat: gewoon een akoestische gitaar en mijn stem, that’s it."

goddeau: Slotvraag: wat is je grootste ambitie met V.O., wat wil je nog bereiken?
Gronemberger:"Gewoon, goede platen blijven maken. Buiten België spelen zegt me ook wel wat. Weet je, ik hoef niet per se buitengewoon beroemd te zijn; ik ben al tevreden als ik zou kunnen toeren in Europa, misschien Amerika. Met Francois Breut hebben we een tournee in Australië gedaan en het was echt fijn te merken dat we een heel dicht contact met het publiek hadden. Dus ja, dat zou fijn zijn: met V.O., met mijn eigen songs dus, datzelfde dichte contact met een buitenlands publiek ervaren. Weet je, ik hoef niet zo nodig als headliner in de AB geprogrammeerd te staan. Begrijp me niet verkeerd: het zou reuze zijn als het effectief zou gebeuren, maar ik ben ook gelukkig als ik gewoon rustig verder aan de weg kan blijven timmeren, zoals nu het geval is."

goddeau: Je hebt duidelijk geen last van kapsones.
Gronemberger:"Nah, dat heeft nu eens geen enkele zin."