De best of in tijden van internet

Dat is echter het probleem met elke verzamel-CD van een artiest die een carrière uitbouwt door zichzelf voortdurend uit te dagen en te vernieuwen. Geen enkele Beatles-verzamelaar weerspiegelt de belevenis van The Beatles (AKA de witte) of Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Wie The Cure ontdekt, zal even schrikken van Pornography, en ook de beste Prince-albums zijn betere hits-compilaties dan The Hits.

Het is een oud zeer van verzamel-cd’s en net daarom rijst de vraag of ze nog wel van deze tijd zijn. Nu iedereen via MP3-winkels zijn eigen compilatie kan samenstellen en velen er hun hand niet voor omdraaien om via illegale weg met een paar muisklikken de hele back catalogue naar de harde schijf te halen, is het maar de vraag hoe lang er nog een publiek is voor best ofs en single collections.

Voor de komst van het internet, was een verzamelaar het ideale compromis tussen single en album. Wie tien jaar geleden geen vrienden met een gigantische muziekcollectie had, kon nog hopen op een goede openbare bibliotheek, maar was anders verplicht om nieuwe muziek aan te kopen, met het risico op miskopen. Als dan een sympathieke platenfirma-mens of artiest zelf een staalkaart bijeen compileert, is dat een koopje en lijkt de kans op teleurstelling een stuk kleiner.

Tegenwoordig kan het echter nog makkelijker en met nog minder kosten. Via al dan niet legale wegen op het internet vindt de luisteraar nu nog goedkoper de weg naar een nieuwe ontdekking. Op websites als Last.fm, Pandora en Myspace zijn heel wat songs integraal en gratis te beluisteren. De meeste online muziekwinkels voorzien bovendien mogelijkheden tot voorbeluistering.

En — laten we even niet naïef zijn — zolang de grote piraterijoorlog niet beslecht is, zullen de meesten via torrents op jacht gaan naar gratis downloads. De sympathiekste en meest efficiënte manier om een nieuwe groep te leren kennen, is echter door na een beetje research je eigen compilatie song per song bijeen te kopen. Een beetje Radioheadfan maakt op vijf minuten een lijstje van 20 onmisbare songs. Dat lijstje zal op veel punten samenvallen met het lijstje dat EMI op cd brandde, maar net de minder evidente keuzes van een fan kunnen voor het overslaan van het vuur zorgen.

Het valt dan ook te verwachten dat The Best Of Radiohead niet de meest gebruikte sleutel tot Radioheads muziek zal worden, zoals de rode en de blauwe dat lange tijd wel waren voor The Beatles. Los van discussies over de tracklisting, is het eigenlijk een overblijfsel uit de tijd toen popmuziek nog een relatief duur en ontoegankelijk goed was. Wie de groep wil leren kennen, kan dat gemakkelijk op andere manieren, om dan daarna eventueel enkele albums aan te kopen. Wie gewoon een handig carrièreoverzicht wil, kan nog steeds zijn voordeel doen met deze compilatie, maar moet het dan wel met een niet-perfecte tracklisting stellen. Wie daar dan weer niet tevreden mee is, kan via webwinkels zijn eigen compilatie aankopen.

Net omdat Radiohead zo’n eigenzinnige groep is met een zeer divers oeuvre, vallen de tekortkomingen van hun Best Of en het hele principe van de compilatie-cd des te harder op. Voorlopig blijkt er nog steeds een publiek voor dit soort uitgaven te zijn, maar het valt te verwachten dat dat steeds kleiner zal worden.

The Best Of Radiohead is in twee versies verschenen bij EMI, die u tegen betaling ook graag verder helpen met hun gecompileerde Beatles. Universal deed dat voor The Cure, The Doors en Bob Marley. Warner voor Prince (maar tegen zijn zin).