Dour 2008: Een wake-up call voor randdebielen

Dag drie: Een kleine auditieve holocaust

Dag drie; de traditionele sufdag. De vermoeidheid van twee nachten slecht slapen begint zijn tol te eisen, het programma is niet veel soeps,… Dit is de rustdag in de tour: we houden ons stil en komen alleen voor het hoogstnodige buiten.

Die smachtende zang! Die kristalheldere pianolijntjes! Die Teutoonse marsritmes! Geen idee of het echt nodig is, maar Abyss is duidelijk het Waalse Muse. We zeiden het al: dag drie wordt er een om ons door te slépen, en hij kon niet slechter beginnen. Gelukkig is er nog Quit Your Dayjob; de drie Zweden hebben van knettergek zijn hun beroep gemaakt, zo lijkt het. Frontman Jonass springt in het rond alsof er een kolonie vuurmieren in zijn onderbroek zit, terwijl keyboardspeler Markass nu eens bananen in de belichting gooit, dan weer in zijn onderbroek staat te musiceren. Hun elektronische punkrock rammelt dat het een lieve lust is en toegegeven: na een tijdje wordt het irritant en begint de gimmick ons de strot uit te komen. Met het verstand op nul is dit echter de ideale wake-up call voor randdebielen.

En terwijl de Last Arena stilletjes op een Jamaicaanse ambassade begint te lijken en er in de Eastpack Core-tent armen en benen gebroken worden als waren het boomtwijgjes, vluchten wij dan maar naar de Club Circuit Tent, waar het vandaag gemakkelijk is een hip-hopdelirium op te lopen. Eén van de verantwoordelijken: Flying Lotus, ofwel Steven Ellison, die met een DJ-set van donkere elektronische grooves en zware bassen een logge, enigmatische sfeer creërt waarin het aangenaam vertoeven is. Dat moet Ellison trouwens opgemerkt hebben, gezien de manier waarop hij breed grijnzend achter zijn draaitafels staat. En heeft u ooit al een hiphop-DJ horen bissen? Wij nu wel, en het is hem volledig gegund.

En dan besluiten Zu en Dälek een kleine auditieve holocaust op poten te zetten. Onaardse dingen worden uitgehaald in het kleine huisje op de prairie, geluidsorkanen die opwellen uit het oorverdovend geweld van freejazztrio Zu en door het loodzware klanktapijt van Dälek beuken. Trommelvliezen scheuren, monden vallen open en een splijtzwam stijgt uit boven de weide. Kortom: een optreden dat nog heel lang zal nazinderen.

Ligt het misschien daaraan dat The Meat Puppets nogal tam klinken? De countrypunk van de broertjes Kirkwood is nochtans ideaal festivalvoer, maar het doet ons niet veel. Een groep moet zich niet constant heruitvinden, maar dit soort never change a winning team-mentaliteit leidt heel snel tot sleur, cultgroep (met dank aan ene Cobain Kurt) of niet. Dit was geen slecht concert, maar consequent mak en onbeduidend. Veel meer opwinding valt er te rapen bij The Heliocentrics, die een uur lang de geest van Miles Davis circa 1970 lijken op te roepen met hun broeierige, funky jazzfusion waarbij de percussie ratelt, de gitaar compleet bezopen klinkt en de saxofoon tekeer gaat als een voodoopriester. Een zwoel feest, dat was het.

En dan mogen we stevig gaan dansen. Chris Corner prikt het derde gaatje in zijn Dourabonnement en mikt met I Am X op de benen van de vele danslustigen in de -- hoe kan het ook anders -- Dance Hall. Nieuw materiaal is er niet te horen, maar voor de fijne selectie electrorockers uit Kiss + Swallow en The Alternative mag u ons altijd komen wakker maken. Al was het maar om ondertussen nog eens stevig te grijnzen om de overtrokken podiumoutfits van de band. I Am X zorgde weer voor een dikke fuif.

Dag drie is ondertussen goed en cours de route, en weet u wat: we beginnen terug onze draai te vinden. Slaapgebrek kan uiteindelijk ook een way of life worden, en dat leven zelf is te kort om ons daar verder druk over te maken. En zie: als in een koortsig vermoeidheidsvisioen doemt daar David Eugene Edwards uit de mist op. Van op de Red Frequency Stage predikt de man met zijn Woven Hand slechts voor een handjevol bekeerlingen, maar die krijgen zoals gewoonlijk een vlammend sermoen. Hel en verdoemenis knetteren van het podium terwijl hij met vlammende gitaarlicks zijn passie preekt en huilend zijn “Hale-halelujah”s krijt. Opnieuw blijkt de terugkeer van Pascal Humbert aan zijn zijde overigens een goed iets: zijn krachtige basspel geeft de songs meer stuwing, waar ze vroeger al eens atmosferisch ter plaatse bleven trappelen.

Hip-hop alweer, het blijft een fenomeen; een muziekgenre dat over de sores van de zwarte gemeenschap lamenteert, maar wel steevast een gigantisch legioen suburban white kids aanspreekt. Ook vanavond weer een hele tent vol, al kan je hen geen ongelijk geven: het ondertussen vrij legendarische Black Moon brengt zowat de beste hip-hop die we dit weekend al mogen ondergaan hebben. Buckshot blijft er constant op hameren dat hij een MC is, een master of ceremony, en geen rapper, en dat hij zowat de beste is van allemaal. Zwakke rappers? Buck ‘em down. Maar voorwaar, hij heeft recht van spreken. Dit is echte, pure rap, gebracht door het type volksmenner dat Bruno Valkeniers nooit zal zijn. Het is eens een ander soort donderpreken dan die van David Eugene Edwards.

Waarmee we dan eindelijk dat verdomde slaaptekort kunnen gaan inhalen. Hup, de tent in en maffen, want morgen volgt nog een lang dag. Bij leven en welzijn: morgen de rest van het verslag!