Dour 2008: Een wake-up call voor randdebielen

Dag vier: Een ranzige darmspoeling

Zelden iemand zo teleurgesteld gezien als (jbg) toen hij hoorde dat Mark E Smith van The Fall zijn kat naar deze Dour zou sturen. Maar zelfs zonder de 50 year old man is er nog werk genoeg aan de winkel op deze laatste dag. Voorwaarts, mars!

Raxinasky is voor welgeteld veertig seconden leuk: niet dat we van tijd tot tijd geen portie jazzcore kunnen pruimen, maar dit Belgische trio brengt zijn kruising van sludge, freejazzerupties en mathcore zo potsierlijk met alle voorspelbare genreclichés in de aanslag dat het eerder een kwartiertje comedy wordt in plaats van de verwachte auditieve lijdensweg. Als brulkikker van dienst Herbert Boureau -- en een beul was hij -- voor de zoveelste keer schreeuwt alsof er een groot metalen voorwerp in zijn achterpoortje wordt geramd, hebben wij er genoeg van. Het is nog te vroeg op de dag voor een ranzige darmspoeling.

Waar het nooit vroeg genoeg voor is: de vrolijke indiepop van Team William. Denk aan het springerigste van Weezer, voeg er wat Pavement aan toe en maak het af met een toefje Clap Your Hands Say Yeah. De band grossiert in aanstekelijke popnummers als “Hotel”, “London Lo-Fi” of “Lord Of The Dogs” die frontman Floris De Decker aan de lopende band schrijft alsof dat allemaal niets kost. Het blijft overigens een plezier om toetsenman Arne Sunaert bezig te zien in zijn nooit aflatende zoektocht naar verstrooiing op het podium. Een minpuntje: de andere groepsleden zouden wel wat minder zoutpilaar mogen zijn. Maar goed: ze mogen dan “maar” derde zijn geworden in de laatste Rock Rally, Team William is één van dé wissels op de vaderlandse rocktoekomst. Ook veelbelovend trouwens, maar dan Brussels: Nestor!, dat zijn invloeden eerder uit Albion haalt. We horen echo’s van Franz Ferdinand en Arctic Monkeys en ook de potentiële discohit “Boys Of Warsaw”.

”Fijn dat jullie toch nog met zoveel zijn op dit ongoddelijke uur”: Sivert Hoyem van Madrugada is het gewoon om eerder later te spelen. Halverwege de middag speelt de band desalniettemin alsof zijn leven er van afhangt. Met “Look Away Lucifer” en “Whatever Happend To You” start de band met het stevigste van zijn recentste titelloze album -- dat werd afgewerkt na het overlijden van gitarist Robert Buras --, al gauw krijgen we ook knap ouder werk als de machtige sleper “Majesty” of het intense “Strange Colour Blue”. Afgesloten wordt er met “I Wanna Be You Dog”, dat hier een echt Madrugada-jasje krijgt aangemeten. Knap concert.

Weinig volk bij Enon, maar leuk dat het is! Het trio bewijst nog maar eens dat het al lang niet meer thuishoort in het vormeloze indiepeloton. Geweldige, knotsgekke popnummertjes met stekelige gitaren, zoiets gaat er altijd gemakkelijk in; een lekkere portie energie en branie op deze tamme zondagmiddag.

Wij zijn nog geen beetje onder de indruk van Subtle. Hier staat een avant-hopgroep met een reputatie, én met ExitingARM een uitstekende derde plaat onder de arm waarop de grenzen van het genre zo ver verlegd worden dat ze al lang niet zichtbaar meer zijn. Adam Drucker, beter bekend onder de schuilnaam Doseone, balanceert in de show constant op de rand van rasecht theater, tiert als een Zuiderse predikant, en schiet zijn woorden zo snel af dat er snelheidsmeters op hol slaan en een hoop zwaargewonden richting infirmerie afgevoerd moeten worden, terwijl de livemuziek in hogere regionen zweeft, tussen donkere, bezwerende hiphop en ijle ruimtepop in. De toekomst van hip-hop is nu aan het gebeuren.

Is Efterklang op plaat een ingetogen bedoening, dan is daar in La Petite Maison Dans La Prairie niets van te merken. Met extra percussie voor frontman Rasmus Stolberg speelt de band een stevige set met vooral werk uit het recente Parades. Toch werkt dat niet altijd even goed: de dromerige laagjesmuziek wordt vandaag met veel kracht gebracht, maar daardoor valt des te meer op dat de songs al eens kop en staart missen.

Alsof ze een progrockband recht uit de jaren zeventig zijn, komen de garagerockers van The (International) Noise Conspiracy op in lelijke paars-fluwelen pakjes. Muzikaal is het al even clichématig huilen met de pet op. Dan liever de hiphop van Akro: de man heeft een liveband met blazers meegebracht, wat een welgekomen afwisseling is van alle doordeweekse draaitafelhiphop. Zo krijgen zijn songs knap kleur, daarbij nog geholpen door drie backingvocalistes en een enthousiast meescanderend publiek.

Vandaag passeerde Subtle al uit de Anticon-stal, nu mag Jonathan Wolf van Why? zijn kunsten komen tentoonspreiden. In tegenstelling tot andere (ex-)labelgenoten heeft deze groep de kantjes eraf gevijld; geen avant-hop, wel mooie en ijle indierock waarin af en toe wel eens een flard rap mag passeren, of een drum even mag stuiteren. Al blijft het optreden soms toch te vrijblijvend en te gelijkvormig; hoe mooi de muziek soms ook was, het wou niet echt klikken. Lichtjes teleurstellend.

Na een uur weten we het wel: Earth is geen festivalact. Niet dat het muzikaal slecht is; verre van, eigenlijk. Dylan Carlson grijpt naar believen uit het sterke, dromerige The Bees Made Honey In The Lion's Skull, waaruit het titelnummer en “Engine Of Ruin” zorgen voor een luide, maar bedwelmende drone die in het hele psychedelische sfeertje de luisteraars naar andere oorden brengt. We zien een hoop mensen de oren spitsen, er eentje rollen en rustig wegdromen, maar net zo goed een hoop volk dat toegankelijker oorden opzoekt. Niettemin bewijst Carlson, ondanks het zelf ondermijnen van de atmosfeer met zijn bindteksten, dat deze incarnatie van Earth nog altijd de sterkste tot nu toe is.

Popmuziek, gezien door een mat glas: dat moeten wel The Raveonettes zijn, die het op deze tournee weer erg minimaal aanpakken. De drummer moet het met twee trommels doen, baslijntjes komen uit de sampler, en zangeres Loui vervangt haar hoogzwangere zus Sharin Foo terwijl Sune Rose Wagner op zijn gitaar voor muren noise zorgt. Daartussen zitten echter parels van melodieën begraven die het jonge publiek erg gewillig meekrijgen. Het beukende “That Great Love Sound” is een vroege knaller, bloedmooi is het naar Everly Brothers neigende “Here Comes Mary”. Enig minpuntje: de nummers van op het nieuwe Lust Lust Lust vallen opzichtig door de mand.

Fujiya & Miyagi lijkt niet zondagavond te spelen, maar zaterdagnacht wanneer de monday morning blues nog niet aan de horizon opdoemen. Het is zwoele en funky elektronica alom vanavond, vanaf de extreem dansbare krautpop van “Ankle Injuries” tot het einde. Deze groep blijft een ideale remedie tegen het lood in onze benen, dat er al rondhuppelend uitgedreven wordt op nummers als “Sucking Punch”. Uitkijken geblazen naar die nieuwe plaat.

Vier dagen goede, mindere en soms ronduit slechte muziek door de strot geramd krijgen, compleet afgepeigerd zijn van evenveel dagen rondhossen op de stoffige weide, en amper tijd om te slapen. U kan wel begrijpen dat het laatste waar we zin in hadden om dit festival af te sluiten, een slaapverwekkende set van Tortoise was. Maar de postrockgiganten verrassen: liggen de verwachtingen bij een trage, zeer subtiele set, dan is de groep vandaag heel percussief, rechttoe rechtaan en, zoals in “Glass Museum”, luid rockend, en dat doet deugd. Het spelplezier druipt er vanaf, en dat straalt af op het publiek. Het is lang geleden dat we pakweg TNT opgelegd hebben, maar ons geloof in deze groep is terug gesterkt; postrock mag dan al lang ten grave gedragen zijn, voor een uurtje is dit weer even toekomstmuziek.

Neen, Dour had dit jaar niet dé headliners die het had mogen hebben -- die gaf Livenation liever aan Les Ardentes -- maar vier dagen na die vaststelling blijkt ons verslag toch zo’n slordige veertigduizend tekens lof voor veel concerten te bevatten. Zonder grote namen kan het dus ook, want met zo’n rijkdom en verscheidenheid als Dour te bieden had, valt er altijd wel iets te beleven. En mogen we nog eens een compliment geven voor de puike organisatie dit jaar? Nergens was er nog sprake van de onhygiënische vuilnisbelt die het festival vorig jaar was; die lessen zijn duidelijk getrokken. Dour 2008 was op alle vlakken een vooruitgang. Volgend jaar weer!

Check ook de foto’s van wannabes.be