The Happening

Wat gebeurt er als de natuur zich tegen ons keertè Dat is de baseline van de nieuwste prent van M. Night Shyamalan. Het antwoord: niet veel leuks, maar wel interessant. De Indische Amerikaan liet er zelfs de regiestoel van de nieuwe Indiana Jones voor vallen.

Langs de Oostkust van de Verenigde Staten gebeuren vreemde dingen. Mensen raken gedesoriënteerd en maken zichzelf vervolgens gruwelijk en emotieloos van kant. Wat hiervan de oorzaak is, weet niemand. Een terroristenaanval van nonkel Osama, een epidemie, of dan toch moeder aarde die beslist dat het welletjes is geweestè Wie zal het zeggenè Eliott Moore, een leraar natuurkunde, verzeilt samen met zijn lief én zijn relatieproblemen in het oog van de storm. In de verte horen wij alvast een voice-over bulderend vragen "of ze de kracht zullen vinden om die problemen te overwinnen".

Shyamalan verlaat, na het commercieel floppen van zijn vorige project The Lady In The Water, het sprookjesachtige pad om opnieuw een film te maken volgens zijn gebruikelijk stramien: ’een gewone man komt terecht in een gekke situatie en moet levens gaan redden’. Gewone man van dienst is ex-straatboefje Mark Wahlberg, die na zijn outstanding bijrol in de oscarwinnende neo-maffiaflick The Departed graag zou doortrekken. Jammer genoeg loopt het daar al mis voor The Happening. Wahlberg heeft duidelijk zijn beste vorm niet te pakken. Marky Mark mag dan wel de wenkbrauwen van Jack Nicholson hebben, de rest blijft jammer genoeg achterwege. Wahlbergs tegenspeelster Zooey Deschanel doet al helemaal niet beter. Haar zwakke, euh, prestatie doet bij momenten meer denken aan dorpskolder dan wat anders.

Daar houdt het helaas niet op. Shyamalan vindt de interessant mysterieuze toon uit Unbreakable niet terug en vervalt in een voorspelbare wij-tegen-de-rest-thriller met lofzangen over de sterkte van ’de plant’. Deze prent valt in vergelijking met Shyamalans vorige creaties, waarin af en toe nog op een vleug genialiteit werd gestoten, wel zeer zwakjes uit.

Een mager beestje dus, maar toch met — pardon my French — kloten gemaakt. De gruwelijk stoïcijnse zelfmoordbeelden zullen zelfs de grootste Saw-liefhebbers doen slikken, maar behouden toch een zekere subtiliteit. Niet voor de hand liggend, maar Shyamalan slaagt er wel in om elke toeschouwer op cruciale momenten naar adem te doen happen. En dat is niet het eerste bewijsstuk dat ’s mans talent laat doorsijpelen, maar of dat zal volstaan om hem bovenaan het Hollywoodfirmament te houden is zeer de vraag. Na enkele middelmatige tot ronduit slechte films wordt het misschien tijd voor een écht meesterwerk.