Flip Kowlier :: ''Alles komt neer op de song''

"Ne welhemeende fuck you", daarmee vestigde Flip Kowlier onmiddellijk zijn naam bij de vijftienjarigen onder ons. Het is eens wat anders dan "Vetzak" en daarbij: het moet ook niet altijd Antwaarps zijn.

Ocharme ik is het resultaat van die onverhoopte aanvaring met een akoestisch instrumentarium en mag zeker gehoord worden. Twijfelend tussen folk, kleinkunst en Nirvana geeft Kowlier zijn hoogstpersoonlijke definitie van kleinkunst voor de eenentwintigste eeuw. Zelf is hij daar niet van overtuigd: "Kleinkunst doet mij denken aan muziek uit de jaren zestig en zeventig, terwijl ik wel het gevoel heb dat mijn plaat uit 2001 stamt. Er staan wel veel dingen op die behoorlijk intiem zijn, met veel akoestische instrumenten, maar ik heb niet speciaal voeling met dat genre."

"Het was eerder de bedoeling een popplaat te maken die warm en eerlijk zou klinken. Ik was niet echt naar andere artiesten aan het luisteren toen ik aan de opnames bezig was. Productioneel en qua klank had ik wel de eerste plaat van G Love & The Special Sauce in mijn hoofd omdat die echt klinkt alsof de groep naast je staat te spelen. Dat wou ik ook bereiken: dat het erg live klinkt. Mijn invloeden zijn eigenlijk erg divers: popmuziek, wat ik op de radio hoor. En dan vooral eighties-pop want daar ben ik mee opgegroeid."

"Over het feit dat ik in het West-Vlaams zing, is ondertussen ook al genoeg gezegd en geschreven. Of ik niet bang ben dat het een gimmick zal worden? Ik denk dat het dat in het begin meer was dan nu. Ondertussen weten de mensen wel dat ik in het West-Vlaams zing. Voor sommige mensen is het zeker een gimmick: het is kluchtig en daarom is het interessant. Voor mij is het echter eenvoudig: ik maak muziek in de taal die ik spreek. Het is gewoon natuurlijk voor mij. Ik ga daar geen speciale nadruk op leggen want voor mij is dat niet het belangrijkste. De mensen zullen er hoe dan ook wel aan wennen want ik ga nog meer platen maken."