Flipo Mancini :: ''We zijn te oud en cynisch om politiek te worden''

Limburg blijft ons met platen overstelpen. Notoire lawaaimakers als Geschmacksverstärker of Vandal X kregen er begin dit jaar een neefje bij met het stevige gezelschap Flipo Mancini. In rocktermen zijn ze met hun (bijna) dertig jaar ’old men’, en toch spelen ze nog graag met de volumeknop op elf. "Het klopt wel dat we meer lawaai maken dan je van drie man zou verwachten."

Het duurde lang, héél lang voor Flipo Mancini met een plaat naar buiten trad. De groep is inmiddels bijna tien jaar bezig, maar slechts twee man bleef constant: drummer Luc Flipkens en zanger-gitarist Bart Timmerman. Bassisten en andere muzikanten kwamen en gingen, een plaatje kwam er ook niet. Voor veel andere groepen zou zo’n personeelswissel geen reden zijn tot uitstel, bij Flipo Mancini gooiden ze met elk nieuw lid drastisch het roer om.
Timmermans: "Acht jaar geleden begonnen we met vijf man die allemaal hun ei kwijt wilden, dus zat de muziek heel vol. Dat is één reden waarom we zijn afgeslankt. Een andere is dat het gewoon veel gemakkelijker werken is met drie: afspraken zijn veel sneller gemaakt. Daardoor is ons geluid is met de jaren ook ’luchtiger’ geworden. Vroeger waren we nogal zwaar op de hand, maar we zijn geëvolueerd naar iets minder bombastische en donkere muziek: elke keer als iemand de groep verliet of er iemand bijkwam, lieten we alle oude nummers vallen en begonnen we nieuwe te repeteren. Raf, die er het laatst bijkwam, is ondertussen lang genoeg bij ons gebleven zodat we voldoende nummers hadden om een plaat te maken"
Raf Coenen (bas): "Gebruik het woord maar: we zijn meer funky geworden en we laten ook meer ruimte in de nummers toe tegenwoordig."

Goddeau: Distorted Lovesongs heet jullie plaatje. Ik zou ze toch niet onder één of ander raam ten gehore brengen.
Timmermans: "Vandaar dat ze distorted zijn. Het begrip liefdesliedje kan heel breed zijn en een echt typisch liefdesliedje maken heeft weinig zin: niet alleen zijn we allemaal van straat, beter dan Elvis Costello’s "I Want You" kun je toch niet. Dus moet het op een andere manier. En politiek worden en ons ongenoegen uiten over de staat van de wereld wordt ook al snel zo zwaar op de hand. Daar zijn we wat te oud en misschien ook te cynisch voor."
     "Hoe wil je je als dertigers en eindtwintigers met vrouw en kinderen nog fel afzetten tegen alles? Dat moet je doen als je zestien à zeventien jaar bent. Het heeft geen zin om je heel anders te gaan gedragen of andere dingen te gaan zeggen. Je krijgt andere ergernissen en ook de manier waarop je ze gaat brengen verandert: ik zie U2 "Sunday Bloody Sunday" toch ook niet meer schrijven nu ze veertig zijn."