Dour 2008: Earth, zondag 20 juli, La Petite Maison Dans La Prairie

Na een uur weten we het wel: Earth is geen festivalact. Niet dat het muzikaal slecht is; verre van, eigenlijk. Maar dit concert past totaal niet op een ondertussen licht geurende weide, maar ergens in een klein, claustrofobisch zaaltje waar de groep zijn betovering volledig kan uitwerken.

Goed valt het optreden op zich gelukkig wel te noemen, zij het met enige reserves. De peetvaders van de drone doom metal leverden begin dit jaar met The Bees Made Honey In The Lion's Skull niet alleen een bevestiging van de markante evolutie van Earth af, maar ook één van de sterkste albums van 2008 tout court. Dit concert mag dan bijwijlen wel niet navenant zijn, het geluid blijft overeind: als een hevige, bedwelmende koortsdroom welt de muziek op, luid maar nooit agressief, stilletjes naar andere oorden zwevend. Maar soms hapert de vloeiende muziek een beetje te veel achter verschillende obstakels: daar draagt niet alleen het volume, maar ook het geklungel van de groep in “Engine of Ruin” en de aankondigingen van songs door opperhoofd Dylan Carlson aan bij. Het is immers niet zo bevorderlijk voor de opbouw als nummers abrupt beëindigd worden en iemand met een hoog stemmetje als stoorzender optreedt.

Carlson lijkt zich echter heel goed te voelen bij het nieuwe Earth: met pretoogjes kondigt hij de nummers aan, waarna hij gefocust noot voor noot uit zijn gitaar perst, als een soort ritueel. Zo krijgt het psychedelische “Carrion Crow” een klasseversie mee van Carlson en zijn backing band, die binnen het afgebakende traject van deze drone voorzichtig experimenteren en de als een huilwind klinkende gitaar voorzien van lucide pianospel en een zachte maar rotsvaste drum. En ook het nieuwe nummer “Junkyard Priest”, dat enkel op de vinylversie van The Bees te horen valt, maakt zo de nodige indruk, al past het perfect en haast onopvallend in het nieuwe plaatje.

Al geldt dat niet voor iedereen: de mensen die mee zijn, spitsen oren, luisteren aandachtig, en rollen er eentje om de auditieve hallucinatie nog wat kracht bij te zetten. Maar zij die tot het neen-kamp behoren, ontvluchten de tent snel voor ze in slaap dreigen te vallen en zijn toch net iets talrijker. Dat kan men jammer vinden, maar voor de overwonnen zieltjes is dit een soms weergaloze trip. En al zijn we vandaag uitgeput en bevinden we ons op de rand van een zenuwinzinking, mee zijn we in ieder geval wel, ook al is het soms wat te vrijblijvend.

De conclusie: is dit een goed concert? Ja, al werden onze verwachtingen niet compleet ingelost. Niettemin levert Carlson hier een mooi visitekaartje van zijn kunnen af, een bekroning van de gewaagde maar geslaagde metamorfose van Earth. Meer hoeft dat niet te zijn.