Frank Vander linden :: ''We moeten nu niet nostalgisch worden''

Goddeau: Hoe komt het eigenlijk dat jullie wel in Wallonië aanslaan en andere Nederlandstalige rockgroepen als Gorki en Noordkaap of Monza niet?
Vander linden: "‘Aanslaan’ is een groot woord. Als we door de straten van Durbuy wandelen, worden we niet bestormd door duizenden uitzinnige fans. We krijgen er inderdaad wel wat airplay op Radio 21. Waarom? Ik heb er eigenlijk geen idee van. Een Franstalige radiosamensteller vertelde me dat hij ooit "Maandag" aan een collega liet horen en die pas na dertig-veertig seconden doorkreeg dat er in het Nederlands werd gezongen. Dat vind ik op de een of andere manier een mooi compliment. Vaak wordt bij De Mens altijd de nadruk gelegd op mijn teksten, ook in interviews, en ik vind dat flatterend, maar veel teksten zouden zonder de muziek errond niet werken omdat die net zo belangrijk is. Voor Franstaligen is het gemakkelijker om dat objectief te bekijken want die snappen geen fluit van de tekst. Zo zijn ze ook minder geneigd om ons in het vakje ‘Nederlandstalige rock’ in te delen. Ze horen immers dat onze invloeden veel meer Angelsaksisch zijn dan uit de lage landen en worstelen dan ook niet met de vraag: ‘Is het kleinkunst? Nederlandstalig chanson?’ Het is fijn om zo benaderd te worden."

Goddeau: Frank Vander Linden staat bekend als iemand die voor de woordspeling gaat. Ben je daar bewust naar op zoek?
Vander linden: Neen, want op het moment dat je het gevonden hebt, weet je nog niet of je er iets mee kunt doen. Als het echter goed is, gaat het verder dan de woordspeling. Gemakkelijk vind ik dat niet. Daarbij: meestal is het een journalist die daar iets van zegt. Ik moet daar mee lachen: zelf zetten ze immers boven hun interviews steevast een titel met een woordspeling. Dus het komt er op neer dat niemand woordspelingen mag maken behalve zij."
"Die woordspelingen maken trouwens gewoon deel uit van de rocktraditie: Elvis zond al woordspelletjes als "I’m right, you’re left, she’s gone", Pavement doet dat, Costello doet dat. Dus Engelstalige artiesten, grote goden, gebruiken ook woordspelingen. Maar dat is niet in onze eigen taal, dus mag het van de heren rockjournalisten. Ik heb daar in geen enkele taal een probleem mee, als in die songs maar een hart klopt. En daar probeer ik wel voor te zorgen."

Goddeau: Je bent ook zelf rockjournalist geweest. Zie je een evolutie, of blijft het allemaal het zelfde spelletje?
Vander linden: "Dat is moeilijk te zeggen. Eigenlijk zie ik geen evolutie. Er wordt wel meer over muziek geschreven omdat muzikanten ook meer bereikbaar zijn — ze doen tien interviews per dag. Anderzijds is die bereikbaarheid ook beperkend. Vroeger had je nog de traditie dat een Marc Didden op de koffie kon bij Frank Zappa of twee dagen met Neil Young kon doorbrengen. Dat is nu allemaal heel sterk geregeld. In mijn tijd ook al, dus vond ik dat je je niet de illusie mocht maken dat je iemand kon leren kennen tijdens een interview. Zo zijn artiesten tegelijkertijd ook minder bereikbaar geworden. Dat is misschien jammer, maar bijvoorbeeld Belgen hebben geleerd met dat minder meer te doen want voor België is er meestal maar een half uur de tijd. Als een journalist van Rolling Stone twee dagen mag optrekken met een band, merk je dat hij daarom nog geen beter artikel schrijft."