PUKKELPOP: Blood Red Shoes :: ''Glamoureus met een wreed kantje''

Na hun verpletterende doortocht in het Kafee van de Vooruit waren wij al ernstig aan het wankelen, maar toen Box Of Secrets, een oplawaai van jewelste, voor het eerst door onze stereo schalde, belandden wij pas echt uitgeteld tegen het canvas. U hoort het: Blood Red Shoes, een gracieus man/vrouwduo dat complexloos de brug slaat tussen Nirvana en Nancy Sinatra, is geen voer voor lulletjes rozenwater. Maar wanneer Laura-Mary Carter, de verrukkelijke vrouwelijke helft van de groep, zich op een bloedhete vrijdagmiddag in mei op een bankje in de Brusselse kruidentuin naast ons neervlijt, blijkt ze de liefelijkheid zelve. Om haar schuchterheid te doorbreken, leggen we haar een lijstje voor. Met daarop: de groepen waar Blood Red Shoes de mosterd heeft gehaald.

goddeau: Babes In Toyland is jouw favoriete band. Zij ontleenden hun naam aan de gelijknamige film met Stan Laurel & Oliver Hardy. De naam van jullie band is een allusie op de met bloed doorlopen schoenen van Ginger Rogers. Wie is de tapdansfan van jullie twee?
Laura-Mary: “(lacht) Geen van ons beiden eigenlijk. Toen we beslisten om deze band op te richten, moest het allemaal nogal snel gaan, en plots hadden we ook een naam nodig. Toen Steve en ik elkaar voor het eerst ontmoetten, droegen we bovendien allebei rode schoenen en een vriend van ons maakte ons attent op dat verhaal van Ginger Rogers. Blood Red Shoes leek ons meteen wel toepasselijk als groepsnaam. Wij zijn namelijk ook een man/vrouwduo en het heeft iets glamoureus, met een wreed kantje.

goddeau: Voor Kat Bjellund was muziek in de eerste plaats een uitlaatklep om al de opgekropte woede die ze in zich had te ontketenen. Is dat ook voor jou de belangrijkste reden waarom je in een band speelt?
Laura-Mary: “Ja, eigenlijk wel. Als kind was ik namelijk al een echte buitenstaander. Niets kon mij echt boeien, en ik was bovendien erg verlegen. Ik voelde gewoon geen raakpunten met mijn leeftijdsgenoten, en was nogal negatief ingesteld. Nog steeds eigenlijk… Muziek was voor mij dan ook zeker een belangrijke uitlaatklep, het gaf pas echt zin aan mijn leven.”

goddeau: Babes in Toyland was een trio. Jullie zijn slechts met zijn tweeën: nooit gedacht om er een derde groepslid bij te nemen?
Laura-Mary: “Nee, nooit. Want zoals ik daarnet al zei, ging het in het begin allemaal behoorlijk snel, en we hebben eigenlijk nooit de tijd genomen om er nog een bassist of zo bij te nemen. We waren het eventueel wel van plan, omdat we allebei nog in groepen met meerdere leden hadden gespeeld, en er eigenlijk geen andere duo’s waren die wij goed vonden. Maar ons eerste optreden ging zó goed, dat we gewoon met ons tweetjes zijn verder gegaan. En dat is eigenlijk best aangenaam. Met twee toeren valt voorlopig erg mee, en ook wat financiën betreft, is het een stuk interessanter. Het is bovendien ook simpeler om knopen door te hakken, maar daarnaast zijn er ook wel enkele nadelen. De druk op onze schouders wordt nu bijvoorbeeld slechts door twee mensen gedragen. Als het tijdens een optreden eens fout gaat -- en geloof me: dat gebeurt vrij regelmatig -- dan kunnen we ons erg moeilijk achter elkaar verbergen. En aangezien we zowat alles zelf doen, kruipt er ook heel wat tijd in het updaten van onze website of onze myspacepagina en dergelijke.”

goddeau: Babes In Toyland boekte een bescheiden succesje met de Sister Sledge-cover “We Are Family”. Spelen jullie nooit verrassende covers?
Laura-Mary: “Nee. Vroeger hebben we live ooit wel nog eens “Walk Like An Egyptian” van The Bangles gecoverd, maar we zijn eigenlijk vergeten hoe we die song moeten spelen. In het repetitiehok spelen we af en toe wel eens een cover, maar live nooit meer.”

goddeau: Van Babes In Toyland naar Hole, het is een kleine stap (Kat Bjellund en Courtney Love speelden ooit samen in Sugar Baby Doll, ld). Jij bent een grote fan van Courtney, las ik?
Laura-Mary: “En of. Al van toen ik een jaar of acht, negen was eigenlijk. Toen ontdekte ik in de platencollectie van mijn oudere zus groepen als Hole en Nirvana. De muziek van Hole heeft mijn leven echt veranderd. Ik raakte echt geobsedeerd door de figuur Courtney Love, en toen ze met Kurt Cobain begon aan te pappen, wou ik echt alles over Kurt & Courtney te weten komen. We spelen trouwens nog regelmatig “Violet” tijdens soundchecks. Hole bracht rauwe punkmuziek, met een poppy inslag. Een beetje zoals wij dus, ja.”