PUKKELPOP: Blood Red Shoes :: ''Glamoureus met een wreed kantje''

goddeau: Hoe zeer wij dat ook betreuren… Het brengt ons wel naadloos bij de volgende band. Bikini Kill was de oprichter van de Riot Grrrl-beweging, een kortstondige feministische furie in het begin van de jaren ’90. Hoe kijk jij, als vrouw in de rockwereld, tegen hun ideeën aan?
Laura-Mary: ”Wel, Steve en ik zijn zware fans van Bikini Kill. Het feit dat Steve ook van Bikini Kill hield, overtuigde mij trouwens definitief om met deze band te beginnen. Die hele Riot Grrrl-storm barste volgens mij op het juiste moment los. Deze vrouwen inspireerden met hun ideeën heel wat andere mensen. In that point in that time it was needed. Ook al is er momenteel overal nog steeds heel wat flagrant seksisme, een beweging als Riot Grrrl is nu echter minder relevant. Maar zij maakten het voor vrouwen na hen wel mogelijk om honderduit over verkrachting of incest te praten, en toonden met hun agressieve muziekstijl de weg aan bands als wij. Maar wij zijn zeker geen politiek geïnspireerde band. Wij hebben geen Boodschap te verkondigen. Onze muziek gaat over onze gevoelens, het is persoonlijker.”

goddeau: Live ontketenden bands als Bikini Kill, net als bijvoorbeeld Bratmobile of Heavens To Betsy, steevast een oorverdovend lawaai. Ik zag jullie enige tijd geleden optreden in Gent, en wat me het meest opviel, was de kracht en vooral de goesting die jullie twee uitstraalden. Is optreden wat je het liefst van al doet?
Laura-Mary: “Absoluut. Maar soms zijn we het ook kotsbeu, dan houden we een pauze van enkele maanden. Toch is live optreden inderdaad het mooiste dat er is. Wanneer het een avond eens wat minder gaat, kan je dat de dag nadien al meteen weer herstellen. Maar als het fout gaat, voelen we ons daar wel altijd klote over. Zo onprofessioneel zijn we wel… Het is ook fantastisch om het publiek op te hitsen natuurlijk. Zo van: “Wil je een X? Yeah! Wil je een F? Yeah!”, enzovoort. Super.”

goddeau: De volgende band is Fugazi, dé referentie als het om de DIY-ethiek gaat. Jullie voeren dat principe ook hoog in het vaandel. Het artwork op de hoes bijvoorbeeld is van jouw hand. Wat is het idee achter die hoes?
Laura-Mary: “Man, dat is echt niet simpel om onder woorden te brengen. Het heeft lang geduurd voor ik het kon, maar nu lukt het mij wel. Het lag om te beginnen al voor de hand dat ik het artwork voor mijn rekening zou nemen, aangezien ik kunstonderwijs heb gevolgd. En ik teken of schilder wel nog af en toe. Het liefst van al objecten, zoals die doos op de hoes. Op zich een fraai voorwerp, zeker met die strik er rond. Maar het bloed dat er uitspat, maakt het dan weer heel wat minder fraai. Een beetje zoals wij zelf eigenlijk. We zien er allebei wel aardig uit, maar onze muziek is dat zeker niet. Ook al klinkt onze muziek soms erg catchy, de teksten zijn absoluut niet optimistisch. Dat is het idee zowat. En voor dat opwaarts stromend bloed, had ik eigenlijk Twin Peaks in gedachten. Die dwerg in Twin Peaks praat op een gegeven moment achterwaarts, dus wou ik het bloed ook omgekeerd laten stromen. Dit heb ik nog aan niemand verteld eigenlijk.”

goddeau: Michael J. Anderson! The Man From Another Place! Een briljant acteur. Dan moet je zeker ook Carnivaleeens bekijken.
Laura-Mary: “Doe ik zeker. We hebben eigenlijk nog maar net een nieuwe song klaar, die volledig opgebouwd is rond één zin die we uit Twin Peaks hebben gepikt: “It’s happening again”. Je bent de eerste die dit hoort…”

goddeau: De volgende groep op mijn lijstje is The Kills. Ik weet dat je het haat om vergeleken te worden met andere duo’s, enkel en alleen omdat ze toevallig ook maar met zijn tweeën zijn, maar ik zie toch enkele overeenkomsten tussen The Kills en jullie: het rauwe, ongepolijste geluid, de DIY-ethiek, om over de fysieke gelijkenissen nog maar te zwijgen. Op hun laatste nieuwe, Midnight Boom, smukten ze hun primitieve geluid wat op met als resultaat een meer dansbare plaat. Zie jij Blood Red Shoes ooit in die richting evolueren?
Laura-Mary: “Wel, eigenlijk ben ik niet zo vertrouwd met de muziek van The Kills. Ik heb enkel hun eerste plaat liggen (Keep On Your Mean Side, ld), en die heb ik dan nog niet eens zoveel beluisterd. Maar ik snap wel wat je bedoelt, en ik word veel liever met The Kills vergeleken dan met bijvoorbeeld The White Stripes. Naar hen wordt echt in bijna iedere recensie of interview verwezen, maar wij vinden The White Stripes niet eens goed. Dat is echt een geval van lazy journalism. Aan PJ Harvey bijvoorbeeld wordt dan weer nooit gerefereerd, terwijl zij ons wel heeft beïnvloed. Maar om op je vraag terug te komen: ik zie ons misschien nog wel in die richting opschuiven, ja. Nu we volop nieuwe songs aan het schrijven zijn, experimenteren we er op los, al blijven het voorlopig wel volbloed gitaarsongs. But never say never. Een echte dancegroep worden we zeker nooit, omdat we ons nooit echt tot dat genre hebben aangetrokken gevoeld. We luisteren bijvoorbeeld wel vaak naar een band als These New Puritans, hun songs zitten echt knap in elkaar. En als we dan toch met een duo moeten vergeleken worden, doe mij dan maar Lightning Bolt.”

goddeau: Ook geen doetjes. Tot slot: iets zegt ons dat jullie fans zijn van B-52’s. “You Bring Me Down” bijvoorbeeld zou de ruige broer van “Rock Lobster” kunnen zijn.
Laura-Mary: (enthousiast) “That’s cool. Niemand heeft dat ooit opgemerkt, maar wij zijn allebei grote fans. “ADHD” heeft er ook iets van mee, vind ik. De manier waarop de stemmen boven elkaar lopen enzo… Enkel onze producer had de link met B-52’s al eens gelegd, je hebt dus een goed oor.”