Idlewild :: ''Populistisch maar niet als Pim Fortuyn''

Er zijn van die groepen wiens naam je wel eens oppikt ergens in één of ander tijdschrift dat nu eenmaal alles bespreekt, waarvan je denkt bij de recensie: "dat wordt nooit iets". Groot is dan ook de nieuwsgierigheid als zo’n groepje met zijn zoveelste album plots wel iets deugdelijks schijnt afgeleverd te hebben. En soms is dat dan een ware openbaring.

Zo is het een beetje met Idlewild: we benaderden hun nieuwste The Remote Part met de grootste omzichtigheid, maar die bleek erg voorbarig. Met "You held the World in your Arms", "American English" en "(I am) what I am not" bevat het album enkele knallers van nummers. Het is een grote stap weg van voorganger 100 broken Windows’ noisy aanpak en roept herinneringen op aan de wedergeboorten van de Manic Street Preachers na de verdwijning van Richie Edwards. Bij hen ging er nochtans geen groepslid vandoor, waaraan lag het dan?

Rody Woomble (zang): "Je bereikt een punt waarop je meer vertrouwen krijgt in wat je doet. Het was geen bewuste beslissing: we werden gewoon beter. Doordat we de ervaring van de vorige twee albums hadden, wisten we wat we moesten doen. En op één of andere manier slagen we er in om met The Remote Part meer mensen te bereiken."

Goddeau: Jullie trokken in 2001 naar de Verenigde Staten om er met Lenny Kaye (gitarist bij Patti Smith) te gaan repeteren. Werkte dat die ommekeer in de hand?
Woomble: "Dat had er mee te maken. Lenny hield van onze muziek, zag ons enkele keren spelen, en dat betekende voor ons wel iets. Een week met hem te mogen doorbrengen en met hem te mogen praten, zijn mening over muziek te horen, veranderde onze visie op onszelf. Geen van de songs die we daar schreven staat echter op het album. We hebben een week met hem in de studio gespendeerd en kwamen dan terug naar Engeland om songs te schrijven voor het nieuwe album en te zien wat we konden doen."

Goddeau: En toen liep het even fout? Eerst gingen jullie met producer Stephen Street aan de slag, maar dat bleek niet te werken.
Woomble: "Het was niet zo moeilijk als het klinkt, maar in 2000 hadden we Europa platgetourd. In januari 2001 doken we al terug de studio in: we repeteerden nieuwe songs en namen er zeven van op. Goeie songs, maar eigenlijk waren we niet klaar om een album op te nemen en dus trokken we voor drie maanden naar Amerika waar de hele Lenny Kaye-episode plaatsvond. Toen we terugkwamen, wilden we er terug tegenaan."
"Het was dus geen kwestie van maanden in een studio ons hoofd tegen de muur bonken en de ideeën af te wachten. We waren gewoon met het album begonnen voor we er rijp voor waren. Toen we in de zomer eindelijk aan de opnames begonnen waren we dat wel en begonnen we met een nieuwe lei. Daarom is maar één van de nummers uit de sessie met Stephen Street op het album belandt. De rest zijn b-kantjes geworden."

Goddeau: De nieuwe songs werden ook op akoestische gitaar gecreëerd. "It’s so much easier to write good melodies when you can hear what you’re doing", zei gitarist Rod.
Woomble: "We realiseerden ons dat je gewoon mooie melodieën kunt maken met een akoestische gitaar en een stem. Daarna kun je ze gemakkelijk tot rocksongs ombouwen. Alle songs schreven we in een cottage in de highlands waar je niet echt luid kon gaan. Dus stripten we de songs, maar toen we begonnen met opnemen voegden we allerlei dingen toe. "You held the World in your Arms" startte zo als een folksong maar eindigde als een epische rocker. Dave Eringa, de producer, is gek van strijkers maar zelf hadden we ze nog nooit gebruikt, want vaak worden violen misbruikt om een middelmatig nummer episch te doen klinken. We wilden ons daar ver van houden. Dave overtuigde ons echter. En het klinkt goed."

Goddeau: Uit de sessie met Lenny Kaye hielden jullie maar één nummer over: American English.
Woomble: "Een langere versie van het nummer kwam toen tot stand, maar het verschilt veel van de definitieve versie. Lenny heeft die song voor een deel mee gecreëerd: hij suggereerde dingen, pushte ons. Toen we terug in Engeland waren hadden we geleerd om dat uit onszelf te doen. We waren veel geconcentreerder."