Paul Weller :: 22 Dreams

Aaah, de dubbel-lp. Slechts 100 frank duurder dan een gewone plaat en dubbel zoveel muziek. Dat er af en toe een minder nummer tussen zit, neem je er graag bij. Je bent namelijk jong en met je beperkte budget verkies je (voorlopig nog) kwantiteit boven kwaliteit. Dat je de hoes kunt openklappen en de unieke geur van inkt op karton kunt opsnuiven, maakt de ervaring extra overweldigend. Mmm. Dan schrik je wakker uit de droom: je bent niet langer 22.

Ja, we worden oud. En ja, dat maakt ons soms melancholisch. Niet zo oud en melancholisch als Weller zelf weliswaar, maar toch. 22 Dreams, de nieuwe, 21 (!) nummers tellende euh … cd van de man maakt van alles in ons los. Niet in het minst heimwee naar de tijd dat een nieuwe van The Jam of The Style Council nog een belevenis was. Maar ook de vaststelling dat je op je vijftigste best nog iets wezenlijks te vertellen kunt hebben.

Variatie is het sleutelwoord op 22 Dreams. Als elke song inderdaad een droom is, gaat die van mijmerende dagdroom over ijlende koortsdroom (het lekker voortjakkerende "Push it Along") tot aan de ribben klevende nachtmerrie, met alle schakeringen daar tussenin. Ook de natte droom, jazeker, want zoals dat hoort in de rock-’n-roll staan de madammen in nogal wat songs/dromen centraal.

Al lijkt het liefdespad voor good ol’ Paul op zijn gevorderde leeftijd nog altijd niet over rozen te gaan. "Where’er Ye Go", "Empty Ring" en het mooie "Cold Moments", met zijn intrieste "sha-la-la-la’s" op het eind, lezen als evenveel varianten op het bekende ldvd, terwijl hij in "All I Wanna Do (Is Be With You)" toch niets aan de verbeelding overlaat.

Als de eerste helft van de cd (kant 1 van de plaat) nog overwegend klassiek Welleriaans te noemen is, verandert dat vanaf het jazzy "Song for Alice". Met Robert Wyatt op trompet (wij dromen er Mick Karn op bas bij) toont Weller hier voor het eerst dat hij ook andere kunstjes beheerst dan zijn intussen bekende white man soul. Het is zowaar een hoogtepunt. Ook "One Bright Star" (tango!) en de instrumentale afsluiter "Night Lights" tonen nieuwe gezichten van de man die gedoemd leek tot het eind zijner dagen hetzelfde muziekje te herhalen. Niet dus.

Voeg daarbij nog een klassiek interludium ("Lullaby für Kinder"), een monoloog tot de allerhoogste ("God") en een bevreemdende soundscape-voor-koptelefoon ("111") en u begrijpt: Weller heeft zich dit keer niet voor één gat laten vangen. De veelzijdigheid neemt meteen ook zijn voornaamste beperking weg, de zachtjes zeurende monotonie van zijn stem verveelt dit keer niét.

22 Dreams het "White Album" van Paul Weller noemen (zoals her en der gebeurt – ook door de mod zelve), gaat ons een stap te ver, maar als retour en force van een rocker van middelbare leeftijd kan deze dubbel-lp wel tellen. Sta ons toe nog even aan de hoes te snuiven.